Rose bleef nog een tijdje alleen achter in de gang. Ze voelde hoe haar wangen brandden van het schaamrood en keek nog even naar de grond. Er lag niks meer op het typische hoteltapijt en dus was ze niets vergeten terug in haar koffer te steken. Daarna besloot ze maar verder op zoek te gaan naar kamer 230. Nog steeds een beetje verward tilde Rose haar koffer weer op en wandelde ze verder door de gang. Al snel stond ze voor de juiste deur.

Natuurlijk lag de sleutel van Rose helemaal onderaan haar tasje, dus moest ze een hele tijd zoeken om het rotding te vinden. Uiteindelijk draaide ze de sleutel in het slot om en hoorde ze de deur met een klik opengaan. Snel tilde ze haar koffer op en strompelde ze de kamer in. Nu ze als eerste op de kamer was, had ze wel de kans om het beste bed te claimen. Rose merkte al snel dat dat niet nodig zou zijn. Er stond slechts één bed in de grote kamer. De jongedame dacht onmiddellijk dat het om een fout moest gaan. Haar ouders kozen voor zolang ze zich kon herinneren een kamer waar heel het gezin samen kon overnachten. Ook dat was namelijk een traditie.

Rose besloot haar ouders maar even te melden welke fout het hotel gemaakt had. Op dat moment kwam haar vader echter al binnen. “Wat vind je?” vroeg hij met een brede glimlach. Rose kon echt niet volgen en antwoordde dus niet. “We hebben een eigen kamer voor je geregeld omdat je ondanks je tegenzin toch nog met ons meegaat.” Alsof Rose een keuze had, ze werd gewoon verplicht mee te gaan. Daar besloot ze echter niets over te zeggen. Deze eigen kamer voor zichzelf vond ze namelijk wel fijn. “Bedankt”, zei Rose uiteindelijk stilletjes. Ze was nog steeds een beetje versuft van de gebeurtenissen van het voorbije uur.
Haar vader besloot terug te vertrekken en haar even tijd te geven om haar koffer uit te pakken. Over een halfuurtje zouden ze afspreken op hun kamer, kamer 330. Rose begon echter niet met het uitpakken van haar koffer. Ze liet zich op het zachte bed vallen en besloot Leyla te bellen en haar alles te vertellen. Snel tikte ze de naam van haar beste vriendin aan en de beltoon begon over te gaan. Jammer genoeg werd er al snel doorgeschakeld naar de voicemail. Rose zuchtte en legde haar mobiel weer weg.

Haar koffer stond bij de deur en Rose besloot die maar uit te pakken. Ze zette echter eerst wat muziek op, het was haar namelijk veel te stil in de kamer. Echt veel spullen had Rose niet ingepakt dus ze was ruim op tijd klaar. Ze besloot dus maar iets eerder naar de kamer van haar ouders te gaan. Daar zouden ze waarschijnlijk toch nog wat hulp kunnen gebruiken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen