Foto bij 58 It's dangerous to be out here

“Heb je echt een bomontmantel cursus gedaan?”
“Nee, jij?”

“De generaal is verdwenen?” vroeg ik vragend. Heb je echt een bomontmantel cursus gedaan?”
“Nee, jij?”
“Ja hij is hem gesmeerd in zijn auto met een voorraad enkele uren geleden. Hij gaat niet terugkomen. Maar dat is nu niet ons probleem. Mee komen jullie, allemaal!” Hij gebaarde ons achter zich aan terwijl hij zich half rennend door het pand heen baande. Hij hield halt bij een raam terwijl ons tegoed deden aan een voorraad met water flesjes. Zonder te weten wat er ging komen leste ik mijn dorst door het gehele flesje achterover te klokken. Ik hoorde geluiden van opluchting om me heen. Pas toen kreeg ik aandacht voor mijn omgeving. Ik keek door het met zand besmeurde raam in de richting die de soldaat aan wees. Ver strompelde drie figuren met veel moeite door het woestijnzand. Moeilijk te zeggen of het mannen of vrouwen waren.
“Geef me je verrekijker” riep Alexander gealarmeerd. Zeker tien seconde tuurde hij in stilte door de verrekijker. Zijn gezicht stond strak van de spanning toen hij me aankeek.
“Het ziet ernaar uit dat je 24 uur voorbij is Jillian. Volgens mij zijn dit de ontvoerde soldaten.” Hij gaf me de verrekijker aan die ik meteen uit zijn handen griste. Door de verrekijker zag ik de drie soldaten die in een rechte lijn maar met een grote afstand van elkaar af liepen. Ze liepen moeizaam, struikelde en gebruikte hun armen voor evenwicht. Elke stap leek moeite te kosten. Het zag eruit als twee vrouwen en een man. Het was niet met zekerheid te zeggen maar het erop dat het inderdaad onze twee ontvoerde soldaten waren en een onbekende.
“We moeten ze gaan halen!” maar officier Jones schudde haar hoofd.
“Ze lopen honderden meters uit elkaar. Meestal is dat een teken, kijk maar naar hun kleding.” Opnieuw tuurde ik door de verrekijker. Wat ik zag verscheurde mijn hart. Alle drie hadden ze een bomgordel om. De rest hoefde ook niet lang te wachten om erachter te komen wat er aan de hand was. De bomgordel van de man ontplofde. En gigantische zandwolk ontstond rondom de ontploffing. De loods trilde. Mijn oren ringelde van het geluid. Zodra de zandwolk was gedaald keek ik opnieuw door de verrekijker. “De andere twee leven nog! Hun gordel is niet afgegaan! Dit maal was het Alexanders beurt om de verrekijker uit mijn handen te trekken. Heel even keek hij om mijn verhaal te bevestigen.
“Kom mee, we gaan ze halen.”
“Ben je gek!” schreeuwde officier Jones. Die bom ontploft natuurlijk pas als je bij ze bent of als zij hier in de buurt bent.
“Laat ik nou net een cursus bom ontmantelen gehad hebben.” Glimlachte Alexander. Hij trok me mee de trap af richting de materialen ruimte waar hij een koffer van het bureau trok. De koffer rammelde terwijl we naar de jeep rende die op het terrein stond. Mijn keel voelde ondanks het water net zo droog aan als deze woestijn, mijn ribben voelde alsof ze mijn long perforeerde maar de adrenaline in mijn lichaam overheerste alles. Met mijn hart razendsnel koppend in mijn borstkast reden we op de twee figuren af. De stipjes veranderde in lopende figuren.
“HELP” schreeuwde Sienna in doodsangst. “HELPPP. Ik heb een bom, hij gaat over 5 minuten af!” We stopte naast Sienna met de Jeep. Alexander duwde een telefoon in mijn handen. “Bel De bomontmantelaars en zeg dat ze NU naar Esther moeten gaan”.
Even twijfelde ik. “Heb je echt een bomontmantel cursus gedaan?”
“Nee, jij?” Lachte Alexander. Van schrik deed ik een stap achteruit.
“Maar ik weet wat ik doe, bel ze nou maar.” Alexander begon het bomvest uitvoerig te bekijken. Lichtelijk in paniek toen ik de timer zag, schreeuwde ik in de telefoon dat de bomontmantelaars moesten komen. De Timer op Sienna’s vest telde de minuten af. Nog vier minuten en 3 seconden.
“Red je het op tijd?” mijn handen beefde van angst. Ik wilde iets doen maar dit was niet mijn specialiteit.
“Ik hoop het” prevelde hij terwijl hij van alles deed met de draadjes van het vest. Ik wist dat als hij iets verkeerds zou doen wij zouden veranderen in een bloederige pudding. Vanuit de verte zag ik een jeep met mensen deze kant op rijden. Esther liep vermoeid nog verder hun kant op.
“Hebbes! Schreeuwde Alexander een minuut later. Met nog een minuut en 28 seconden op de timer deed Alexander het vest af. Alexander controleerde snel haar lichaam op andere mogelijke bommen. Niks. We droegen haar naar de jeep en reden snel richting het complex. Wetend dat de klok tikte keek ik nerveus richting Esther terwijl we weg reden. Nog twintig seconden…. Tien…. Vijf… vier.. drie.. twee… een.. nul…

Reacties (5)

  • NicoleStyles

    Nice!!
    Nu moet ik weten hoe het verder gaat!!

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Omg!!!
    Waar gaat dit heen!
    Dit kan niet goed gaan!!

    Die zinxD
    “Heb je echt een bomontmantel cursus gedaan?”
    “Nee, jij?”
    I love iTxD

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh my god, wat heftig. Nu weer een nieuw hoofdstuk, anders ga ik zeg maar super dood en ik moet weten wat er gaat gebeuren.

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oke even 1 ding:
    Van dit verloop snap ik niks, ik denk dat je iets hebt gemist haha

    reden snel richting het complex. Wetend dat de klok tikte keek ik nerveus richting Esther terwijl we weg reden. Nog twintig seconden…. Tien…. Vijf… vier.. drie.. twee… een.. nul…
    e die de twee gewonde soldaten samen met mij verzorgd had boerde plots naast mij. Met haar hand voor haar mond rende ze richting het toilet. Ze was nog...


    Verder, dit is echt awesome. Onverwachts. Super origineel. Love it!

    2 jaar geleden
    • Luckey

      Kan dat stukje snapte ik ook niet

      2 jaar geleden
    • Scenario

      Dit had er ook nog jiet in moeten zitten haha. Zie het als een previeuw voor het volgende deelt haha. Het had mieten stoppen bij het aftellen 😅

      2 jaar geleden
    • Luckey

      Nee!!! Nu ben ik helemaal nieuwsgierig!!!

      2 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Hahahaha oh shit! Me too!

      2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Bizar..... Verder!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen