Het luide gerinkel van mijn mobiele telefoon rukte me ruw uit mijn lichte slaap. Geschrokken schoot ik rechtovereind, waarna ik vlug op het rode icoontje drukte voordat mijn moeder wakker werd. Na twee dagen verdoofd op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis gelegen te hebben, mocht ze eergisteren eindelijk terug naar Grandview. Mijn dagen bestonden uit werken en aan mijn moeders bedzijde gekluisterd zitten. Gelukkig was het niets nieuws dat ik dagen achter elkaar niet thuis sliep. Kate was het gewend en hield wijselijk haar mond wanneer ik besloot om mijn gezicht te laten zien. Met tegenzin bekeek ik al mijn ongelezen berichtjes. Vanavond was het feest in Millers. Godzijdank had ik geen dienst. Kate daarentegen wel. Weken geleden had ik beloofd langs te komen. Plus, Will zou ongetwijfeld ook aanwezig zijn. Maar om eerlijk te zijn, gaf ik er weinig om. De enige reden waarom ik had besloten toch te gaan, was het feit dat ik niet langer de energie had om naar mijn gedrogeerde moeder te staren. Het luide gerinkel van mijn mobiele telefoon rukte me ruw uit mijn lichte slaap. Geschrokken schoot ik rechtovereind, waarna ik vlug op het rode icoontje drukte voordat mijn moeder wakker werd. Na twee dagen verdoofd op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis gelegen te hebben, mocht ze eergisteren eindelijk terug naar Grandview. Mijn dagen bestonden uit werken en aan mijn moeders bedzijde gekluisterd zitten. Gelukkig was het niets nieuws dat ik dagen achter elkaar niet thuis sliep. Kate was het gewend en hield wijselijk haar mond wanneer ik besloot om mijn gezicht te laten zien. Met tegenzin bekeek ik al mijn ongelezen berichtjes. Vanavond was het feest in Millers. Godzijdank had ik geen dienst. Kate daarentegen wel. Weken geleden had ik beloofd langs te komen. Plus, Will zou ongetwijfeld ook aanwezig zijn. Maar om eerlijk te zijn, gaf ik er weinig om. De enige reden waarom ik had besloten toch te gaan, was het feit dat ik niet langer de energie had om naar mijn gedrogeerde moeder te staren. Ik pakte mijn moeders hand beet en trok de dekens wat steviger om haar heen. Ik bestudeerde met tegenzin haar gezicht. Het verlies van haar zelfrespect was niet het enige dat Alzheimers haar had ontnomen. Haar jeugdigheid was ook ver te zoeken. Mijn moeder was niet oud, jong zelfs. Ze kreeg me op een jonge leeftijd, een van de redenen waarom ze Kate altijd zo goed had begrepen. De eerste twintig jaar van mijn leven was ze mijn beste vriendin geweest. Ze was slechts achttien jaar ouder dan ik, wat het veel gemakkelijker maakte om elkaar te begrijpen. Natuurlijk waren er regels thuis, maar op emotioneel level konden we elkaar altijd steunen. Die band was inmiddels volledig verdwenen. Ik probeerde er niet rouwig om te zijn, de situatie bestond uit pure onmacht. Maar wanneer ik naar haar keek en de diepe rimpels op haar gezicht zag, wilde ik het liefst in huilen uitbarsten. Ik ademde diep in en uit, waardoor ik mijn emoties met alle gemak weer inslikte. Ik had geen tijd om te treuren. Ik was nu de man in huis. Ik moest ervoor zorgen dat ze veilig in Grandview kon blijven. Haar plan om mij mogelijkheden te geven was misschien gefaald, maar dat betekende niet dat mijn goede bedoelingen mochten bezwijken. Ik liet haar hand los en haalde mijn linkerhand door haar lange, donkerbruine krullen.
‘ Doei mam, tot snel. ‘ Fluisterde ik zachtjes. Vervolgens stond ik op en gooide mijn rugzak over mijn schouder. Er waren mensen die me verwachtten. En alhoewel ik mijn beloftes negen van de tien keer niet nakwam, wilde ik niet langer alleen zijn met mijn eigen gedachtes. Ik had geen zin in de drukte op het metrostation en dus nam ik de beslissing om het hele stuk naar huis te lopen. Toen ik het appartement betrad werd ik begroet door de stilte. Ik greep een fles Honey Whiskey uit het drankrek in de keuken en plofte vermoeid neer op de bank. Ik staarde met grote ogen naar de inhoud, maar zette de fles al snel op de salontafel. Aan de ene kant snakte ik naar verdoving, maar aan de andere kant haatte ik het feit dat ik het nodig had om te kunnen functioneren. Ik stond op, balde mijn vuisten en drukte wederom mijn nagels zo hard als ik kon in mijn handpalmen. Nee, Tristan. Niet vanavond. Ik draaide me om en sloot me op in de badkamer. Het duurde even voordat ik doorhad dat ik de douche had betreden met kleren en al. Ik kon me niet eens herinneren hoe ik hier terecht was gekomen. Ik snakte naar verdoving. Ik wilde zo graag mijn demonen verdrinken met een immense hoeveelheid alcohol. Het enige waar mijn lichaam op dit moment aandacht aan besteedde, was het feit dat mijn gedachten me overtuigde dat het goed voor me zou zijn om een aantal shots achterover te slaan. Ik sloeg met mijn achterhoofd tegen de muurtegels en sloot mijn ogen. Ik voelde hoe het warme water langs mijn kleren liep en beet zo hard als ik kon op mijn onderlip. Dit was het moment dat ik Kate luid op de badkamer deur hoorde kloppen.
‘ Tristan, schiet op. Ik moet over een half uur op het werk zijn! ‘
Ik rolde met mijn ogen. Natuurlijk wilde ze zich op het laatste moment opfrissen. Ik nam me voor dat ze me nooit meer mocht confronteren als ik langzaam was. Ik zette de douche uit, gooide een handdoek op de grond en staarde naar mijn doorweekte zelf in de spiegel. Dit ging ongemakkelijk worden. Ik opende de deur en stond oog in oog met mijn beste vriendin. Kate versmalde haar ogen. Ze wierp me een observerende blik toe. Toch besloot ze niets te zeggen op mijn dramatische verschijning. Ze liep met grote passen de badkamer in en sloot de deur.
‘ Vergeet alsjeblieft niet iets droogs aan te trekken voordat je naar Millers komt. ‘ Riep ze me na. Ik negeerde haar opmerking en liep door naar mijn kamer, waar ik neerplofte op mijn bed. Ik opende mijn handen en zag dat mijn oude wonden inmiddels weer aan het bloeden waren. Waar was ik toch mee bezig? Ik trok verwoed mijn onderste bureaulade open en stond oog in oog met mijn pillenvoorraad. Ik hield het simpelweg niet meer. Ik kon het niet. Ik greep de 4-FA pillen gretig uit de verpakking en gooide er twee zonder een moment te twijfelen naar binnen. Dit waren mijn nieuwe beste vrienden, aangezien het opmerkzaamheid en euforie opwekte. Ik kon wel wat blijdschap gebruiken vanavond. Ondanks mijn natte kleren, gooide ik mijn dekens over me heen en plofte ik achterover op het matras. Het zou niet lang duren voordat ik het effect zou voelen. Ik sloot mijn ogen en wachtte hoopvol op mijn enige verlossing.

Reacties (2)

  • Luckey

    Dat niemand door heeft dat hij er aan onder door gaat

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Het is gewoon zo zielig. Ik... zielig... nee... *sterft*

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen