Foto bij 9.

Lenna Parker

"Dus Scott en Kira zijn ontvoerd naar Mexico?" Vraagt Isaac aan Stiles en hij knikt, "Het was Kate, ik ken haar geur." Zegt Derek dan, " Dan gaan we ze halen, waar wachten we nog op?" En ik ga al naar het busje van Breaden, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om bij Peter in een busje te gaan zitten. Ik neem naast Breaden plaats vooraan, de jongens stappen achteraan in en Malia gaat bij Peter. We vertrekken naar Mexico en ik begin een gesprek met Breaden, " Dus Derek is zijn krachten aan het verliezen? Hij gaat dood?" Vraag ik haar nog eens en ze knikt, mijn mond hangt open van ongeloof. "Hij is zo een krachtig persoon, het kan toch niet?" Ik hoor gerommel achteraan in het busje en ik kijk vragend naar Breaden, "Wat gebeurd er?" Vraag ik," Liam heeft wat last van de maan, komt wel goed." Antwoord Stiles, ergens geloof ik hem niet en mijn vermoeden wordt bevestigd. Een grom en nog meer gerammel komt van achter in het busje, het busje begint te slingeren en Breaden moet heel veel moeite doen om deze op de baan te houden. Een brul en een pijnlijke kreet gaan door het busje, "Liam wat kan niet lang verborgen blijven?" Hoor ik Stiles zeggen. "De zon." Zware ademhaling, "De maan." Deze klinkt al veel rustiger, "De waarheid." En het klinkt weer als een rustige Liam, "Goed, zijn we er bijna?" Vraagt Isaac dan en ik geef de bevestiging, Breaden stopt het busje en we stappen uit, Peter stopt zijn wagen achter ons en stapt ook uit. De jongens komen uit het busje en ik zie dat Derek gewond is, Breaden gaat meteen naar hem toe en wil hem verzorgen maar hij houd haar tegen. "Ik ga toch dood, geef me maar een wapen." Zegt hij en Breaden doet wat hij zegt, "Ik blijf ook hier, Kate zal wel willen vluchten en iemand moet haar opwachten." Vertel ik de anderen, iedereen gaat La Iglesia binnen en ik krijg een wapen van Breaden. "Al ooit gedaan?" Vraagt ze en ik schud mijn hoofd, ze legt me snel uit hoe het werkt en ze gaat naast Derek zitten. Ik stel me ergens anders op en wacht af, ik hoor hoe Derek het moeilijker krijgt, zijn ademhaling begint wat te piepen en zijn hart slaagt ook moeilijker. Ik bijt hard op mijn lip, mijn aandacht wordt getrokken door een soort gegrom en Breaden hoort het ook. Ik kijk even om het hoekje maar zie nog niets, ik knik naar Breaden en kijk nog eens. Nu zie ik een Berserker en Kate in onze richting komen, Breaden komt als eerste tevoorschijn en schiet haar eerste wapen leeg, daarna het tweede en ik wil net tevoorschijn komen als de Berserker Breaden vast neemt. Ik hoor een aantal auto's aan komen en dat trekt ook de aandacht van Kate. De Berserker laat Breaden los als ze beschoten worden door de Calevara's, ze gaan er beide vandoor. Ik ga er achter aan, de Berserker valt de Calevara's aan en ik zoek Kate, waar is dat mens toch? Kate komt plots van achter een auto vandaan en maait er nog een paar neer. Opnieuw wordt ze beschoten maar ze blijft maar rechtstaan, hoe kan dat? Kate richt zich tot Araya. Ze wil naar haar toe gaan tot ze wordt gestopt door een huil. Iedereen kijkt op en ik zie een zwarte wolf met blauwe ogen op ons afkomen, de wolf valt Kate aan en als de wolf haar los laat en veranderd in een mens valt mijn mond open. "Derek?" Zeg ik tegen mezelf, dit wordt allemaal gekker en gekker. Kate veranderd terug naar mens en iedereen staat te kijken naar het tafereel. Hij was dus aan het transformeren, de Berserker wil Derek aanvallen maar Derek stopt hem, hij grijpt de schedel vast en trekt deze kapot. Het enige wat nog over is, is een hoopje stof en een leeg omhulsel. Kate wil vluchten maar Argent lost een schot dat haar duidelijk wel raakte, toch staat ze weer op en gaat ze ervan door, Argent volgt haar en ik doe het zelfde. Ik neem een andere ingang en hoor de conversatie tussen de broer en zus, "Jij zal me niet krijgen, niet Peter en ook de Calavera's niet." En dan hoor ik haar voetstappen in mijn richting komen, ik sta in het maanlicht op haar te wachten. Ik zie dat ze in haar arm opzoek is naar de kogel, een goud gele kogel komt uit haar arm en het is pas dan dat ze me ziet. "Lenna." Gromt ze, "Misschien kunnen de andere niet krijgen, maar ik wel." Grom ik terug, mijn ogen laat ik gloeien, mijn klauwen en mijn slagtanden komen tevoorschijn. Ook zij transformeert weer en brult naar me, ik doe het zelfde. Ze komt naar me toe en ik ontwijk haar klauw, ik grijp haar been vast en trek haar onderuit. Terwijl ze valt trapt ze met haar ander been mij onderuit, ik knal met mijn hoofd tegen de stenen muur. Ik schud even met mijn hoofd en weet nog net op tijd van Kate haar klauwen te ontwijken, ik geef haar een slag in het gezicht en dan een trap tegen haar buik. Ze knalt ook tegen de muur aan en ik hef mijn hand op en raak haar vol met mijn klauwen op de plaats van de kogel wond, ze schreeuwt het uit en valt me dan weer aan. Ze duwt zich met zo een kracht af van de muur dat ik op de grond val, ik hap naar adem als haar klauwen mijn buik in gaan, "Jij bent geen partij voor mij Lenna, je bent veel te onervaren." Gromt ze, ik slik het bloed weg en brul naar haar, ik gooi haar van me af en zet dan mijn klauwen in haar buik. "Kate, jij weet niets van mij." Spuw ik en ik druk mijn klauwen nog dieper in haar lichaam, ze krijgt me dan toch van zich af en gooit me door de gang. Ik spuug het bloed weg en probeer terug op te staan, "Misschien moet je eens iemand vermoorden om te weten wat echte kracht is, of heb je daar je trigger wolfje voor nodig?" Haar stem zit vol met gif en ik voel woede zich in mezelf nestelen, ik krijg een soort rode waas voor mijn ogen en ik ga terug staan. Ze brult weer en komt op me af, ik probeer zoveel mogelijk af te weren maar toch raakt ze me enkele keren. De woede die zich in mezelf heeft genesteld spreekt mijn Poema aan en ik geef me er volledig aan over, ik stop haar klauwen en grijp haar keel vast terwijl ik haar tegen de muur druk. "Je weet niet waar ik toe in staat ben, dag Kate." Zeg ik en mijn klauwen gaan heel diep haar keel in, ze hapt nog naar adem maar ik neem haar hoofd vast en breek haar nek. Ze valt op de grond en ik neem het wapen van Breaden, ik mik en schiet een kogel door haar hoofd om zeker te zijn dat ze echt dood is. De rode waas gaat bij mijn ogen weg en dan pas besef ik wat ik gedaan heb, ik heb haar gewoon vermoord. Ik zak door mijn benen en kijk naar het bloedbad die we hebben aangericht, ik raap al mijn kracht bij elkaar en strompel dan naar de uitgang. Ik hoor vaag stemmen die mijn naam roepen, ik begin meer en meer maanlicht te zien. Mijn ogen krijgen weer hun normale kleur, mijn arm heb ik stevig om mijn middel geslagen en ik voel de frisse wind tegen mijn wonden. "Lenna!" Hoor ik de stem van Liam en ik zak op mijn knieën, "Wat is er gebeurd?" Hij knielt bij me neer en maakt oog contact met me. "Kate is dood." Zeg ik en kreun van de stekende pijn in mijn buik, "Hoezo Kate is dood?" Vraagt hij dan, "Ik heb haar vermoord." Sis ik tussen mijn tanden, ik grom en probeer weer op te staan. Liam helpt me maar neemt me vast op een verkeerde plaats waardoor ik het uitschreeuw met een brul, natuurlijk heeft iedereen dat gehoord en al snel is iedereen bij ons. "Wat is er gebeurd?" Isaac schuift op zijn knieën naar me toe en neemt mijn gezicht tussen zijn handen, meteen voel ik zijn warmte door me heen gaan, "Ze heeft Kate vermoord." Zegt Liam in mijn plaats, meteen kijkt Isaac me met grote ogen aan. Ik wend me af van zijn handen en spuw wat bloed uit, weer neemt Isaac mijn gezicht tussen zijn handen, "Waarom kan ik je pijn niet weg nemen?" Ik voel mijn hoofd lichter worden met de seconde, mijn innerlijke Poema neemt de controle over mijn lichaam over, mijn ogen lijken te branden in Isaac zijn ogen want hij wend zijn blik af en laat me los. "Isaac ga bij haar weg." Ik strompel terug recht en ga terug naar waar ik vandaan kom, ik laat me tegen de wand van de stenen gang vallen. Ik kijk naar het bloed dat over mijn hele lichaam zit, mijn klauwen beginnen wat langer te worden dan dat ze al zijn. Tranen wellen weer op in mijn ogen en stomen dan als watervallen over mijn wangen, mijn hele lichaam brand. Wat gebeurd er toch? Ik hoor voetstappen de tunnel in komen en ik kruip nog verder achteruit zodat ik uit het maanlicht ben. "Lenna?" Het is de stem van Argent, "Ik wil je enkel helpen." Zijn stem klinkt rustig maar zijn hart gaat als een gek te keer, "Wat gebeurd er met me?" Vraag ik schor als hij vlakbij is, "Ik had Kate geraakt met een speciale kogel met kruid in dat katachtige wel iets doet." Ik voel een hoestbui op komen en ik spuw weer bloed uit, "Ben je in contact gekomen met de wonde van Kate?" Vraagt hij weer en knielt dan bij me neer, ik steek mijn hand met klauwen naar hem uit als teken dat ik met deze in contact ben geweest. Hij neemt mijn hand vast en bekijkt mijn klauwen, "Het enige dat ik niet begrijp is dat je lichaam aan het evolueren is en terwijl ben je geïnfecteerd." Ik trek mijn hand terug en zet mezelf in een bolletje, een rilling gaat over mijn rug heen van de kou. "L-Laat m-me nu m-maar." Bibber ik en kruip nog verder weg van hem, "Lenna, ik wil je enkel helpen." Zegt hij, ik grom even naar hem en dan staat hij toch recht. Ik sluit mijn ogen en probeer het genezingsproces in gang te krijgen, ik druk mijn eigen klauwen in mijn been en ik sis door mijn tanden. Ik trek ze terug en probeer op te staan, strompelend kom ik tot in een open plaats waar een soort tafel staat. Mijn blik blijft op de tafel hangen, met veel moeite ga ik ernaar toe en zet me erop neer. Het maanlicht komt recht op de tafel en zo kan ik de schade eens bekijken, met een ruk trek ik mijn shirt kapot en meteen tolt mijn hoofd. Ik moet zoeken naar een plaats die niet bebloed is of open gehaald is, ik leg mijn hoofd neer op de stenen tafel en sluit mijn ogen. Het geruis van water trekt mijn aandacht en ik kruip terug recht, ik moet het bloed weg krijgen. Ik concentreer me op het water en volg het tot ik op een klein ondergronds meertje kom, zonder twijfelen trek ik de rest van mijn kleren uit en loop het water in. Het water komt aan de eerste wonde op mijn been en meteen gaat een verkoelend gevoel door me heen, ik ga nog wat dieper en als het water mijn buik raakt laat ik mezelf zakken en ga kopje onder. Ik hou mijn adem in en sluit mijn ogen, het water brengt me tot rust en verkoelt mijn lichaam. Ik concentreer mezelf op Isaac en zie zijn stralende glimlach voor mijn ogen, ik blijf onder water en het genezingsproces begint. Als het laatste van mijn wonden genezen is sperren mijn ogen zichzelf open, ik schiet recht en als ik boven water ben hap ik naar adem. Hoestend kruip ik op handen en knieën naar het droge, weer gaat een helse pijn door mijn lichaam. Ik schreeuw het uit en mijn schreeuw gaat over in een brul die als een Poema klinkt, ik kijk naar mijn handen en ik zie dat het poten zijn geworden. Wat is er net gebeurd? Ik verzet mijn linker poot en al snel volgt de rest.

Reacties (1)

  • Luckey

    oh god
    dat gaat niet heel erg goed

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen