Happy kwam de hotelkamer binnen met een aantal bakken afhaalchinees en zette die op het kleine tafeltje neer. Het was eigenlijk een tweepersoonskamer, en hoewel ze er nog een kamer bijgeboekt hadden, bleven ze voor Dana’s veiligheid met zijn drieën hier. Happy was eerst bij de lijkschouwer langs geweest om er zeker van te zijn dat er geen opzet in het spel was, maar er was niets wat daarop wees. Daarna had hij gesprekken gevoerd met de notaris en de dominee, terwijl Dana online had gekeken naar gedenkstenen, kisten en de invulling van de afscheidsdienst.
      Het was erg surrealistisch allemaal, en dikwijls dwaalden haar gedachten naar
Casper. Niet zo lang geleden had Maddox hetzelfde voor hem gedaan. Had hij misschien wel dezelfde websites bezocht.
      Een rilling kroop langs haar rug, en ze at stilletjes van het eten dat Happy had meegenomen. Over vier dagen zou ze begraven worden, dan moest alles in orde zijn. Ze hadden met zijn drieën een checklist gemaakt van alles wat nog gedaan moest worden. Het meeste kwam nog steeds op Happy’s schouders terecht, omdat zij zich niet in het openbaar kon vertonen. Familie inlichten en dergelijke kon ze niet doen. Het stemde haar droevig dat ze zich straks als een vreemde zou voordoen op de begrafenis van haar eigen moeder. Dat Happy een afscheidsrede zou houden waarin hij benadrukte hoe vreselijk hij het vond dat zijn zusje er niet bij was.
      Ze zou straks Opies aanhang zijn. Dat was alles.
      Niemand die haar sterkte wenste, niemand die haar zou zien staan.
      ‘Moet ik echt al die dagen binnenblijven?’ vroeg Dana zuchtend.
      De muren verstikten haar nu al. Sinds ze van Maddox weggevlucht was, hadden muren al snel die uitwerking op haar.
      ‘We kunnen naar een rouwbloemist,’ stelde Opie voor. ‘Dan kun je kijken wat je mooi vindt. Het kan ook online, maar het is toch anders.’
      Dana keek haar broer vragend aan. Na een korte aarzeling knikte hij. ‘Goed dan. Gaan jullie daar morgen maar naartoe.’

Die avond nam Dana een lang bad. De badkamer was de enige plek waar ze even alleen kon zijn. Ze hoopte dat het hete water wat rust in haar hoofd bracht, maar dat gebeurde niet. Zelfverwijten gonsden rond, en de wetenschap dat ze haar moeder nooit meer kon zien, kon horen, kon aanraken, daalde langzaam in. Het vrat aan haar.
      Al rond een uur of tien kroop ze onder de dekens van een van de twee bedden die tegen elkaar aan stonden. Opie zou de eerste wacht houden en Happy de tweede. Ze ging met haar rug tegen de muur zitten en pakte haar telefoon van het nachtkastje. Ze had een tijdje met Cherry en Kip gebeld, die vanochtend niet aanwezig waren geweest, en verder had ze met niemand berichtjes uitgewisseld.
      Nu staarde ze naar het scherm, dat een fel schijnsel had verspreid zodra ze het had aangeraakt. Eigenlijk wilde ze Juice bellen, gewoon even zijn stem horen. Ze was echter niet alleen en ze had geen zin in smalende opmerkingen van haar broer.
      Zou ze hem een appje sturen? Maar wat moest ze dan zeggen? Dat ze hem miste? Daar was geen woord van gelogen, maar ze wist nog steeds niet helemaal waar ze stond in een relatie met hem. Wilde ze dat? Kón dat? Met het gevaar dat ze nog steeds liep? Daar moest ze over nadenken, en op dit moment stroomde haar hoofd al over van de gedachten. Tot die tijd wilde ze hem geen hoop geven op iets wat ze zelf misschien niet wilde.
      Toch wenste ze dat hij nu de kamer in zou stappen, dat hij Happy’s opmerking links had laten liggen en hen toch gevolgd had. Dat hij zijn armen om haar heen zou slaan en haar zo dicht tegen zich aan trok dat het leek alsof hun huid met elkaar versmolt.
      Natuurlijk gebeurde dat niet. Hij zat nu vast aan de bar, praatte wat met de andere mannen en dacht er niet aan om haar een berichtje te sturen om te vragen hoe het ging. Waarom zou hij ook? Het ging kut. Dat wist hij, dat wist zij. Daar hoefden ze geen berichtjes voor uit te wisselen.
      En toch voelde haar borst zwaar en wenste ze dat hij dat wel had gedaan.


Reacties (2)

  • Trager

    Nah, ik snap wel dat Juice geen dingen gaat vragen waar hij het antwoord wel op weet, maar toch was het leuk geweest als hij haar wel een berichtje had gestuurd. Alhoewel ze hem dan alleen maar meer gaat missen D:

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Is er iets met hem aan de hand? Ik had echt gedacht dat haar telefoon wel vol zou zitten van de berichtjes, hoewel ik snap dat hij haar misschien wat ruimte wilt geven. Maar als er iets aan de hand is, flip ik. Dat trek ik echt niet. Hem mag dus even niks overkomen!
    ... alsjeblieft?

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen