Trigger waarschuwing: gaat ietwat over eetstoornis

Harry had me een uitgebreid ontbijt gemaakt met pannenkoeken en gebakken eieren en toast met jam. Tevens had hij koffie gezet maar ook verse jus geperst. Er kon me niets meer ontbreken, dat was duidelijk. We hadden samen ontbeten, in alle rust. Ik deed enorm mijn best om meer te eten, dat was zichtbaar. Harry knikte soms bemoedigend. Ergens was ik opgelucht dat we er over gepraat hadden, ongeacht hoe hysterisch ik er op gereageerd had. Het was niet gemakkelijk. Het deed enorm veel pijn. En ik wist ook wel dat mezelf snijden geen goede oplossing was, maar tegelijkertijd was ik er ook ietwat in verdwaald geraakt en op korte termijn leek het te helpen. Dat ik me achteraf nog slechter voelde woog zich af tegen de momenten van verdoofd voelen.
Maar goed, ik had een hele pannenkoek gegeten, een ei en nog een snee toast. Dat was onderhand wat ik normaal gesproken in 3 dagen at. Harry zei dat ik het goed gedaan had. Ik knikte maar gewoon. Het afvallen was oprecht niet iets waar ik bewust voor gekozen had. Ik had daadwerkelijk geen trek, maar nooit verwacht dat dit de uitwerkingen er van zouden zijn. Ik wist dat ik snel moe was, maar had me daar gewoon bij neergelegd in plaats van de oorzaak te proberen te achterhalen. Ik was verbaasd toen Harry zei dat ik mager geworden was. Dat was oprecht niet eens tot me doorgedrongen. Ik had automatisch naar mijn buik gegrepen. Maar hij had een punt. Er was weinig vet te bekennen. Het geheel had me emotioneel laten voelen, op zijn zachtst gezegd. Ik had het willen verbergen maar natuurlijk had Harry door dat ik geen wonden had van het koken. Dat was wel een vreemde plek geweest daarvoor. En zodra ik gewoon simpelweg weigerde mijn hand te laten zien, was dat echt wel genoeg om een verdenking op te roepen. Alleen al toen hij er met zijn vinger over streek, voelde ik me enorm kwetsbaar. Het was een zeer subtiele aanraking en het was enorm stil, naast het gesnik, terwijl het gebeurde.. Maar het voelde zeer intens. Ik had tevens niet verwacht dat hij ze wou zien. Het was lastig voor me om het te laten zien, gezien ik er absoluut niet trots op was. En eigenlijk was het de bedoeling dat niemand ze zag. Maar hij was er inmiddels toch al achter gekomen, dus veel keuze had ik ook weer niet.
En dus had ik twijfelachtig mijn handen uitgestoken, waarna Harry me gerustgesteld had. Na het hele drama was het tijd voor eten. En ik had dus enorm mijn best gedaan om eten naar binnen te stoppen. Het liet me enorm misselijk voelen achteraf. Onderhand als een aanslag op mijn maag. Maar dat zei ik Harry niet. Hij was trots op het feit dat ik iets gegeten had en had tevens alle moeite gedaan om iets klaar te maken.
Jessica kwam op dat moment binnen lopen en begroette ons beide. Na ietwat opgeruimd te hebben zei Harry dat hij even een douche ging nemen. Ik ging op de bank liggen met een deken en zette de televisie aan. God, ik was echt enorm misselijk. Ik sloot mijn ogen even, nog niet eens willen denken aan hoe het zou voelen als ik op mijn zij ging liggen in plaats van mijn rug. Ik liet een diepe zucht los en probeerde me te ontspannen, maar het lukte niet erg goed. Ik had het warm en was enorm misselijk. Verderop klonk het kletteren van de douchekraan.
"Louis?" klonk een vrouwenstem nu.
"Hmm?"
"Gaat het wel? Je ziet enorm bleek en-"
"Ik voel me niet goed" mompelde ik zachtjes. Ik hoorde gestommel, onderhand alsof ze rende, en al snel hoorde ik dat iets naast de bank neer gezet werd. En net op tijd, gezien de lading vocht me nu ontsnapte. Het duurde zeker een minuut voordat ik weer fatsoenlijk kon opkijken en praten. Jessica keek me nogal bezorgd aan.
"T-Thanks" zei ik zachtjes nu.
"Wil je dat ik meneer Styles vertel wat er gebeurd is?" vroeg ze.
Ik schudde mijn hoofd "dat hoeft niet. Hij zal wel ieder moment binnen kunnen komen lopen". En zo was het. Zijn blik sprak alle mogelijke emoties uit. Van angst tot aan verdriet.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen