Foto bij #008

Heb een tijdje niet geschreven. Het leven gaat met ups en downs. Ik zit denk ik op dit moment in een revolutie. Ik wil heel veel en ik ben klaar om veranderingen te gaan maken. Ik wil mijn leven veranderen. Ook al zijn het maar kleine stapjes at a time. Ik voel een kracht van binnen en ik wil die uitbreiden. Ik wil mezelf opnieuw ontdekken en opnieuw een kans geven om te groeien en te bloeien. Op het moment ben ik denk ik vooral bezig met mijn zelfvertrouwen opbouwen. Als iemand nog tips heeft, laat het vooral achter in de reacties <3 Samen kunnen we alles aan.

Liefs,

Calice
19-6-2018

De volgende ochtend stond ik op en ik had ineens een ingeving: ik moet hier weg. Mijn ouderlijk huis is nooit echt goed voor mij geweest. Mijn ouders zijn lieve mensen, maar ook onwijs ingewikkeld en onwijs ongezond voor mij. Ik moet mezelf van ze bevrijden. Keer op keer zoek ik bij hun steun, wil ik op ze bouwen, maar er is geen fundering om op te staan. Er is niks. Zij bouwen op mij. Zij hebben mij nodig, maar mij brengt het niks. Ik sloeg de deken van me af en maakte mijn gordijnen open: vanaf vandaag ga ik mijn leven omgooien. Ik ga het anders aanpakken. Ik moet mijn leven omgooien als ik niet wil dat ik er uiteindelijk aan ten onder ga. Dus stond ik op en sloeg ik mijn hutkoffer open. Alles wat voor mij waarde had deed ik erin. Net als genoeg kleding en al mijn geld. Als het laatste keek ik naar een zwart wit katje in de hoek van mijn kamer. Hij keek me met grote speelse oogjes aan.
"Ben je klaar voor een lange reis, Dob?" vroeg ik hem. Hij verstond me niet, maar hij mauwde wel enthousiast terug. Ik grinnikte, dat beestje kon me altijd zo vrolijk maken. Het duurde even voordat Dobbel in zijn reismand zat, maar uiteindelijk was ik bepakt om te gaan. Even wierp ik een blik op de klok: 6:00 's ochtends. Mijn ouders en broertje zouden nog wel slapen. Het deed me pijn om mijn broertje achter te moeten laten. Maar ook dat moest ik leren; ik moet nu leren om egoistisch te zijn. Mijn hele leven leef ik voor iemand anders, maar daar komt nu verandering in. Ik pakte een stuk perkament en schreef daarop:

Ben bij een vriendin logeren. Ga daarna direct door naar school. xxx

Ik weet dat Hogwarts nog een tijd niet zou beginnen, maar ik wou weg. Ik moest weg. En dus sloop ik zo stil mogelijk de trap af en hoopte ik dat Dobbel niet in miauwen zou uitbreken. Maar hij leek het allemaal wel best te vinden en hield gelukkig zijn mond. Zo stil als ik kon opende ik de voordeur, bracht ik al mijn spullen naar buien en sloot ik de deur weer achter me. Het was vroeg en voelde nog net fris aan. Ik trok mijn reismantel over mijn hoofd en begon de straat uit te lopen. Ik had een plan: ik zou naar London gaan, daar een baantje zoeken en hopelijk ergens een vrije kamer kunnen regelen. Dan zou ik daar blijven tot 1 september. In London zou ik Harry, Ivan en Ashley. Veel vriendinnen had ik niet. Ik denk dat dat kwam van mijn fucked up relatie met mijn moeder. Ik vertrouw vrouwen gewoon niet, heb niet het idee dat iemand echt met mij wil zijn. Of dat ze dat alleen willen zijn wanneer ik het altijd maar met hun eens ben, nooit boos word en nooit naar doe. Maar ook die onzin wou ik achterlaten in Little Whinging. Ik had wel een paar vriendinnen, maar eerlijk gezegd waren die heel erg shitty. Ze deden niet bepaald aardig tegen me en wouden altijd dat ik verantwoording aan ze aflegde. Maar daar was het nu klaar mee. Ik ga mezelf een kans geven op een nieuw leven. Dit jaar zou een nieuw begin voor mij gaan worden. Daar was ik zeker van.

Reacties (1)

  • Luckey

    Goed zo Meis!
    Van je af bijten

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen