Het was tijdens haar ontbijt – twee rijk belegde boterhammen van het roomservicekarretje, die ze op bed opat – dat het scherm van haar telefoon oplichtte. De hap die ze net had genomen bleef een beetje in haar keel steken en ze slikte nogmaals voordat ze Juice’ berichtje opende.

- Hee. Heb je een beetje kunnen slapen?

Haar lippen krulden om. Ze had het idee dat hij álles kon typen om haar dat heerlijke warme gevoel vanbinnen te geven.

- Een beetje. Happy snurkt.

Ze zag dat hij iets typte, het weer weghaalde, en weer iets typte. Een zenuwachtige knoop ontstond in haar maag. Hij zou toch niet zeggen dat hij tijdens de begrafenis in het clubhuis moest blijven?

- Trek je het een beetje?

Een beetje opgelucht blies ze haar adem uit. Maak je toch niet zo druk.

- Het gaat wel hoor. Nog erg onwerkelijk allemaal. Vanmiddag ga ik met Opie naar een bloemist.

- Oké. Moeilijk hoor, allemaal. :/

Ja… Dana zuchtte inwendig. Ze wist niet wat ze daar verder op moest antwoorden, al wilde ze niet dat het gesprek voorbij was. Haar vingers voelden verkrampt, het leek alsof er maar zes woorden waren die ze wilden typen. Ik wou dat je hier was. Ze typte het niet. Ze typte niets.

- Succes vandaag!

En dat was het. Ze typte nog ‘Thx’ terug en legde haar telefoon weg om haar broodjes op te eten. Ze had nog genoeg te doen vandaag.

Rond een uur of twee verlieten ze het hotel. Het was een middelmatig hotel, waar Opie en Happy niet heel erg uit de toon vielen. Het bevond zich echter ook niet in een louche buitenwijk, maar redelijk veilig in het centrum.
      Opie hield een taxi aan en ze gingen achterin zitten.
      ‘Ik vraag me af wanneer jij voor het laatst in een taxi hebt gezeten,’ zei ze met een flauwe grijns.
      ‘Ik zou het niet weten.’ Zijn ogen waren op de chauffeur gericht, alsof hij nog moest beoordelen of hij dat een betrouwbaar type vond. Uiteindelijk ontspande hij iets en liet hij zich tegen de rugleuning zakken.
      ‘Hoe was je moeder eigenlijk?’ vroeg hij na een tijdje.
      Dana keek hem even aan. Eigenlijk had ze nooit met iemand over de band met haar moeder gepraat. Niet met Maddox, ook niet met Happy.
      ‘Toen ik zes was, kreeg mijn vader levenslang. Happy was toen zestien, en nou ja… hij kon daar slecht mee dealen. Kreeg woedeaanvallen, was agressief… en mijn moeder was net zo. Twee wandelende bommen in huis. Hij bleef vaak nachtenlang weg, waarin mijn moeder ging drinken en nog pissiger werd.’ Ze zuchtte. ‘Op een gegeven moment kwam mijn moeder door het afkicken van de drank bij een kerk terecht, en ze veranderde. Werd rustiger. Happy groeide inmiddels over zijn puberteit heen, legde het weer bij met mama…’ Ze draaide zich iets meer naar Opie toe toen ze kramp in haar nek kreeg. ‘Maar het was alsof ze geen regels meer durfde te stellen doordat het er met mijn broer zo heftig aan toe was gegaan. Ik mocht echt álles. En nou ja. Ik was helaas zo’n type dat ook meteen alles deed.’ Ze gniffelde zacht, al was het eigenlijk ontzettend beschamend. ‘Gevolg was wel dat het thuis goed ging, er was geen ruzie. Maar we leefden langs elkaar heen, en als ik er ergens mee zat, had ik niet het gevoel dat ik bij haar terecht kon. Ze greep nooit in, soms kreeg ik juist het idee dat het haar geen moer kon schelen wat er met me gebeurde.’ Ze zocht even naar woorden. ‘Maar aan Maddox had ze een hekel, al vanaf het allereerste ogenblik. Ze probeerde het niet te laten zien, maar ik was niet blind. Natuurlijk merkte ik dat aan alles. Voor het eerst kregen we echt een knallende ruzie, en ze had opeens geen goed woord voor hem over. Ik haatte haar erom, heb dat haar ook toegeschreeuwd. Om een statement te maken heb ik de deur achter me dichtgeslagen en ben ik direct bij Maddox ingetrokken.’ Ze sloeg haar ogen neer. ‘Dat was vijf jaar geleden. En sindsdien heb ik haar nooit meer gesproken of gezien, ik veranderde mijn nummer en wilde niets meer met haar te maken hebben. Was ervan overtuigd dat Maddox genoeg was om me gelukkig te voelen.’
      Ze lachte vreugdeloos.
      ‘Wat een achterlijk wijf was ik. Echt waar. Hap heeft me nog een keer opgezocht, maar ik sloeg hem en schreeuwde dat hij dood mocht vallen als hij ook maar Maddox’ naam zou noemen. Hij had er maling aan, greep me bij mijn arm en wilde me doodleuk naar huis sleuren. Ik krijste moord en brand, brulde tegen iedereen dat hij een verkrachter was. En toen liet hij los.’
      Ze klemde haar lippen op elkaar, probeerde te voorkomen dat ze ging huilen. Ze schaamde zich zo.
      ‘Ik sprak hem jarenlang niet. Pas een maand geleden weer, toen ik naar jullie was toe gekomen. Ik was er zeker van dat hij me zou uitlachen, me weg zou sturen, zou beweren dat het mijn verdiende loon was. Maar het was de enige plek waar ik naartoe kon. Het enige wat ik kon doen, was hopen dat hij zich herinnerde hoe hij zelf van het pad was geraakt en dat mama hem had vergeven. En dat hij dat ook bij mij wilde doen.’
      Opie streek door zijn haren. ‘Jemig. Dat is niet niks. Geen wonder dat we nog nooit van je hadden gehoord.’ Hij keek haar een tijdje van opzij aan. ‘Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je dat echt hebt gedaan. Je lijkt een heel ander mens… dat moet Happy meteen hebben ingezien.’
      Ze slaakte een zucht. ‘Ja, het was een harde les… die me uiteindelijk weer met beide benen op de grond heeft gezet.’
      En ver daaronder, een lange, lange tijd.


Reacties (4)

  • Trager

    Lekker leventje had ze inderdaad, maar ze is in positieve zin zeker veranderd!

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik snap dan wel dat Happy het dan op zich wel een beetje moeilijk vindt. Maar ze is duidelijk anders, nu. Het kwam door Maddox, voornamelijk.

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Aaawh

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Arme Dana, lekker leven had ze niet zeg man man..

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen