Foto bij 098. - Lucien

Voor ik goed en wel kan reageren op wat zich voor me afspeelt, wordt er op de deur geklopt. Emma schiet overeind en probeert te verbergen dat haar jurk stuk is; ik probeer mezelf over het algemeen goed te verbergen, maar de dekens liggen te ver weg en snel bewegen doet nog te veel pijn. Ach, binnen de muren van het paleis is het allang geen geheim meer dat Emma en ik een oogje op elkaar hebben - wie er ook binnenkomt, zo'n verrassing kan het niet zijn.
Behalve als diegene, van alle personen die hadden kunnen komen, de Koning van Frankrijk is. Emma verschiet tot een dieprode kleur en ik zou niets liever willen dan verdwijnen in het bed. Mijn vader's gezicht is een gesloten boek. Ik kan me weinig momenten in mijn leven herinneren waarop de emotie van zijn gezicht te lezen was. Nu is het niet anders - zijn ogen glijden zonder ook maar iets blijk te geven van Emma naar mij. Mijn hart hamert in mijn borst.
"Er is nieuws." zegt hij uiteindelijk, alsof de scène voor zijn ogen er helemaal niet is. "We verwachten... jullie zo snel mogelijk in de troonzaal."
Hij vertrekt.
Ik trek een kussen over mijn gezicht met een kreun van misère. Emma staart naar de deur alsof ze zeker wil weten dat hij niet terugkomt, en kijkt dan geschrokken naar mij.
Ik schiet in de lach over de hele situatie, die meer dan absurd is - van welke kant je het ook bekijkt. Ik gebaar Emma dat ze bij komt liggen, dat doet ze. De pijn in mijn ribben negerend neem ik haar in mijn armen en kus haar slaap. "Ik kan niet wachten tot we getrouwd zijn en we die blik niet meer hoeven te zien." Ze glimlacht. Mijn hand streelt over haar schouder, zakt af tot waar mijn vingers net over haar decolleté kunnen aaien. "Tot ik alles met je kan doen zonder me zorgen te maken dat iemand het ziet..."
Door haar wimpers heen kijkt ze naar me op. "Alles?"
Ik kan de grijns niet onderdrukken en vind haar lippen voor een kus. "Oh, schoonheid... Er zijn zoveel dingen die ik met je wil doen... En met je zal doen tot je schreeuwt van lust. En niemand zal me kunnen stoppen, want je bent mijn vrouw."
De roze kleur van haar wangen staat hoog op mijn lijstje van favoriete dingen. Mijn grijns wordt breder en ik kus haar opnieuw, met zoveel verlangen als ik op kan brengen zonder niet meer te kunnen stoppen. Ik wil niet stoppen, maar het feit dat mijn vader ons - of eigenlijk Emma - persoonlijk kwam halen kunnen we niet zomaar negeren.
"Ik moet me aan gaan kleden." mompel ik tegen haar lippen. Emma maakt een protesterend geluid en probeert bovenop me te klimmen. Ik ben meer dan geneigd het toe te laten, maar met een lichte lach en een hand om haar bovenarm, beweeg ik haar weg. "Je schoonvader kwam hier persoonlijk heen, Em. Daar moeten we denk ik maar naar luisteren."
Ze zucht. "Oké, oké... Maar het is jouw schuld."
"Wat is mijn schuld?"
Ze geeft me een alwetende blik. "Dat ik me niet kan concentreren totdat er wat aan gedaan wordt."
"Tot waar iets... Oh." Ik schraap mijn keel. Emma grijnst en verlaat soepeltjes het bed. "Ik zal Lola iets voor jouw laten halen. Wordt ze toegelaten in je vertrekken?"
"Als ze er zeker van zijn dat ze jou niet meesmokkelt."
Ze rolt met haar ogen, kust me heel kort, en verdwijnt in een andere ruimte om zich om te kleden.

Mijn vader heeft aan zijn vrouw verteld wat er gebeurd is. De glinstering in mijn moeders ogen maakt dat meer dan duidelijk. Ik ontwijk haar blik en ga zo snel mogelijk zitten - de artsen hadden voorspeld dat ik volgende week weer op het paard zou zitten, maar met de pijn die nu nog door mijn lichaam pulseert vind ik dat moeilijk te geloven. Niet lang daarna voegen ook Emma en Eschieve zich bij ons. Eschieve, normaal één grote brok bubbelende energie, probeert nu haar kin omhoog te houden maar in haar felle ogen staat niks dan angst.
Met een blik op Emma zie ik dat het haar ook is opgevallen. Ik haal mijn schouders op, maar heb ineens een sterk vermoeden van wat er aan de hand is. Eschieve gaat naast onze moeder staan, wie haar hand pakt en deze kust. Ik kan de woorden "het komt goed" van haar lippen lezen. Emma komt naast mijn stoel staan, maar rijkt niet naar me. Beter maar, ook. We mogen dan officieel trouwen, als het aan onze ouders ligt, maar van de kerk hebben we nog niks gehoord. En dus is alles wat we hebben gedaan in de afgelopen dagen, weken, maanden een grove zonde is. We kunnen maar beter doen alsof als er mensen kijken.
De troonzaal loopt niet vol, maar er is een groot aantal mensen. Het bevestigd mijn vermoeden. Eschieve moet ondertussen haar best doen om niet te huilen. Dertien. Het arme kind is dertien. Ze zou niet...
"Het is met groot genoegen," begint mijn vader. Eschieve vindt mijn blik. Ik probeer zo bemoedigend mogelijk te kijken. Het komt goed. "dat ik jullie vertel dat mijn dochter een huwelijksaanzoek heeft gekregen van de Portugeese prins. Hoewel Eschieve op dit moment te jong is om te trouwen en we het aanzoek nog niet officieel hebben aangenomen, zal ze op korte termijn afreizen naar Portugal om kennis te maken met haar toekomstig echtgenoot en familie."
Het meisje knijpt haar handen tot vuisten in een poging niet te huilen. Mijn hart huilt voor haar.
"Uiteraard gaan jullie met haar mee, als hulp, als bescherming, als bekende gezichten. Mocht het huwelijk doorgaan, dan zullen alleen haar kamermeisjes en haar persoonlijke wachten bij haar blijven. En Lucien," Zijn blik komt op mij te rusten. "Ik wil dat jij meegaat, zowel als steun voor je zuster als iemand die weet van politiek en machtsmisbruik. Bescherm haar en zorg ervoor dat ze geen slachtoffer wordt van kwade bedoelingen." Naast me maakt Emma een zacht geluidje. Begrijpelijk - dit bezoek kan maanden, zelfs jaren duren. Het is nog vijf jaar voordat Eschieve echt volwassen is, maar Koningshuizen kennende zullen ze het verkorten tot haar zestiende. Maar dat is alsnog drie jaar, en als ik al die tijd daar moet blijven...
"Emmeline." gaat hij verder. "Jij weet als geen ander in dit paleis hoe het is om dit te doorstaan. Ik zou graag dat je ook meegaat, om mijn dochter te steunen en te leren waar nodig."
Hij brengt het als een verzoek, maar ik weet meteen dat dit een voorwaarde is om de relatie tussen mij en Emma door te zetten. Ik kalmeer een beetje. Portugal staat bekend als een mooi, zonnig land en het paleis ligt vlak aan de zee, hoog op een klif. De omstandigheden zijn niet ideaal, maar om daar heen te gaan met Emmeline...
Er zijn ergere plekken.
Bovendien is er in Portugal niemand die op ons let.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen