‘ Hey mam. ‘ Ik zette een bord stomende rijst voor haar neus en legde het bestek zorgvuldig naast haar handen. Toen ze geen poging deed om haar vork te pakken, besloot ik zelf maar een hap te nemen van de smakeloze Indiase curry. Hoe kregen de koks het voor elkaar om zelfs de curry te verpesten? Grandview Medical Centre bleef me verbazen.
‘ Hoe was je dag? ‘ Probeerde ik voorzichtig.
Geen reactie. Fantástisch. Dit beloofde veel. Ik at in stilte mijn bord leeg om me wat minder ongemakkelijk te voelen. Het haalde niet veel uit.
‘ Mijn dag was prima. ‘ Begon ik vervolgens twijfelend. ‘ Ik ben naar school geweest en heb vervolgens Lennon geholpen met rekenen. Volgens mij heeft ze ook een ding voor cijfers. Net zoals ik dat altijd had. ‘ Ik bleef ratelen over allerlei compleet onnodige dingen, maar het haalde niets uit. Ze staarde compleet langs me heen, alsof haar persoonlijkheid compleet weggevaagd was. Opgegeven moment stond ze op en liep zonder woorden te verspillen terug naar haar kamer.
‘ Oke dan. ‘ Ik trok mijn wenkbrauwen ietwat beledigd omhoog. Ik probeerde me hier wanhopig niets van aan te trekken, het had toch vrij weinig zin. Ik stapelde de borden op elkaar en dumpte het bij de afwasrekken. Net toen ik het gebouw wilde verlaten, schrok ik op van Sylvie’s stem. Ik had haar al een tijd niet gesproken, mede door het feit dat ik deze week amper mijn gezicht had laten zien.
‘ Hoe gaat het met je? ‘
Ik draaide me om en probeerde alle vreugde die ik in me had naar het oppervlak te laten stijgen. Het resulteerde in een zwakke glimlach rondom mijn mondhoeken.
‘ Prima. En met jou? Ik hoorde dat je een promotie hebt gekregen. ‘ Ik deed vlug een poging om het gesprek om haar te laten draaien. Dit werkte meestal goed, maar dit keer leek het me niet te lukken.
‘ Ja. ‘ Glimlachte ze kort. Haar bruine Bambi ogen staarden me vol medeleven aan. Ik moest moeite doen om niet meteen te vluchten. Ik had geen medeleven nodig op dit moment. Ik wilde gewoon doorknallen, zodat ik mijn zaken weer op orde kon krijgen. Nou ja, de zaken van mijn moeder.
‘ Weet je het zeker? ‘ Vroeg ze tenslotte.
Ik stak mijn duim op. ‘ Honderd procent. Ik zweer het. ‘
‘ Ik geloof er helemaal niks van. Ik doe hier de administratie, Tristan. Ik heb de rekening gezien. ‘
‘ Die rekening komt heus wel goed, Sylvie. ‘ Antwoordde ik zo zelfverzekerd mogelijk. ‘ Ik heb alles compleet onder controle. ‘
‘ Dat zeg je altijd, maar de laatste tijd kom je negen van de tien keer bezopen binnen. Of dacht je soms dat ik dat niet doorhad? ‘
‘ Jemig, Sylv. Mag ik ook nog een beetje plezier hebben in mijn leven? ‘ Waar bemoeide ze zich mee? Ze deed de administratie voor het tehuis waar mijn moeder verbleef. Ze was niets van mij. Geen familie, geen vriendin. Niet eens een kennis, eigenlijk. Plots kwam ik tot de conclusie dat Sylvie niet de enige was die zich probeerde te bemoeien met mijn levensstijl. Kate, Jake, Eve. Zelfs Will stak zijn neus in mijn zaken. Waar was het überhaupt voor nodig? Het was mijn leven. Mijn keuze.
‘ Wat verwacht je eigenlijk van me? ‘ Lachte ik humorloos. ‘ Dat ik met een grote glimlach op mijn gezicht, nuchter en wel, natuurlijke energie tevoorschijn kan toveren met een moeder waar ik geen fuck aan heb? Ik slaap niet, ik eet amper, het enige wat ik doe is geld verdienen. En voor wat? Zodat dat mens voor de lol haar gehele kamer over hoop kan gooien en het personeel in elkaar slaat? Hoe is dat eerlijk? ‘ Mijn stem begon over te slaan. Ik wist dat ik de controle begon te verliezen, maar ik kon niets doen om de woordenstroom te stoppen.
‘ En iedereen blijft dingen van me verwachten. Ik moet aandacht besteden aan mijn kasplant van een moeder, het kind van mijn huisgenoot, mijn klanten en mijn werkgevers. Ik heb niet eens tijd om normaal na te denken! Ik heb het gevoel alsof ik verdomme al twee jaar lang leef zonder zuurstof. Heb je enig idee hoe dat voelt? Nou? ‘ Ik sloeg met mijn vlakke hand op de balie. Sylvie schoof uit puur instinct een meter naar achteren van schrik.
‘Nou? ‘ Herhaalde ik mezelf dreigend.
Sylvie’s ogen waren inmiddels nat van de tranen. Geweldig, ik had vandaag ook nog iemand aan het huilen gemaakt.
‘ Waarom ben jij eigenlijk aan het huilen? ‘ Vroeg ik vol ongeloof. ‘ Jij bent om 5 uur klaar met je werk, gaat naar huis om eten te koken voor je gezin en vervolgens ga je slapen. Ik heb geen flauw idee hoe echte nachtrust voelt. Ík ben degene die hoort te huilen. ‘
‘ Tris.. ‘ Begon de verpleegster hortend en stotend.
Ik schudde mijn hoofd. ‘ Mensen zoals jij leven allemaal lekker in jullie bubbel. De American Dream, toch? Mijn moeder wilde dat ook aan mij geven door te verhuizen naar dit land voordat ik geboren werd. Kijk hoe dat geëindigd is. ‘ Ik haalde uit naar de flyers die keurig opgestapeld naast de balie lagen. Papier fladderde in het rond en Sylvie klemde haar lippen zo hard op mekaar dat ze wit kleurden.
‘ Werk ze. ‘ Wist ik tenslotte stijfjes over mijn lippen te persen. Vervolgens beende ik voor zoveelste keer Grandview Medical Centre uit. Maar dit keer, was ik diep vanbinnen toch een beetje opgelucht.

Reacties (2)

  • Luckey

    Hij moet echt gaan praten gewoon!!
    Hij kan het niet langer alleen!!
    Kom op! Iemand moet bewijs van spreken een harde klap in. Zijn gezicht geven en zeggen.
    We gaan je helpen of je nu wilt of niet,
    Ik zie hem straks in het ziekenhuis belanden!

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Sorry, ik moet even mijn hart aan elkaar lijmen.
    *fixt hart met lijm, zoals na elke keer dat ik dit verhaal lees moet gebeuren*
    Helemaal prima. Niks meer van te zien.
    *doet alsof niks gebeurt is en ik niet vanbinnen doodga van verdriet over hoe zielig dit is*

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen