April 2018, session 017 with patiënt Alexander, David.

Mijn hart klopte in mijn keel terwijl ik wachtte op de eerste patiënt van vandaag. Het dossier lag al op mijn bureau en ik had een glas water voor zowel hem als mijzelf neergezet. Er werd op de deur geklopt en meteen stond ik op om richting de deur te lopen. Aan de andere kant van de muur stond David Alexander, met zijn gebroken been die ondertussen in gips zat.
      'Hello, David.' Begroette ik de jongeman zodra de bewakers hem loslieten en ik hem richting de stoel hielp. Zelf was ik richting mijn bureaustoel gelopen, dezelfde stoel waarin Jake had gezeten. David had nog niet gereageerd, hij had nog geen woord gezegd sinds hij in mijn kantoor was.
      'I heard that you've had an accident?' vroeg ik de jongeman terwijl ik naar zijn been keek. De jongeman ging met zijn tong langs zijn lippen en hij keek me even ongeïnteresseerd aan.
      'Whatever you wanna call it,' zei hij mompelend terwijl hij mijn kantoor rond keek.
      'What do you think we should call it?' vroeg ik hem nieuwsgierig.
      'This obviously was an attack.' Kwam er lichtelijk geïrriteerd uit bij David, waardoor mijn wenkbrauwen de lucht in gingen. Een aanval, dat klonk lichtelijk overdreven. De patiënten vechten wel vaker met elkaar, aangezien ze dingen vaak verkeerd opvatten.
      'Can you explain what happend?' vroeg ik hem met een kalme stem. Ik zag David slikken en weer keek hij mijn kantoor rond, waarna hij naar het glas water keek en die in zijn handen nam. Ik volgde zijn beweging en ik zag hoe hij er kalm een slok van nam en het glas weer weg zette. Eigenlijk mogen de patiënten hier nooit drinken uit glazen, maar het was een soort vertrouwen dat ik de patiënten schonk. Het was een klein gebaar dat er voor zorgde dat de patiënten zich iets normaler voelden dan elders in het gebouw.
      'During the morning stretches,' begon David, waardoor ik geïnteresseerd naar voren leunde.
      'We were just having some fun, but when I said something about you, Archer lost it.'
Mijn brein wist niet hoe ik moest handelen, voor het eerst in een hele lange tijd. Ik schudde kort mijn hoofd, waarna ik mijn ogen weer op hem focuste.
      'Did he explain why he lost it?' vroeg ik aan David terwijl ik weer achterover ging zitten.
      'I have no idea, I'm guessing he's obsessed by you.' David's woorden zorgde er voor dat ik even niets kon zeggen. Geobsedeerd... wat fijn.
David stroopte zijn mouwen op en ik zag dat hij verse littekens op zijn polsen had. Een zucht verliet mijn lippen.
      'Do you also have an explanation for the new cuts?' vroeg ik zonder pardon. David kon niet tegen zielige praatjes, dus ik moest bij hem altijd direct zijn.
      'I do not,' was zijn antwoord. Ik knikte en stond op, om hem vervolgens uit zijn stoel te helpen en richting de deur te lopen. Buiten de deur stond een bewaker op hem te wachten.
      'Be kind to yourself, David.' Zei ik zacht tegen de jongeman zodra hij de deur uit ging en met de bewaker mee liep.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen