Toen ik om 5 uur ’s nachts mijn appartement binnen stommelde, wist ik niet langer wat de term ‘ evenwicht ‘ betekende. Ik had inmiddels mijn korte, nuchtere staat wederom opgegeven en verlangde intens naar mijn bed. Ik hing mijn sleutels onhandig aan de kapstok en smeet mijn zomerjas klakkeloos op de grond. Die raapte ik morgen wel op. Mijn lichaam protesteerde bij iedere stap die ik zette, wat resulteerde in het feit dat ik niet over de wil beschikte om te moeten bukken. Dit was het moment wanneer het me opviel dat de lamp in de woonkamer nog aanstond. Mia en Kate lagen over elkaar gedrapeerd op de bank en in de vensterbank stonden een aantal lege flessen waar ooit rode wijn in had gezeten. Ik greep de lege wijnglazen al zuchtende van de salontafel en liep door naar mijn kleine, vertrouwde keuken om ze af te wassen. Vervolgens begon ik stuurs de glazen te poetsen. Wauw. Dit werkte bijna beter dan drugs. Ik kon wellicht voortaan beter gaan afwassen als mijn hoofd weer eens overspoelde met ongewenste gedachten.
‘ Hey. ‘ Hoorde ik plots een stem achter me. Ik liet het wijnglas nog net niet uit mijn handen vallen. Voordat ik me om hoefde te draaien wist ik al wie er achter me stond.
‘ Gegroet, Wilbert Soren. ‘ Ik sloeg mijn armen over mekaar en staarde hem zo emotieloos mogelijk in de ogen. Hij zag er vermoeid, maar gracieus uit. Ik had de neiging om mijn vuist genadeloos in zijn gezicht te planten. Wat gaf hem het recht op invloed op mijn gevoelens uit te oefenen? Voor enkele seconden sloot ik mijn ogen om de kriebels in mijn onderbuik onder controle te houden. Het werkte voor geen meter. Hij kwam namelijk overduidelijk net uit de douche. Ik opende mijn ogen en bestudeerde zijn lichaam zo onopvallend mogelijk. Hij was behoorlijk afgetraind, in tegenstelling tot mij. Waarom was dit mij nog nooit eerder opgevallen? Onder zijn rechter sleutelbeen had hij een kleine tattoo. Het leek op een datum, maar was te klein om goed te kunnen lezen in het maanlicht. Will keek ongemakkelijk de andere kant op. ‘ Mia vond het grappig om de restanten uit haar glas over me heen te gooien. Ik heb geen ander shirt meegenomen. ‘
‘ Ik pak er wel een voor je. ‘ Zuchtte ik vermoeid. Ik had al spijt voordat de woorden mijn lippen hadden verlaten. Die verdomde, onverklaarbare aantrekkingskracht bleef me eigenwijs voor de voeten lopen. Ik kreeg met moeite mijn benen in beweging, maar draaide me geërgerd om zodra ik merkte dat zijn voetstappen mij niet volgden.
‘ Kom je nog mee of wat? ‘
Het duurde niet lang voordat Will achter me aan kwam lopen. We betraden mijn kamer, waar ik de bovenste lade van mijn kledingkast opentrok.
‘ Hier. ‘ Ik duwde ruw een zwart T-shirt in zijn handen. ‘ Waarschijnlijk past hij niet helemaal, maar het is iets. ‘
Will trok dankbaar het shirt over zijn hoofd, maar het werd al snel duidelijk dat het kledingstuk toch echt te kort was. We grinnikte kort zodra het ons opviel dat het te vergelijken was met een slechte crop-top.
‘ Dankjewel, Tris. ‘ Zijn antwoord klonk welgemeend. Sommigen zouden de toon van zijn stem zelfs op kunnen vatten als dankbaar.
‘ Geen probleem, Will. ‘ Beantwoordde ik hem op precies dezelfde toon.
Hij gunde me een flauw glimlachje, waardoor er kleine kuiltjes in zijn wangen verschenen.
‘ Ik geloof dat ik je verkeerd heb ingeschat. ‘
‘ En je komt tot deze overduidelijke conclusie omdat ik je een degelijk kledingstuk overhandig? ‘
‘ Ik kom tot deze conclusie omdat het de waarheid is, Tristan. Je bent geen slecht persoon. Je doet gewoon alsof. ‘
Ik sloeg mijn ogen neer. Ik had geen idee hoe ik hierop moest reageren. Hij had geen idee hoe ik echt ik mekaar zat en wat ik moest doen om te overleven in deze ongenadige wereld. Ik was gewend om zo snel op mensen te reageren dat ze geen kans maakten om me van mijn stuk te brengen, maar dit was een compleet nieuwe ervaring. Deze jongen liet me dingen voelen, die ik nog nooit eerder had gevoeld. En ik wist niets over hem. Maar tegelijkertijd, wist hij ook niets over mij. Dit resulteerde in een comfortabel gevoel. Hij zag me voor wie ik op dit moment was. Een jongen die hem zijn shirt gaf. Het was simpel, maar gecompliceerd tegelijkertijd. Net op het moment dat Will zich om wilde draaien om een slaapplek te bemachtigen greep ik in een reflex zijn hand beet.
‘ Tristan.. ‘ Begon hij verontschuldigend. Ik zuchtte en liet hem vervolgens los. Ik wist zelf ook niet waar ik mee bezig was. We waren allebei dronken. Niet dat ik nog extreem veel merkte van de alcohol in mijn bloedvaten. Het dronken gevoel was inmiddels vervangen door schaamte. Will viel overduidelijk niet op mannen. Hij probeerde simpelweg steun te tonen toen hij bij Millers mijn hand vastpakte.
‘ Oke. ‘ Wist ik met moeite uit te brengen. ‘ Kate’s kamer is om de hoek. ‘
‘ Weet ik. ‘ Stamelde Will ongemakkelijk, voordat hij zicht omdraaide en zo snel als hij kon vertrok naar de slaapkamer van mijn huisgenote. Ik blies mijn adem langzaam uit en trok de bovenste lade van mijn bureaula open. Ik nam twee slaappillen, sloot mijn ogen en viel achterover op mijn matras. Ik vroeg me af, of ik in mijn vorige leven iets kwaadaardigs had gedaan om in deze benarde situatie te bevinden.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Dit is veel te zielig, oké? Ik heb rechten. Dit is veel, veel, veel te zielig. Will is wel een cutie.

    4 jaar geleden
  • Luckey

    Will heeft wel gevoelens!!!
    Als dat maar goed gaat
    Alcohol Rn slaappillen gaan niet samen

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen