In onze kleedkamer is het zoals altijd heerlijk rustig. We hebben alle ruimte met z'n drieën. “Dat was echt op het nippertje,” zeg ik opgelucht, als ik aan de wedstrijd denk. Het scheelde niet veel, op een gegeven moment wist ik haast zeker dat de Fire Dragons zouden winnen. “Maar het is ons gelukt!”

Izzy grijnst en knikt. “Onder andere dankzij jullie fantastische technieken, ze waren echt heel goed!”

Fay glimlacht. “Maar we hebben echt meer verdedigers nodig,” zegt ze serieus, en ik weet dat ze gelijk heeft.

“Shawn kan waarschijnlijk niet spelen nu, dus in zijn plaats moet een verdediger komen.” Ik zucht. Zoveel geblesseerden deze wedstrijd. De Perfecte Zone Druk heeft als een storm door ons team geraast en te veel gewonden opgeleverd. “Maar laten we nu eerst de overwinning vieren! Ik heb al zolang geen échte pizza meer gehad en ik rammel!”

Fay staat op. “Eindelijk weer Italiaans eten, in plaats van rijstballen.”

Isabelle kijkt ongerust naar ons. “Ik denk dat ik toch wat rijstballen meeneem, als jullie gaan koken.” Ze lacht en gaat snel de kleedkamer uit, voordat allebei in een verontwaardigd protest uitbarsten.

“Ze hebben niet echt vertrouwen in ons,” mopper ik. Ik pak mijn tas en volg Fay als ze de kleedkamer uitloopt.

“We zullen ze bewijzen dat we prima pizza kunnen maken,” zegt ze strijdlustig. Ze gaat in de bus zitten en ik schuif meteen op de stoel naast haar.

“Dat schot van jou en Nathan was echt mooi,” begin ik subtiel over het onderwerp waar ik Fay nodig over moet uithoren.

“Het was de techniek die ik met Hurley bedacht heb,” antwoordt ze alleen.

“En toch lukte het met Nathan ook. Sinds wanneer kun jij met Nathan samenwerken?” Nieuwsgierig kijk ik mijn zus aan. Ze heeft alleen maar hatelijk tegen hem gedaan, voor meer dan drie maanden lang. “Ik dacht dat jij hem haatte na… je weet wel, dat gedoe met de Dark Emperors.” Dat laatste zeg ik zachter. Het is nog steeds een pijnlijke herinnering, alles wat er toen gebeurde. Ik denk er liever niet meer aan, en ik weet dat ik niet de enige ben.

Fay haalt haar schouders op. “Ik mag hem nog steeds niet, als je dat soms dacht. Ik probeer hem gewoon te verdragen.” Ze zucht. “Maar alleen omdat we als team moeten samenwerken, en omdat jij hem wel lijkt te mogen, ondanks alles.”

Toen we net in Japan waren, kon ik het goed met Nathan vinden. Ik heb zelfs een keer meegedaan met de atletiekclub. Maar toen kwam het gedoe met de Alius Academy, en daarna de Dark Emperors. Ik doorbreek mijn eigen gedachten. "En vanwaar die omschakeling ineens?"

"We stonden achter, Cass,” zegt Fay nuchter. “Ik ging die jongen niet onze kans om naar het WK te gaan laten verpesten."

Ik grijns. “Ik ben blij dat je hem begint te accepteren,” zeg ik eerlijk. Fay haalt haar schouders op en we rijden in stilte verder, tot aan ons huis. Daar stappen wij uit, om de ingrediënten te halen, terwijl de bus het laatste stuk door rijdt. “Tot straks!” roep ik vrolijk. Ik heb zin in pizza’s maken, en dan vanavond Paolo bellen. Het gesprek met Shawn probeer ik gewoon niet aan te denken.

Ik loop door de achterdeur naar binnen en begroet mama vlug, waarna ik meteen door loop naar de keuken. “Wat hebben we allemaal nodig, Fay?” vraag ik luid, terwijl ik sowieso de kaas al pak. Samen sprokkelen we ook de rest van de ingrediënten bij elkaar en stoppen het in twee grote tassen. Na een paar minuten vliegen we de deur al uit, en niet veel later zijn we in het clubgebouw.

“Oh nee, jullie gaan het echt zelf bakken?” vraagt Izzy wanhopig, als ze onze volle tassen ziet.

“Zeker weten!” zeggen we in koor. In de keuken stallen we alles uit.

“Jullie moeten het zelf opruimen,” waarschuwt coach Travis ons. Een waarschuwing die helemaal langs me heen gaat. Dat komt later wel. Nu eerst aan de slag!

Fanatiek gaan we aan de slag, en het duurt niet lang voordat wij en de hele keuken al onder het meel en tomatensaus zitten. Ik ben enthousiast bezig met zout en peper over de pizza te gooien, als iemand mijn pols vastpakt. Verschrikt kijk ik op van mijn werk. “Oh,” verzucht ik opgelucht. “Jij bent het maar, Austin, ik schrok even.”

“Sorry,” stamelt de kleine jongen verschrikt. “Dat was niet de bedoeling! Je reageerde alleen niet op wat ik zei, zo geconcentreerd was je bezig, dus ik dacht…”

“Wat zei je dan?” vraag ik nieuwsgierig.

“Ik vroeg of je niet al genoeg zout had,” mompel hij ongemakkelijk.

“Nee, het is super!” zeg ik grijnzend. Austin lijkt het te betwijfelen.

Hij haalt zijn vinger door de saus en proeft, waarop zijn gezicht meteen betrekt. “Cassi! Dit is veel te zout!” De jongen loopt naar de kraan om wat te drinken en zijn mond te spoelen. “Ik help jullie wel, goed? Dan maken we samen perfecte pizza's!” Hij glimlacht lief en ik knik toegeeflijk. Als we niet iedereen ziek willen hebben is het misschien beter als Austin helpt. En met zijn hulp gaat het een stuk soepeler. Wij leren hem hoe je echte Italiaanse pizza's bakt, en hij leert ons de basis dingen als weten wanneer je genoeg zout gebruikt en de oven goed afstellen zodat niet alles verbrandt.

Terwijl Austin de ergste zooi in de keuken opruimt, dekken Fay en ik de tafel. “Het ziet er geweldig uit, toch?” zeg ik enthousiast.

 Fay knikt instemmend. “Het ruikt écht naar Italië. Naar Paolo en papa.” Ze glimlacht. “Laten we het team maar gaan roepen!”

We splitsen op. “Etenstijd!” roep ik vrolijk. “We zijn klaar, kom aan tafel!” Iedereen verzamelt zich in de eetzaal en Fay en ik pakken de pizza's. “Bereid jullie voor op echte Italiaanse pizza's!” zeg ik enthousiast. We zetten de pizza's op tafel. “Tada!”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen