Foto bij Chapter four

‘He.. Hey! Word wakker!’ Een zacht brommend geluid verlaat mijn lippen en mijn hoofd is hevig aan het bonzen. Een koude rilling trekt door mijn lichaam en open langzaam mijn ogen. Het eerst dat ik zie, zijn twee stralende bruine ogen die me bezorgd aankijken. Ik slaak een geschrokken kreet doordat de persoon in kwestie heel dichtbij me zit. ‘Endou, geef haar wat ruimte,’ hoor ik iemand zeggen. De jongen draait vragend zijn hoofd om, knikt even en kijkt dan weer veronderschuldigend mijn kant op. ‘Sorry,’ zegt hij als hij zichzelf overeind duwt. ‘Het is oké,’ mompel ik zachtjes. Ik duw mezelf overeind in een zithouding en woel door mijn haren. Als mijn haren doorweekt aanvoelen, kijk ik even verrast op en merk dan pas dat ik volledig doorweekt ben. Mijn ogen worden groot als ik me herinner plots omringt te worden met water en dat de lucht uit mijn longen verdween en plaats maakte voor water. Pas nu merk ik dat de jongen met de bruine ogen ook doorweekt is. ‘Je hebt me uit het water geholpen?’ vraag ik verrast. De jongen kijkt me even vragend aan. ‘Natuurlijk! Het duurde te lang voordat je naar boven kwam, dus ik ben achter je aangesprongen,’ legt hij uit. Ik kijk dankbaar naar hem op. ‘Dat is lief van je,’ glimlach ik hem toe. De jongen woelt grinnikend door zijn haren en kijkt dan even moeizaam om naar de rivier. ‘Hoe ben je daar eigenlijk terecht gekomen?’ vraagt hij. Mijn blik dwaalt af naar de rivier en haal mijn schouders nonchalant op. ‘Geen idee. Dat kan ik me niet herinneren,’ beantwoord ik zijn vraag. Een diepe zucht verlaat mijn mond en kijk verbaasd om als me een vest toegereikt wordt. ‘Hier. Je hebt het vast koud,’ zegt een blauwharige jongen. Ik pak dankbaar het vest aan en sla het om mijn koude lichaam heen. Het vest heeft overduidelijk in de warme zon gelegen, waardoor ik door een aangename warmte omringt wordt. Een zachte ‘dank je’ verlaat mijn lippen als ik mezelf in het vest opwarm en dan om mij heen kijk. Er staat een volledig voetbalteam verspreid over het grasveld waar ik op zit en het voetbalveld waar ze waarschijnlijk aan het oefenen waren. De nog altijd doorweekte jongen steekt glimlachend zijn hand naar mij uit. ‘Hi, mijn naam is Endou. Endou Mamoru, aanvoerder van de Raimon Eleven,’ zegt hij stralend. Mijn ogen worden groot. Raimon Eleven?
Vol ongeloof kijk ik van de hand die me aangereikt wordt, naar de jongen die hem mij aanreikt en zie dan in de verte drie voorwerpen naar beneden circuleren. De lucht is donker en vanaf deze afstand kan ik nog de groene gloed zien die van de zwarte voetbal afkomt. ‘Reize,’ fluister ik binnensmond. Zonder wat te zeggen, duw ik mezelf overeind en hol ik snel de heuvel op, over de brug, naar waar de bal hoogstwaarschijnlijk neergekomen is. De jongens die ik achter heb gelaten, heb ik nog naar me horen roepen. Maar ik moet snel handelen, wil ik de chaos voorkomen. Zo snel mogelijk hol ik door de straten heen, op zoek naar de locatie waar de bal heen viel. Voor mijn gevoel ben ik in rondjes aan het rennen. Alle straten zien er hetzelfde uit en het lijkt een enorm doolhof. Het speeltuintje heb ik al zeker vijf keer gezien en de moed begint me in de schoenen te zakken. Een luide knal schrikt me op en zie de groep jongens van net voorbij rennen. Zo snel als ik kan, ren ik hen achterna en kom ik uiteindelijk uit bij de school. Of wat er van over is gebleven. De school, inclusief het veld is verwoest en een groep volwassene in voetbalkleding komt het team tegemoet lopen. Op een afstand kijk ik doe naar de groep jongens die verslagen naar de verwoeste school kijken. Een fel licht vanaf het ingestorte school gebouw wordt zichtbaar en dan komt Reize, samen met Gorleo en Riimu in zicht. Ze spelen de zwarte voetbal met elkaar over alsof het voorwerp niets meer voor hun weegt. De jongen die zich al Endou voorstelde, komt in opspraak naar de groep. Hij ontvangt niets minder dan een minderwaardige blik en een luid spottend gelach. ‘Hoe durf je ons aan te spreken?’ spreekt Reize minderwaardig naar hem uit. ‘Die oudjes waren al geen partij voor ons, jullie zullen net zo min aan onze verwachtingen voldoen,’ zegt hij spottend. De bal in zijn hand laat hij vallen en schiet het op de groep voor hem af. Door de enorme kracht die enkelt van het schot af komt, wordt iedereen omver geblazen. Endou weet zichzelf nog overeind te houden, maar de klap die hij vervolgens van de bal krijgt, zorgt ervoor dat hij ergens in het puin land. De rest heeft zichzelf overeind gekregen en iedereen heeft zich bezorgd om Endou heen geplaatst die overduidelijk zijn bewustzijn heeft verloren door de klap. Met gebalde vuisten kijk ik naar de drie leden van Gemini Storm die nonchalant in het puin staan. ‘Wat een zielige vertoning,’ kan ik Reize horen zeggen. Mijn tanden knars ik hard op elkaar en stap naar de bal toe die aan de zijkant tot stilstand is gekomen. Reize rust zijn blik op mij zodra hij mij in het vizier krijgt en vernauwt zijn ogen. Terwijl het Raimon team zich nog om Endou bekommert, schiet ik de bal op volle vaart terug naar Reize. De bal vangt hij simpel op met zijn voet en kijkt op mij neer. Ik kijk hem waarschuwend aan en schud langzaam mijn hoofd, mijn vinger leg ik tegen mijn lippen. ‘Hou je stil,’ Is wat mijn ogen hem vertellen. De jongen rolt zijn ogen, draait zijn blik van mij weg en kijkt weer neer op het Raimon team. Zonder nog een woord aan hen vies te maken, licht zijn bal fel op en verdwijnt de groep als sneeuw voor de zon.
Met mijn blik op de enorme ravage gericht, dringt het nu echt tot mij door dat vader zijn plan in volle toeren laat draaien. Een plan dat onvermijdelijk heel veel schade en slachtoffers met zich mee zal dragen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god
    Het gaaf nu echt beginnen

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen