(ff geen plaatje bij dit hoofdstuk)

‘Stop! Leo, stop!’ Maar ik hoorde Ten amper. De muziek schalde door mijn hoofd en ik bleef koppig mijn lichaam op het ritme voortbewegen. De muziek stopte uit het niets en ik keek Ten verbaasd aan. ‘Jesus Leo, ben je doof geworden? Ik riep wel tien keer dat je moest stoppen.’ ‘Hoezo moest ik stoppen?’, vroeg ik versuft. ‘Je bent knalrood, man. En je ademhaling is bijna luider dan de muziek. Neem even een pauze en ga wat drinken, nu.’, zei Ten streng. ‘Oh.. Ja.’, mompelde ik. Ik wilde righting de spiegel van de zaal, waar mijn tas met een flesje water lag, lopen. Maar ik haalde het amper twee stappen vooruit voordat mijn hoofd licht en toen heel zwaar werd. De sterretjes voor mijn ogen veranderen in duisernis en ik voelde hoe ik met een bonk op de grond viel.

Een rilling sidderde door mijn lijf en ik voelde hoe ik weer bij bewustzijn kwam. Mijn gezicht was nat en koud en ik lag uitgespreid op de harde vloer van de studio. ‘Ten..?’ Ik opende mijn ogen en ging rechtop zitten. Ten keek heel bezorgd en paniekerig en ik zag mijn lege waterflesje, waarvan de inhoud nu op mijn gezicht lag, in zijn hand. ‘Sorry.’, mompelde ik, en wilde opstaan. Ten duwde me meteen weer terug neer en pakte zijn eigen waterfles. ‘Hier, drink wat. En waar zeg je sorry voor?’ ‘Dat ik zo omgevallen was. Ik had beter moeten drinken, dan was het niet gebeurd.’ Ten stond op en zei: ‘Mij ben je geen excuses verontschuldigd. Zeg maar sorry tegen jezelf.’
Hij kwam weer naast me zitten en bood me een pakje koekjes aan. Ik schudde mijn hoofd en duwde die weg. ‘Neem nou. Dan kun je zo weer doorgaan. Anders stuur ik je meteen naar huis, hoor.’ ‘Mag niet van Barker.’, zei ik zacht, en mijn stem werd overstemd door het gerommel van mijn maag. ‘Zie jij Barker hier ergens? Kom op nou, je moet echt wat eten, Leo.’ Ik beet op mijn lip en keek verlangend naar het eten. ‘Goed dan, maar tegen niemand zeggen. Ik wil niet dat Barker er achter komt, anders stuurt hij me meteen weg.’ ‘Ik zeg niks.’, zei Ten met een vette grijns toen hij me eindelijk weer zag eten.
Die dag was ik nog twee keer flauwgevallen.

En zo ging het voor een volle week verder. Ik kon niet begrijpen hoe Barker werkelijk dacht dat wat hij deed zou werken. Eerst leek ik zelf ook even in de illusie getrapt te zijn. Ik leek plotseling een stuk slanker en gespierder, en ik had de dans van Ten al bijna onder de knie. Mijn eerst wat mollige wangen waren vervangen door een scherpe kaaklijn en jukbeenderen. En onder mijn uitstekende ribbenkast stond een prachtige sixpack.
Maar een paar dagen later, leek ik te zien wat er werkelijk aan de hand was. Mijn gezicht was niet knapper geworden, maar alleen maar bleek geworden en ingevallen. Net als mijn buik die opeens verschrikkelijk hol leek. Mijn spieren waren dan misschien wel beter te zien, maar dienden dan ook wel vrijwel nergens meer voor. Het voelde alsof elk tijdstip drie uur ‘s nachts was, en ik drie dagen niet meer geslapen had. Zelfs van van mijn wagen naar de grote tent toe lopen maakte me hijgen. En natuurlijk zou Barker boos worden als hij zag hoe verzwakt ik was, en dan liet hij me nog langer doorwerken.

‘Leo!’, hoorde ik een stem mijn naam roepen. Ik dacht eerst dat het Emily was, maar ik werd nog bleker toen ik zag wie het was. Het was Leah, die op haar fiets langs kwam rijden. Er was een klein paadje die van de grote weg de bergen in leidde, en die langs het circusterrein liep. Ik had Leah er wel eens vaker over zien rijden.
‘H-Hey Leah.’ Ik had verwacht dat mijn stem schel gestotter zou zijn, maar het was slechts een zwak gefluister. ‘Wat is er met je gebeurd!?’ Ze gooide haar fiets neer en holde op me af. Met bezorgde ogen bestuurde ze mijn gezicht. ‘Ik ben gewoon een beetje moe.’, mompelde ik. ‘Je ziet er ziek uit, Leo.’ ‘Ik ben niet ziek.’ ‘Je ziet er wel erg ongezond uit! Niet gemeen bedoeld hoor, echt niet. Maar je lijkt net een lijk.’
Geweldig. Met een lijk vergeleken worden door het meisje die je leuk vond. Echt geweldig.
Ik grimaste alleen. ‘Weet je zeker dat je je ok voelt? Moet je niet even een dokter bezoeken?’ Ik schudde mijn hoofd en voelde hoe mijn benen begonnen te trillen. Leah keek geschrokken toe hoe ik door mijn zwakke knieën zakte, en versufd in het gras zat.
‘Leo!’, piepte ze. ‘Het is echt niet oké met je!’ Ik steunde mijn hoofd in mijn handen en had het gevoel dat ik weer flauw zou vallen. Mijn hoofd tolde en draaide en voelde zwaar. Ik voelde hoe Leah naast me kwam zitten en ze raakte bezorgd mijn knie aan, en meteen begonnen mijn wangen te gloeien.
Dat ook nog.
Mijn lichaam begon te trillen en het leek steeds lastiger te worden om mijn hoofd omhoog te houden.
‘Hey...’ Leah legde haar arm om me heen. Ik liet mezelf tegen haar aan leunen en voelde de draaierigheid langzaam wegzakken. Ze aaide over mijn schouder. ‘Je moet echt naar de dokter, Leo.’, herhaalde ze. ‘Ik voel me prima.’, gromde ik, en duwde mezelf overeind. Ik kon nog steeds niet staan, maar zitten ging prima nu.
‘Wat is er überhaupt met je gebeurd?’ Ik wreef over mijn gezicht echt schudde mijn hoofd. ‘Niks.’ Ze zuchtte. ‘Ik zie het al. Het gaat me waarschijnlijk niks aan, is het niet?’ Ik keek op en zag haar scheef naar me glimlachen. Ik haalde mijn hand door mijn haar en knikte als bevestiging, en keek haar een beetje verontschuldigend aan.
Zo zaten we even in het gras todat Leah geschrokken opstond. ‘Shit, ik ben de tijd helemaal vergeten! Sorry Leo, maar ik moet echt gaan.’ Ik kinkte. ‘Ja, natuurlijk. D-Dag.’ ‘Doei!’
Met een zucht liet ik mezelf achterover vallen. Ik staarde naar de wolken in de lucht en vroeg mezelf: Waar moet dit in godsnaam naartoe?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen