De kerkbank voelde hard. Dana had zich al in heel wat verschillende houdingen gewrongen, maar het bleef een oncomfortabele zit. Zeker vijf rijen waren gevuld met bikers. Niet alleen die uit Charming, ze had van Opie begrepen dat Happy ook een tijd lang Nomad was geweest en geen vaste club had gehad, waardoor hij veel contacten had opgedaan. Bijna iedere man werd door een Croweater vergezeld, Clay en Kip waren de enigen die werkelijk een old lady hadden. Maar er was niemand die dat wist, en doordat er zoveel alternatieve, voor een begrafenis te sexy geklede dames waren die bijna niet te identificeren waren door de dikke laag make-up rond hun ogen, ging Dana vrij gemakkelijk in de menigte op.
      Opies hand rustte op haar rechterbeen. Hij voelde zwaar, zwaarder dan die van Juice. Ze vroeg zich af hoe het voor hem was, om op een begrafenis te spelen dat je een vriendin had. Ze wist zeker dat Donna vandaag regelmatig zijn gedachten zou plagen. Toch was ze blij dat hij nu naast haar zat, en niet Juice. Niet alleen omdat haar broer vond dat Opie haar beter kon beschermen, maar vooral omdat Juice de vervelende uitwerking had dat hij haar emoties versterkte. Ze moest zo min mogelijk aandacht trekken, en omdat ze zich voordeed als de aanhang van Happy’s vriend, was het raar als ze de hele tijd zat te huilen.
      Juice zat een rij voor haar, ietsje meer naar links. Hij had zijn arm over de rugleuning van de bank gelegd, zodat het leek alsof hij zijn arm om het meisje naast hem had geslagen. Dana vroeg zich af of hij haar kende, of ze ooit het bed hadden gedeeld. Het waren vragen die er op dit moment helemaal niet toe zouden moeten doen. Ze wist heus wel dat hij de afgelopen vier dagen niet plotseling gevoelens voor iemand anders had gekregen. Maar misschien was daarover prakkiseren prettiger dan luisteren naar de toespraken die twee tantes hielden, tantes voor wie ze zich verborg en die herinneringen ophaalden die Dana niets zeiden.
      Het grootste gedeelte van de herdenkingsdienst keek Dana naar haar bovenbenen. Zeker toen Happy zijn rede ging houden, en hij een paar herinneringen uitsprak die ze niet vergeten was. Toch bleef Happy zichzelf, en was hij kort van stof. Hij benoemde wel dat hij het betreurde dat zijn zusje er niet bij was, maar zijn stem klonk zakelijk.

Dana kwam de afscheidsdienst goed door, zonder dat er ook maar één traan over haar wang rolde. Het was vooral de begrafenis zelf die als een mes door haar hart sneed. Het moment dat ze voor de kist stond, zo dichtbij dat ze haar hand erop kon leggen, begonnen haar lippen te trillen. Opie trok haar wat dichter tegen zich aan terwijl ze daar stonden, beiden met een witte roos in hun hand.
      Daar ligt ze in. Dood.
      Ze knipperde haar tranen weg en haalde een paar keer diep adem.
      Ze is echt dood.
      Ze voelde een hand op haar onderrug, aarzelend. Aan zijn aftershave rook ze dat het Juice was. Er was niets wat ze liever wilde dan zich omdraaien en zich in zijn armen begraven, maar ze deed het niet. Hardnekkig staarde ze vooruit, vechtend tegen de tranen. Grind knerpte toen Juice zijn hand weghaalde, een roos op het graf liet vallen en met zijn arm om het onbekende meisje heen geslagen verder liep.
      ‘Ben je klaar om verder te gaan?’ fluisterde Opie.
      Dana antwoordde niet meteen. Ze liet haar ogen over de granieten gedenksteen glijden. Voor altijd een plaats in ons hart, stond er.
      Voor altijd… ze had het gevoel alsof haar moeder had moeten sterven om werkelijk een plaats in haar hart te krijgen.
      Plotseling gingen de haartjes op haar armen rechtop staan. Haar maag verkrampte. Een zoete geur drong haar neusgaten binnen en plotseling voelde ze haar knieën knikken.
      Er was iemand naast haar komen staan, die langzaam een bloem in het graf wierp. Een flits van tattoos schoot voorbij voordat hij zijn arm weer terugtrok
      Het was alsof er duizend kilo aan haar nek bungelde, ze kon haar hoofd niet optillen.
      ‘Zonde, hè. Zo’n lieve vrouw.’
      Dana kneep zo hard in Opies hand dat ze zijn vingers hoorde knakken.
      Ze voelde een warme adem bij haar linkeroor. ‘Rood haar staat je goed.’
      Haar hart haperde. Over haar hele lichaam begon ze te zweten.
      IJskoude vingers streken langs de hare. ‘Wat schandalig toch, dat ze nou net de verkeerde medicijnen bij de apotheek heeft meegekregen.’
      Een snik schoot uit haar keel. Ren weg, Dana, ren weg. Het waren duizenden stemmen die haar dat tegelijk naar haar schreeuwden, en toch was het alsof haar voeten in beton gegoten waren.
      Ze kon zich niet bewegen.
      ‘Dacht je nou echt dat je bikervriendje je tegen ons kan beschermen?’
      Nog voordat hij de zin voltooid had, klonk er een ongelofelijk harde knal, die steken door haar oren joeg. Al het geluid in de omgeving verstomde en warme spetters belandden in haar gezicht.


Reacties (10)

  • Butterflygirl

    OPIEEEEEE😱😱😱😱😱😱😱

    Of ze tript. Dat kan ook. Of het is Opie. Oneeee zijn kinderen😭

    Waarom had niemand iets door?

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Wacht... het is toch niet iemand van Maddox? Natuurlijk wel, maar ik wil zo graag van niet.:S

    2 jaar geleden
  • Heronwhale

    WAT IS DIT? WIE IS ER NEERGESCHOTEN? HOE DURF JE HIER TE STOPPEN!

    2 jaar geleden
  • Trager

    Meh, ik weet niet wat ik moet zeggen :/

    2 jaar geleden
  • tentacion

    OH MIJN GOOOD.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen