Triggerwarning: wederom over zelfpijniging

Zachtjes trok ik Louis naar de bank, waarna ik ging zitten en hem weer in mijn armen trok. Louis was inmiddels overgestapt op huilen in stilte, een enkele snik te horen tussendoor. Ik keek naar hem en zette vervolgens mijn vinger onder zijn kin, waarna ik hem ietwat omhoog tilde zodat hij me aan keek. Zijn ogen waren rood doorlopen van het huilen. Hij had donkere kringen om zijn ogen van de vermoeidheid, ondanks het feit dat hij meer sliep dan überhaupt aanbevolen was. Louis schokte ietwat met zijn schouders terwijl hij me aan staarde.
"Luister Lou.. Het komt goed, oké? Je bent niet alleen. Je zult nooit alleen zijn" zei ik zachtjes.
Louis keek me nog steeds aan, overduidelijk luisterend maar meer tekst verwachtende.
Ik nam een hap naar adem. "Het spijt me dat ik nooit iets gemerkt heb, oké? Het spijt me zo enorm-"
"Je moest er ook niet achter komen" zei Louis nu hees.
Ik sloot mijn mond weer, ietwat verward. "M-maar.."
"Ik wou niet dat je er achter kwam" zei hij vervolgens.
"Hoe lang is het al gaande?" vroeg ik hem nu zachtjes.
"Sinds na de begrafenis".
Mijn mond viel weer open. Dat was lang.. Dat waren al onderhand 2 maanden.. Wat? Hoe kon ik het nooit gezien hebben? Had ik het daadwerkelijk nooit gezien? Ik wist dat hij veel truien droeg, maar ik dacht oprecht dat hij dat gewoon comfortabel vond. En dat in het warme weer. Hoe dom kon ik zijn?!
"Sorry" was het enige wat ik uit kon brengen.
"Het is niet jouw schuld" zei hij zachtjes. Het was een tijdje stil, enkel het zachte gesnik van beide hoorbaar.
"Ik had je kunnen helpen" fluisterde ik.
Louis schudde zijn hoofd "dit moet ik zelf verwerken".
"Dit is niet de manier, Lou. Dit is nog erger dan je week van alleen maar alcohol drinken. J-je hebt hulp nodig" mompelde ik.
Louis keek weg en sloot zijn ogen even met een zachte zucht. Ik ging met mijn vingers over zijn benen die hij in kleermakerszit voor me had gelegd.
"Fuck Harry. FUCK. Je had er nooit achter moeten komen" bracht hij nu een stuk luider uit. Ik knipperde mijn ogen in verbazing door de plotselinge uithaal. En nu begon het luider huilen weer. Louis begon weer te schokken, nu zijn gezicht bedekkende met zijn handen. Ik keek naar de armbandjes en beet op mijn lip, niet meer wetende wat ik moest doen nu.
"Louis?" zei ik nu met een poging tot duidelijk sprekende stem.
Geen reactie.
"Louis kijk naar me" zei ik nu. Louis verwijderde heel langzaam zijn handen. Zijn hele gezicht was nat van de tranen en zijn ogen waren enorm waterig en rood.
Ik legde mijn handen op zijn wangen en streelde de tranen weg met mijn duimen. "Louis, luister naar me. Het komt goed, oké? Ik ga je helpen, oké?"
Louis keek me met een wiebelende lip aan, overduidelijk niet van plan om iets te zeggen.
"Louis, beloof me dat je naar me toe komt als je je slecht voelt. Desnoods blijven we uren lang ergens zitten, totdat je je beter voelt. Desnoods stappen we in de auto en rijden we een rondje, ongeacht of het midden in de nacht is. Als je je slecht voelt, kom dan naar mij. Ga niet denken dat je me lastig valt of van mijn slaap weerhoudt. Het is een betere optie dan jezelf snijden".
Louis was even stil en knikte uiteindelijk. Ik trok hem naar me toe voor nog een andere knuffel. Louis sloeg zijn armen om mijn nek terwijl ik mijn handen om zijn middel hield.
"Lou?" vroeg ik uiteindelijk zachtjes.
"Hmm?"
"M-mag ik ze zien?" vroeg ik fluisterend. Het was even stil. Ik wou net zeggen dat ik het niet fout bedoelde en dat het niet hoefde, wanneer ik hem een bevestigend geluid hoorde maken. Hij liet me ietwat los en ik schoof ietwat naar achteren. Louis nam een flinke hap naar adem en stak toen voorzichtig zijn hand uit. Ik liet mijn vingers over zijn hand glijden en nam deze vervolgens vast tussen mijn twee handen. Ik gaf hem een bemoedigend klopje en een subtiele glimlach. Louis glimlachte ongemakkelijk terug.
Ik nam nu zijn armbandjes vast en schoof ze voorzichtig over zijn handen van zijn armen af. De rode striemen werden zichtbaar. Het was pijnlijk om naar te kijken, ondanks dat ik wel wist hoe zoiets er uit zag. Ik ging er met mijn vingers overheen. Louis keek in stilte toe. Uiteindelijk bracht ik zijn pols dichter bij mijn mond, waarna ik er een zacht kusje op drukte "het komt goed Louis, daar gaan we samen voor zorgen".

Reacties (2)

  • RiverWild

    Heel lief!
    Snel verder! ❤️

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    *zit in shock op de camping en smelt tegelijkertijd weg*
    Meeeer

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen