Foto bij 10.

Lenna Parker

Ik denk dat we ondertussen drie dagen verder zijn, vermoeid plof ik onder een boom neer. Drie dagen heb ik gerent om terug in Beacon Hills te raken, nog steeds ben ik een Poema. Ik heb geen idee hoe dit is gebeurt of hoe ik hier terug uit geraak, ik wil niet zoals Malia een Poema blijven. Ik hoor geritsel en en hef mijn hoofd op en kijk om me heen, een konijn komt uit de bosjes vandaan en ik laat mijn hoofd weer zakken. Ik sta weer op en ga op mijn gehoor af in de richting van water, als ik een klein beekje zie ga ik ernaar toe en begin van het water te likken. Ik hoor achter me een tak kraken en ik kijk geschrokken op, mijn ogen ontmoeten de ogen van Liam en Hayden die bang naar me staan te kijken. Ik ben blij om iemand bekend te zien en ik draai me om en wandel in hun richting, Hayden gaat bang achter Liam staan. Ik ga voor Liam zitten en kijk hem aan, vragend kijkt hij me aan. Duidelijk legt hij de link niet wie ik ben, ik laat mijn hoofd hangen en ik hoor dat hij zijn telefoon uit zijn broekzak vist. "Ik bel Scott." Ik hef mijn hoofd op en kijk hem hoopvol aan, of ik denk toch dat ik dat doe. "Scott hier zit een Poema voor me, het lijkt of het me kent? Het is niet bang voor ons of het valt niet aan." Ik hoor Scott zijn stem aan de andere kant van de lijn dat hij eraan komt. Ik plof neer op de bladeren en wacht tot Scott eraan komt, Liam en Hayden hebben zich tegen een boom neer gezet en praten tegen elkaar. Ik ga weer recht zitten als ik meerdere snelle voetstappen hoor naderen, Scott, Stiles, Malia en Isaac verschijnen in mijn zicht. Liam en Hayden zetten zich recht, "Scott brul er tegen, het heeft bij Malia ook geholpen." Zegt Stiles dan, Scott kijkt me aan en zijn ogen lichten rood op, zijn slagtanden komen tevoorschijn en hij brult tegen me. Ik leg mijn oren plat in mijn nek om het luide geluid te dempen en knijp mijn ogen stijf dicht, de brul gaat door merg en been maar er gebeurd niets. De brul stopt en ik open mijn ogen weer, ook mijn oren zet ik weer recht. Verbaast kijkt iedereen me aan, "Het veranderd niet en het is niet bang?" Vraagt Stiles dan, "We jagen het gewoon weg." Zegt Malia en wil een stap naar voren zetten, ik laat mijn tanden zien en grom naar haar. Ze stopt met haar handeling als ik mezelf recht zet en naar voren wandel, ik stap verder tot ik voor Isaac zijn voeten ben. Weer zet ik me neer en maak ook contact met hem, ik hoor dat zijn hartslag versnelt en ik merk nu pas hoe slecht hij eruit ziet. Mijn oren gaan half weg hangen. Ik duw mijn hoofd tegen zijn hand en ik voel de warmte weer in mijn lichaam terug keren, hij knielt bij me neer en kijkt me aan. Zijn handen komen op de zijkant van mijn hoofd te liggen, onze ogen haken in elkaar en hij laat zijn ogen gloeien. Automatisch volgen de mijne en worden ze fel groen, "Lenna?" Zijn stem breekt en tranen komen in zijn ogen te staan, ik druk mijn hoofd tegen zijn borst aan en hij slaat zijn armen om me heen. Ik voel mijn vacht nat worden en mijn hart breekt in duizenden stukjes. "Isaac brul tegen haar, jullie zijn verbonden. Misschien werkt het dan wel." Hoor ik Scott zeggen, hij laat me los en drukt nog een zachte kus op mijn hoofd. Hij zet zich recht en ik doe een paar passen naar achteren, "Heeft iemand iets om haar te kleden? Ze zal naakt zijn." Zegt Malia dan en meteen komt Stiles in beweging, "Ik heb een deken in de Jeep." Ik draai mijn hoofd naar Isaac en knik, hij neemt een grote hap lucht. Zijn ogen gloeien en de mijne volgen meteen, hij brult naar me en mijn innerlijke Poema zegt dat ik moet terug brullen. Ik doe dit dan ook en in plaats van een echte Poema brul komt het er al meer uit als hoe het ervoor was, Isaac stopt zijn brul en de mijne eindigt ook. Hij knielt bij me neer en ik kijk naar mijn handen die terug handen zijn, ik glimlach naar hem en de tranen vallen over mijn wangen naar beneden. "Ik dacht dat ik je kwijt was." Snikt hij in mijn nek, "Ik zal vast, ik weet niet hoe ik veranderd ben. Ik heb drie dagen gerent voor mijn leven om terug in Beacon Hills te geraken." Vertel ik hem, Stiles komt naar me toe en legt het deken over me heen, "Bedankt." Zeg ik, en hij knikt naar me. "Wel nu hebben we een WereCoyote en een WereMountainLion die volledig kunnen veranderen in de Pack" Zegt Liam dan, ik schud mijn hoofd en Isaac neemt mijn gezicht vast. Hij drukt zijn lippen op de mijne en mijn lichaam vult zich helemaal met zijn warmte, ik kus hem meteen terug. We laten elkaar los en Isaac opent zijn mond om wat te zeggen, "Beloof me om me nooit nog zo te laten schrikken, daar zie ik je veel te graag voor." Ik krijg een brok in mijn keel, het is de eerste keer dat hij dat tegen me zegt en mijn hart gaat als een gek te keer. "Ik beloof het." Snik ik. Hij helpt me dan recht en we gaan het bos uit, "Wat heeft mijn tante gezegd?" Vraag ik dan, "Ze is in alle staten, we gaan haar moeten vertellen wat er aan de hand is." Zegt Scott dan en ik knik, we zijn eerst bij Scott gestopt om kleren te gaan halen voor mij. Nu Stiles de auto stilzet voor mijn huis krijg ik het benauwd bang voor haar reactie, Isaac neemt mijn hand vast en geeft er een kneepje in. We stappen allemaal de auto uit en gaan naar de voordeur, nog voordat ik kan aanbellen vliegt de deur al open. "Lenna! Oh god wat ben ik blij jou te zien!" Roept ze en vliegt me om de hals, ik knuffel haar stevig terug. "Waar heb je gezeten?" Doelend op hoe moe ik eruit zie en over mijn haren maar te zwijgen."Ik ben van Mexico naar hier gelopen?" Zeg ik dan vragend, haar mond valt open en kijkt me verbaast aan. "Waarom heb jij in Mexico gezeten?" Ik merk dat ze boos begint te worden, "Kunnen we deze conversatie binnen verder zetten?" Vraag ik haar en te trekt me mee, de andere volgen. "Waarom zijn jullie hier eigenlijk?" Vraagt mijn tante dan aan de anderen. "Omdat we je iets gaan vertellen dat je misschien niet gaat geloven." Antwoord Scott op haar vraag, ze knikt en gaat in de zetel zitten. Iedereen neemt plaats en ik begin aan mijn nagels te pulken, Scott begint het hele verhaal te vertellen van begin tot einde. Mijn tante zit vol ongeloof te luisteren en kijkt mij dan aan. "Jij bent ook een Weerwolf dan?" Vraagt ze en ik schud mijn hoofd, "Nee ik ben geen wolf ik ben een Poema." En ik kijk meteen weer naar mijn handen, "Ik heb drie dagen in het lichaam van een Poema gezeten." Leg ik uit en ze schud haar hoofd, "Hoe?" "Geen idee, het gebeurde in Mexico." Ze opent haar mond maar sluit deze meteen terug. Ik besluit het heft in eigen handen te nemen en haar te laten geloven dat dit echt is, ik laat mijn ogen fel groen oplichten naar haar. Ze kijkt me geschrokken aan en kijkt dan de anderen aan. Ik kijk ook naar de andere en zie dat Isaac zijn ogen goud-geel zijn, die van Malia Fel blauw en Scott's rood. Haar blik valt op Stiles, "Ik ben mens." Lacht hij en ik laat mijn ogen hun normale kleur terug krijgen, "Hoe?" Vraagt ze dan en ik haal mijn schouders op. "We vonden dat je het moest weten." Verteld Stiles dan, " Wie weet dit nog?" Vraagt ze dan, "Mijn moeder, de Sheriff en Deaton, dat zal het wel zijn van volwassene." Antwoord Scott, " Wie is er nog zoals jullie? Zodat ik voorbereid ben." Zegt ze "Wij, Liam Dunbar, Hayden Romero, Derek en Peter Hale, Lydia Martin maar zij is een Banshee, Theo Raeken, Brett Talbot en Lori Rohr. Dit zijn degene waar jij in contact kan komen." Beantwoord Stiles haar. Ik onderdruk een geeuw maar Isaac heeft het door, "Lenna, ga slapen het zijn zware dagen geweest voor je." Zegt hij en ik knik. Met veel moeite sta ik op en wandel naar de trap, ik kijk naar de trap en zucht. Ik hef mijn voet op en zet deze neer op de eerste tree, nu pas krijg ik last van spierpijn. Ik heb drie dagen alle spieren in mijn lichaam gebruikt die ik niet eens wist te hebben, ik grijp mezelf vast aan de leuning en wil mijn rechtervoet opheffen en op de trap neer zetten maar ik word al opgetild door Isaac, automatisch glimlach ik en leg mijn hoofd op zijn borst. Hij brengt me naar mijn kamer, "Blijf bij me." Vraag ik hem als hij wil weggaan, hij draait zich terug naar me om en ik doe het deken al omhoog. Hij glimlacht naar me en doet zijn schoenen uit, ook de rest van zijn kleren volgt. Ik geef hem zijn joggingbroek en t-shirt terug, hij doet deze aan terwijl ik mijn pyjama aandoe. Hij komt naast me liggen en slaat zijn armen om me heen, mijn hoofd vind zijn plaats op zijn borst. Ik sluit mijn ogen en ik val meteen in een deugddoende slaap, die ik drie dagen niet heb gehad.
Ik open mijn ogen omdat mijn wekker afloopt, ik wil hem afkloppen maar de armen van Isaac houden me op zijn plaats. "We moeten naar school." Zeg ik en hij kreunt, "Nog vijf minuutjes." Mompelt hij, ik grinnik en wiebel mezelf los uit zijn greep. Ik zet de wekker af en ga uit bed, "Moet jij geen kleren?" Vraag ik hem dan, "Ik bel Scott wel." Hij geeuwt en komt dan toch uit bed, ik schud lachend mijn hoofd en begin me aan te kleden. Hij trekt zijn kleren van gisteren terug aan en belt ondertussen naar Scott voor kleren, ik ga alvast naar beneden en zet de waterkoker aan. Ik zet de tassen klaar en neem ook wat te eten klaar, de waterkoker springt af en ik vul de tassen. Ik zet deze neer op de tafel en zet brood neer op tafel, na drie dagen zal me dit echt wel smaken. Een grote hap gaat naar binnen en ik sluit genietend mijn ogen, "Iemand heeft honger." Ik kan gewoon voelen dat Isaac naar me staat de grijzen, "Hou je mond en eet zelf iets." Lach ik en hij zet zich glimlachend aan tafel. We ontbijten rustig en gaan dan richting school, "Lenna!" Kira en Lydia vliegen me om de hals, "Ook een goedemorgen!" Lach ik "Ik ga mijn kleren wisselen," Deelt Isaac mee en ik knik, Lydia en Kira overspoelen me met vragen die ik niet allemaal kan beantwoorden. We gaan de school in en ik neem mijn spullen, ik sluit mijn kluisje en volg de meiden naar de eerste les. Ik neem plaats op mijn stoel en open mijn kladblok, ik begin er wat in te krabbelen en ik geraak in een soort trance. Mijn potlood vliegt over en weer op het papier, pas als ik de laatste lijn gezet heb ontwaak ik weer. Ik zie dat ik de staat Texas getekend heb, in de staat heb ik een schets gemaakt van een Poema en een Wolf? Ik schud snel mijn hoofd en sla het blad om naar een lege bladzijde.
"Dus je hebt een schets van een Poema, Wolf en Texas gemaakt?" Vraagt Isaac me dan tijdens de middag en ik knik. "Ik was in een soort trance, alsof het me iets wil duidelijk maken. Volgens mij moeten we hier weg." Ratel ik, lichtelijk geraak ik in paniek. "We moeten dit schooljaar nog afmaken, daarna ga ik overal met je mee naar toe." Zijn woorden slaan in als een bom, hij wil dus echt weg. "Moeten we het de andere zeggen?" Vraagt hij en ik haal mijn schouders op, "Misschien willen ze ons om praten, ik denk gewoon dat ik er heen moet omdat mijn Poema het me zegt. Het heeft ons al meerdere keren gered." Beantwoord ik zijn vraag en Isaac geeft me gelijk, "Nog twee maanden, je tante moet het wel weten. En wat gaan we eigenlijk doen daar?" Ratelt hij nu, ik zucht even diep, "Het zal een grote verandering meebrengen dat is zeker." En ik wend mijn blik af naar de grond.

Reacties (1)

  • Luckey

    ben blij dat het nu gelukt is
    wat zijn ze van plan?!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen