Woelend lag ik in mijn bed. Ik kon mijn rust maar niet vinden deze avond en ik begreep niet waarom. Iedere dag had ik te maken met gestoorde individuelen en nooit had ik er last van. Met een ruk gooide ik de deken van me af en stapte ik uit bed. Tommy schrok van de beweging en sprong van het bed af.
      'Ahw, Mittens! I'm sorry,' fluisterde ik terwijl ik voorover boog en de opgepofte Ragdoll kat oppakte en een zachte knuffel gaf. Zijn gespin liet me glimlachen en tevreden zette ik hem weer op bed, waar ik nog een kopje tegen mijn hand kreeg. Zoals ik van plan was liep ik richting de keuken en Tommy sprong gelijk van het bed af om achter me aan te rennen. Eenmaal in de keuken begon hij zeurend te miauwen.
      'Fat ass, you want a treat?' grinnikte ik naar de kat, waar ik een luide mauw voor terug kreeg. Zoals Tommy al wel had verwacht haalde ik een snoepje uit het keukenkastje en gaf ik het aan de bolle kat, waarna hij tevreden weer weg liep. Zelf had ik een glas water gepakt en was ik weer in bed gaan liggen, echter zonder succes.

De korte blokhakken van mijn laarsjes klonken luid door de hallen van het ziekenhuis. Ik had een paar doktoren begroet en ook de beveiliging vroeg weer hoe het met me ging. Het ging goed, ookal had ik ontzettend slecht geslapen. De cappuccino van vanochtend had me goed gedaan en de bagel die ik onderweg had opgepikt had me ook heerlijk gesmaakt. Neuriënd liep ik richting mijn kantoor, waar ik mijn leren tas op de grond had geplaatst, tegen het bureau aan.
      'Goodmorning, Doctor Vaughan.' Klonk een mannelijke stem achter me, waardoor ik een beetje zenuwachtig achterom keek. Gelukkig trof ik iemand anders aan dan gedacht.
      'Morning Jonathan,' begroette ik de jongeman. Jonathan was een fysiotherapeut. Hij is voornamelijk aangenomen omdat hij erg goed is in zijn vak én omdat hij gigantisch is en patiënten makkelijk kan vloeren, mocht dat nodig zijn. De patiënten die vechten verzwikken en kneuzen echt te vaak lichaamsdelen en Jonathan is de persoon die daar mee wordt opgescheept.
      'I had a morning stretch with some of the patiënts,' begon hij, waardoor ik hem even aandachtig aankeek en tegen het bureau leunde.
      'How did it go?' vroeg ik dan ook nieuwsgierig.
      'One of them lost it...' Kwam er zacht over Jonathan's lippen. Verward keek ik hem aan en schudde ik even mijn hoofd.
      'What do you mean, lost it? Whom?' vroeg ik terwijl ik bang was voor het antwoord.
      'Mercer,' mijn ogen werden groot bij Jonathan's woorden. Ik wist het wel. Wat had die vent toch de afgelopen dagen, waarom deed hij zo raar?
      'He broke Alexander's leg,' ging Jonathan verder. Mijn hand palm ging naar mijn voorhoofd en ik voelde hoe warm ik was. Ik was absoluut niet ziek, maar ik kreeg het hier echt warm van. De idioot had het been gebroken van een andere patiënt.
      'We decided to put him in the closed area,' hij slikte even. 'He can't come to your session.'
      'No, Jonathan, this will only make things worse.' Een zucht verliet zodra ik de woorden had uitgesproken en ik kreeg een verwarde blik van Jonathan. Hoe kon ik hem nou gaan vertellen dat Jake zich misdroeg vanwege mij.
      'He asked me to be his fulltime psychiatrist,' zacht drukte ik mijn tanden in mijn onderlip.
      'I'm guessing that's why he's throwing these tantrums,' Jonathan leek het te begrijpen, maar hij leek het er niet mee eens te zijn. Een zucht had zijn lippen verlaten en hij was de gang weer opgelopen. Als mijn collega's vermoeid worden van zijn gedrag, is het eigenlijk ook mijn schuld...


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen