Dana kon haar broer alleen maar aanstaren. Het was alsof haar brein de woorden in willekeurige volgorde registreerde en niet bij machte was om er een goede zin van te maken.
      Haar moeder.
      Was dood.
      Heel langzaam daalde het besef in.
      Haar moeder.
      Dood.
      Zomaar, opeens.
      ‘Ik… ik snap het niet,’ stamelde ze. ‘Wat is er gebeurd?’
      Vanuit haar ooghoeken zag ze dat Juice zijn arm om haar heen sloeg, maar ze voelde zijn aanraking niet. Alsof hij een geest was.
      Nee, alsof zíj een geest was. Ze zag zichzelf in de kamer staan, met hangende schouders, haar ogen groot van ongeloof.
      ‘Ze had al een lange tijd hartklachten. Vorig jaar is ze al een keer gereanimeerd.’
      Dana zei niets. Bleef staren, naar niets.
      Haar moeder was al eens bijna gestorven, en ze had het nooit geweten.
      Niemand had het haar verteld.
      ‘Kom, ga even zitten,’ zei Juice zacht.
      Zonder dat ze er zelf zeggenschap over had, bewogen haar voeten met hem mee, naar de bank. Voorovergebogen bleef ze zitten, steunend met haar ellebogen op haar knieën. Iemand hield haar een glas water voor, maar ze slaagde er niet in haar hand te heffen.
      Mijn moeder.
      Dood.

      Juice pakte het glas aan. Ergens op haar rug dacht ze zijn andere hand te voelen bewegen. Ze voelde er niet veel van.

Dana bleef in die bank zitten, starend, zwijgend. Het werd elf uur, twaalf uur. De mannen gaven haar knuffels die ze niet voelde, voordat ze bij haar weggingen. Juice zat als een standbeeld naast haar. Happy tegenover haar. Ze meende dat hij naar haar keek, dat hij misschien wel tegen haar praatte, maar zijn gezicht was een waas.
      ‘Ik breng je naar bed.’ Juice’ stem was de enige die ze registreerde, al lieten zijn woorden haar koud. Naar bed, niet naar bed, wat maakte het uit?
      ‘Kun je lopen?’
      Dana haalde haar schouders op. Dat idee spookte in ieder geval door haar hoofd, of ze het echt deed kon ze onmogelijk zeggen.
      ‘Kom.’
      Juice tilde haar op van de bank en droeg haar weg. Dana liet hem zijn gang gaan. Vaag had ze door dat het niet haar eigen slaapkamer was die ze binnenging. Juice legde haar op zijn bed neer, deed haar schoenen uit en Dana rolde zich op haar zij. Een enkele traan gleed over haar wang terwijl ze naar de muur staarde.

‘Ik heb haar al vijf jaar niet gesproken.’
      Haar stem klonk zacht. Ze wist niet eens of er wel iemand in de buurt was. Het moest midden in de nacht zijn.
      ‘Het laatste wat ik zei, was dat ze een kutwijf was en dat ze zich met haar eigen zaken moest bemoeien.’
      Ze hoorde beweging achter zich. Een arm gleed over haar zij, en een hand greep die van haar vast.
      ‘Ik vind het zo erg. Ik weet niet wat ik moet zeggen.’
      Dana zweeg. Er viel ook niets te zeggen. Het was gewoon zo surreëel. Heel vaak had ze gedacht dat ze haar moeder nooit meer zou terugzien, maar niet omdat haar moeder plotsklaps zou sterven.
      ‘Hou me vast…’ fluisterde ze. ‘Ik voel… niets. Het maakt me bang. Alsof ík aan het vervagen ben.’
      Het matras zakte ietsje in toen Juice zich naar haar toe verplaatste. Hij sloeg zijn beide armen om haar heen en trok haar met haar rug tegen zijn borst.
      ‘Beter?’
      ‘Ja,’ loog ze.

De hele nacht bleef Dana malen. Had haar moeder aan haar gedacht, vlak voordat ze stierf? Had ze de dochter vervloekt die haar eigen moeder verstoten had? Ze schaamde zich zo erg dat ze zich uit Juice’ armen wilde losmaken, ze verdiende zijn troost niet. Maar ze deed het niet, dan moest ze dat uitleggen en ze wilde niet dat hij wist hoe ze diep vanbinnen écht was.
      Af en toe huilde ze zachtjes. Het was geen gekmakend gemis, zoals een normale dochter of zoon zou ervaren. Het was afschuw, omdat ze zo’n monster was geweest, alleen maar met zichzelf bezig was geweest. Kon ze de tijd maar terugdraaien, kon ze alles maar anders doen… Maar dat kon niet. Ze moest met haar acties leven. Anderen moesten met haar acties leven… of met de herinneringen daaraan sterven.

Reacties (3)

  • Trager

    Meh, ik weet echt precies hoe zij zich voelt D:

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oké, dat kan je me dus echt even niet aandoen.:S
    Ergens wel heel zuur dat ze weg zijn gegaan terwijl Happy daar nog in zijn eentje in die kamer zit. Nee, let maar niet op Happy. Die redt zich wel.
    Wacht... wat als hij het Dana allemaal opeens kwalijk gaat nemen.:|

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ah nee arme Dana...

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen