Foto bij 15.

Lenna Parker

We zijn met zen allen in de keuken bij Henri en Grace, de Lahey Pack is nog uitgebreid door een paar van Weerwolven van de Miller Pack. Deze hebben ons verteld wat Bryan van plan in, wat eigenlijk geen verassing meer was, hij wil Isaac dood. Ondertussen zijn we al met vijf extra, "Hoeveel zijn er nog van jullie pack?" Vraagt Michael aan William, "Toch zeker nog vijftien en de andere tien zullen gevlucht zijn of zijn dood." Antwoord hij, "We moeten op alles voorbereid zijn, hij is tot alles is staat." Brengt Max bij, ik zucht even diep. "Het klinkt misschien stom maar waarom bellen we Scott niet?" Zegt Mia dan, "Nee, ze zijn ondertussen aan het afstuderen. Ze moeten zich daar op concentreren." Beantwoord ik haar meteen en ze knikt. "Maar Derek kan wel helpen?" Probeert ze opnieuw, "Nee, want hij verteld het ongetwijfeld aan Scott en dan staat hij hier ook. Geen denken aan." Isaac zit wat met zijn handen in het haar, "Hey." Ik ga op zijn schoot zitten en kijk hem aan, "We raken hier wel uit." Stel ik hem gerust en ik voel hem ontspannen, "Ik weet nog steeds niet hoe jullie dat doen, om zoveel invloed te hebben op elkaar. Het is echt gek." Zegt Lucas, "Dat zal jij ook nooit begrijpen want jij ziet meisjes als speelgoed." Bitst Audrey hem toe, hij rolt met zijn ogen en negeert haar opmerking. "Dat doet er nu niet toe, we zitten met vijftien van onze vorige pack die ons willen vermoorden. Ik denk dat dat prioriteit heeft." Tyler is altijd degene die het hoofd koel houd tussen die twee. "We wachten niet tot de volle maan want dan gaan er dingen fout lopen, we moeten snel iets efficiënt bedenken om hen te verassen." Begint Isaac, "Ik zal als lokaas gaan. Ik ben een makkelijk doelwit." Het is Cameron die zich in het gesprek mengt, "Ben je gek!?" Jake en Mia kijken hun jongere broer boos aan. "Jullie weten dat ik gelijk heb, maar ik ben kleiner en sneller. Als jullie dan tussen beiden komen is alles toch goed?" "Hij heeft wel een punt, hij is geboren weerwolf, jong en heel snel." Gaat William verder, "Ik heb een kaart van het bos gevonden, er lopen pijpen door. Langs hier kunnen we ons bewegen, we moeten ze enkel op de juiste plaats krijgen." Henri legt een kaart op tafel, "Grace is bezig met kogels te vullen en baden in Wolfsbane, dan kunnen wij de vlucht route afsluiten voor dat rot joch." Gaat Henri verder. Hij heeft ons allemaal opgevangen samen met zijn vrouw, toen het uitkwam wat Bryan van plan was ging hij door het lint. 'Niemand komt aan mijn kinderen." Had hij geroepen, het ontroerde ons allemaal. Uiteindelijk hebben we een plan en gaan we allemaal het bos in, met het plan gaan we opzoek naar de pijpen en we hebben ze al snel gevonden. We bekijken hoe we erin en uit geraken, de pijpen zullen dienen om Isaac en Cameron hun geur te verspreiden. Ik ga samen met Cameron, Jake en Mia oefenen op de ontsnapping die Cameron zal moeten doen, we laten Cameron een beetje doen zodat hij een plan kan bedenken. Ik verander in mijn Poema en de rest volgt al snel, Jake staat dreigend voor zijn broer, Cameron zet een stap naar achter en terwijl hij zich omdraait veranderd hij zo snel in zijn wolf dat ik de tijd niet heb om met mijn ogen te knipperen. Ik schiet er meteen achteraan maar hij kan mijn uithaal ontwijken, ook Mia weet hij vlot te ontwijken. Ik ren achter hem aan om te kijken hoelang hij zal blijven rennen en vooral waarheen, hij maakt een schijnbeweging maar ik heb al een voorgevoel dat hij rechts zal gaan en ik heb gelijk. Cameron slaat rechts af maar dan gaat hij weer links en ontsnapt hij, ik stop met rennen en verander terug naar mijn menselijke gedaante. De andere komen dan ook terug naar het begin punt in hun menselijke gedaante, ik trek mijn kleren terug aan en kijk dan naar Cameron. "Je bent echt wel snel en vooral sluw. Ben jij echt een wolf of eerder een vos?" Plaag ik hem, "De laatste keer dat ik heb nagekeken was ik een wolf." Grapt hij terug en we lachen, de anderen komen er ook weer bij en we geven elkaar feedback. Het plan is goed en we gaan morgen de confrontatie aan, we gaan het bos weer uit en gaan naar het bedrijf. Grace staat al te wachten met het eten en ik ruik het al van buiten, we gaan binnen en we moeten meteen aan tafel. We nemen ons eten en zitten allemaal aan de grote lange tafel te eten, ik hoop dat het plan zal werken. Bryan zal ook een plan hebben maar we moeten ervoor zorgen dat hij dit niet kan uitvoeren, hij zal Isaac niet krijgen en daar zal ik persoonlijk voor zorgen.

De volgende avond
Ik laad mijn wapen en stop deze in mijn cowboyboot, nog een mes rond mijn been en ik ben klaar. Ik ga de pijpen in met Audrey, Chloë is met Michael de andere pijp in. Ik ga naar Isaac toe en en hij trekt me meteen naar zich toe, "Wees voorzichtig." Zegt hij en kijkt me aan, "Altijd, jij ook." En ik druk mijn lippen op de zijne, we laten elkaar los en ik draai me om naar de pijp waar Audrey op me staat te wachten. We gaan de pijp in en we stappen zachtjes zodat we niet opgemerkt worden, ik laat mijn ogen gloeien om in het donker te kunnen zien. We zijn op weg naar onze plaats maar dan stopt een soort gepiep, gejammer mij. Ik kijk naar de vertakking rechts van me en ga erin, ik wandel zachtjes verder tot ik een achttal wolven groot en klein zie bibberen van angst en pijn. Ik leg mijn vinger op mijn lippen als teken dat ze stil moeten zijn, ik wenk ze en aarzelend volgen ze me. Ik geef de instructies waar ze heen moeten als ze de tunnel uitkomen, ik kom terug in de grote pijplijn waar Audrey wacht. Haar ogen worden groot als ze ziet dat ik wolven achter me aan heb lopen, "Wat heeft Bryan gedaan?" Fluistert ze tegen de wolven, één ervan veranderd terug naar de menselijke vorm en het is een jong meisje die voor ons staat. "Hij heeft ons eerst verwond en dan hier achtergelaten. Wij mochten niet weglopen of vechten." Verteld het meisje ons, ze staat te trillen op haar benen die onder het bloed hangen. Gapende wonden op haar boven been, ik zet een stap naar haar toe en neem haar hand vast. Ik neem de meeste pijn weg zodat ze op veilige afstand geraakt, het genezingsproces zet ik ook in gang en doe het zelfde bij de andere wolven. Audrey verteld het meisje dat de naam Faye heeft dat ze bij Grace moet aankloppen en zeggen dat ze nu maar bij ons horen, ze knikt en ik geef haar nog snel mijn jas zodat ze zich kan bedekken. Wij gaan verder en komen dan op onze plaat, we open het rooster en gaan via de ladder naar boven. We wachten even voor de deur van het huisje openen omdat ik hartslagen heel dichtbij hoor, dit is niet echt volgens het plan, hier zou niemand mogen zijn. Ik kijk Audrey aan en ze pikt duidelijk een bekende geur op, haar ogen lichten goud-geel op en ze laat haar klauwen en slagtanden doorkomen. Ik neem mijn wapen en zet de demper erop, ik geef haar een blik dat ze moet blijven staan. Ik kijk door een opening in de deur naar buiten, het is een onbekend persoon ik richt mijn wapen en schiet de persoon in zijn been. Hij schreeuwt het uit omdat de Wolfsbane brand, ik open de deur en sla deze bewusteloos. Audrey komt nu ook buiten en we gaan nu wel naar de afgesproken plaats, ik hoor gegrom en de stem van Bryan die spreekt. "Wel, wel Cameron denk je nu echt dat je aan vijftien wolven kan ontsnappen? Wees niet zo naïef, ze hebben je gebruikt." De stem van Bryan druipt gewoon van het gif, "Ik hier zelf voor gekozen, ik ben veel sneller als jullie. Anders hadden jullie ons wel kunnen pakken toen je Elizabeth vermoorde." Cameron is duidelijk niet op zijn mond gevallen, "We zullen zien."Het gegrom wordt luider en meerdere klinken door elkaar. Ik zie nog net dat Cameron ervandoor gaat en een paar wolven gaan erachteraan, ik richt mijn wapen en schiet op de achterste wolven die nog binnen bereik zijn. Jammerend veranderen ze terug in hun menselijke gedaante, natuurlijk was dat niet onopgemerkt en wenden enkele wolven zich tot ons. Ik los nog verschillende schoten tot mijn magazijn leeg is, een blauwogige bèta staat voor me en haalt naar me uit. Ik laat mijn klauwen uit komen en brul naar hem, ik raak hem in zijn arm en geef hem een trap in zijn buik zodat hij achteruit valt. Over heel het bos klinken schoten, brullen en schreeuwen, meerdere wolven komen op me af. Audrey probeert ze bij me weg te houden maar het zijn er teveel, we hebben duidelijk een inschattingsfout gemaakt. Ik brul het uit als een stuk hout mijn arm doorboort, ik trek deze eruit en steek deze in de borst van een bèta. Deze valt op de grond en ik klauw om me heen, een luide brul laat iedereen stoppen. Ik krijg klauwen op mijn keel gedrukt en ik slik, ze nemen me mee naar waar Bryan staat. Hij neemt me over van een de bèta en komt mijn zijn lippen aan mijn oor, "Hhmm, wat zie jij toch in die idioot?" Zijn stem geeft me een koude rilling, hij neemt mijn hand in de zijne en brengt deze voor ons. "Dat je er zelfs mee trouwt. Je kan zoveel beter krijgen." Hij laat mijn hand weer los en brengt deze naar mijn rug, "Roep je wolfje maar, dan lossen we dit op als volwassen wolven onder elkaar." Ik schreeuw het uit als zijn klauwen mijn rug in gaan, tranen springen in mijn ogen maar ik vertik het Isaac te roepen. Hij mag Isaac niet krijgen, "Was ik niet duidelijk genoeg?" Zijn stem is dreigend en zijn klauwen gaan nog dieper, ik laat een piepend geluid los en hap naar adem maar ik geef hem nog steeds niet wat hij wil. Het is Audrey die Isaac dan roept, al snel verschijnt mijn partner al zie ik het maar wazig. "Laat haar los ik ben hier, we lossen dit onder elkaar op." De stem van Isaac is hard en zonder enige emotie, Bryan lacht en doordat zijn lichaam beweegt, beweeg ik ook. Ik krijg het moeilijker om te ademen en ik krijg zwarte vlekken voor mijn ogen, "Ik vraag het geen tweede keer laat haar los." Het is dan dan de klauwen verdwijnen en dat ik de grond ontmoet, ik hoest het bloed op en spuug het uit. Ik sluit mijn ogen en concentreer mezelf op het genezen, ik moet opstaan. Ik raap al mijn moed bij elkaar en kruip overeind, ik hoest het bloed terug omhoog en spuug het weer uit. Ik hoor gegrom en gebrul van mijn linkerkant, ik draai mijn hoofd opzij en zie dat Isaac en Bryan elkaar te lijf gaan. Bryan takelt Isaac redelijk toe maar Isaac blijft overeind, ik bijt hard op mijn tanden en duw me af van de grond. Een bèta komt naar me toe en ik grijp hem meteen bij zijn keel vast, mijn ogen lichten fel groen op en ik kijk hem recht in zijn ogen aan voor ik mijn klauwen in zijn keel druk. Ik laat het levenloze lichaam neervallen en kijk furieus de volgende aan, ik zet een stap naar voren maar de bèta's zetten een stap naar achter. Bang kijken ze me aan, ik grom naar hen en ze doen nog een stap naar achteren. Ik draai mijn hoofd dan om naar de vechtende wolven, Isaac heeft Bryan bij zijn keel gegrepen. Ik heb Isaac nog nooit zo furieus gezien, zijn ogen zijn nog feller dan anders. Hij zet zijn klauwen in Bryan zijn keel en hij hapt naar adem, hij trekt zijn keel open en breekt dan zijn nek. Hij schiet nog een kogel met Wolfsbane door het hoofd van Bryan en zakt dan door zijn knieën, de overgebleven bèta's maken zich uit de voeten. Er zijn nog drie die blijven staan, twee jongens en een meisje die ik rond mijn leeftijd schat. Ik duw Michael van Isaac af en neem hem zelf in mijn armen, ik bijt hem en meteen schieten zijn fel rode ogen open. Met tranen in mijn ogen kijk ik hem aan, ik veeg wat bloed van zijn mondhoek weg en ik kan een snik niet onderdrukken. Isaac drukt zich zelf recht en neemt me dan in zijn armen, "Ik dacht dat ik je ging kwijt was." Tranen vallen nu over mijn wangen naar beneden, "Ik blijf hier." En hij drukt zijn lippen voor enkele seconde op de mijne, "Gaan we naar huis?" Vraag ik en hij knikt, hij helpt me recht en ik voel dat ik begin te helen. Onze pack wacht ons op, de drie bèta's die nog bij Bryan hoorde kijken ons aan. Ik herinner me niet dat ze mij iets hebben aan gedaan en ze hebben ook helemaal geen bloed hangen, ik kijk naar Isaac en hij knikt naar ze. Ze kijken vol hoop naar Isaac, ze zijn vrij van John en Bryan. Nu zijn ze veilig bij ons, de Lahey Pack

Reacties (1)

  • Luckey

    whoop whoop

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen