Foto bij Te jong, te onschuldig

Daar sta ik dan, aan de rand van een vriend zijn bed. Zijn ogen gericht op mij. Mijn armen hangen weerloos langs mijn lichaam. Verwachtte hij echt dat ik het met hem wilde doen? Hij schraapt zijn keel en gaat rechtop zitten. 'Is er iets mis?' vraagt hij met een stem die als een warme gloed over mij heen gaat. 'Ik kan dat niet doen. Ik wíl dat niet doen.' Josh zucht en schudt zijn hoofd. 'Jij bent ook altijd anders dan de anderen.' Nadat hij die woorden had gezegd draaide ik mij om en liep de deur uit met mijn tas over mijn schouder.

De lente van 2018, warm, zonnig en regenachtig. Stace bleef de gebeurtenis in haar hoofd afspelen. Josh was een van haar beste vrienden. Sinds die middag had ze niet meer met hem gesproken. Zuchtend leunde ze op de tafel terwijl ze weg zakte in haar gedachten. Was er iets mis met haar? Dit was niet de eerste keer dat iemand meer van haar verwachtte. Ieder ander meisje zou zo in zijn armen zijn gesprongen. Stace was alleen niet ieder ander meisje, daar ging het fout. Haar blonde lokken vielen over haar schouder. Handen vasthouden kon prima, knuffelen was ook wel oke, maar na kussen hield het op. Overal om zich heen hoorde ze verhalen over vriendinnen die het al hadden gedaan. Sommigen zelfs met meerdere jongens. Stace aan de andere kant wilde er niets van weten. Wanneer het langs kwam, dan zou het wel langskomen.

'Stace! Oh daar ben je.' Haar moeder liep de achterdeur uit met twee glazen limonade. Stace werd uit haar gedachten gerukt en ging rechtop zitten. 'Het moet vast heet zijn hier buiten, pas op dat je niet uitdroogt.' 'Dank je mam...', mompelde ze. Met het blauwe rietje begon ze te spelen. 'Hoe gaat het eigenlijk tussen Josh en jou?' Stace's gezicht vertrok en bevroor. 'We zijn gewoon vrienden mam', zei ze monotoon. 'Aw, ik dacht echt dat jullie een klik hadden.' Haar moeder was niet de enige die dat dacht. 'Mam kunnen we het als je blieft ergens anders over hebben?' Ze kreeg een grijns op haar gezicht en Stace voelde de ondervraging aankomen. 'Hoe ver zijn jullie gegaan?' 'MAM! We zijn alleen vrienden', antwoordde Stace terwijl ze haar hand op de tafel sloeg. Haar moeder ging achterover in een van de stoelen zitten. 'Oke, oke, ik begrijp het.' 'Dank je.' Stace probeerdde zich te ontspannen en nam een slok uit haar glas. Buiten floten de vogels hun eigen lied. De stilte leek lang te duren.

'Mam?' 'Ja?' 'Denk jij dat er iets mis met me is?' Haar moeder keek haar van top tot teen onderzoekend aan. 'Je zit in de puberteit, vreemd voelen hoort erbij.' Stace zuchtte en staarde voor zich uit. 'De meiden op school zijn anders mam. Zij vinden jongens leuk op een manier die ik niet begrijp.' 'Dat komt wel wanneer je ouder bent.' 'Ik ben al zeventien', antwoordde Stace met een verslagen zucht. 'Over een paar jaar is het anders schat. Dan zul jij ook die gevoelens hebben.' Haar moeder haalde haar schouders op en dronk haar limonade. 'Wat nou als het niet komt?' De zin leek te echoën door de tuin. Haar moeder richtte een woedende blik op Stace. 'Je bent te jong om nu te bepalen dat het anders is. Die gevoelens komen nog.' En dat was het einde van hun gesprek. Haar moeder liep terug naar binnen terwijl Stace bleef staren.

Het komt nog wel. Een zin die ze dagen lang hoort van allerlei mensen. Zelfs van Josh. ''Geef het wat tijd'', had hij gezegd op school. Niks veranderde Stace's blik. Was er iets mis met haar? Was zij ziek? Ze kon er niets aan doen, uiteindelijk besloot ze het op te zoeken. Haar zoekopdracht gaf een duidelijk antwoord, asexistisch. Helaas accepteerde niet iedereen dat. Josh bleef iedere middag wachten om samen met haar naar huis te gaan. Iedere keer weer probeerde hij haar aan te raken, keer op keer weigerde Stace het. ''Ik ben asexistisch'', zou ze zeggen.

Een middag was Josh niet bij de uitgang. Stace vond het vreemd maar misschien had hij het wel opgegeven. Halverwege haar weg naar huis kreeg ze door dat haar band lek was. Langzaam begon ze met lopen, wetend dat het nog een lange rit zou zijn naar huis. De bosjes ritselde en gaven haar de rillingen. 'Stace', zei een stem zachtjes. Ze draaide zich om en zag Josh staan. 'Josh laat me niet zo schrikken!' zei ze terwijl ze opgelucht adem haalde. 'Waar was je? Ik zag je niet bij school.' 'Ik moest nog wat dingen afhandelen, toen ik bij de poort aankwam was je al weg.' Stace lachtte. 'Het spijt me, ik dacht dat je al was vertrokken. Maar nu je er toch bent, ik heb een lekke band.' Een kleine grijns verscheen op Josh's gezicht. 'Dat weet ik.' 'Ja, het is enorm vreemd ik weet ook niet... Hoe wist jij het al?' Josh zette een stap dichter bij Stace. Hij was degene die hem had lek gestoken. Stace deinsde achteruit.

'Ik krijg in het einde toch altijd wat ik wil. Nu weet jij dat ook', zei Josh terwijl hij haar nog een schop in haar buik gaf. Stace kuchtte en proestte het uit. Ze had het koud en rilde van top tot teen. Josh was vertrokken voordat ze zich kon bewegen. Ze rechtte haar shirt en klopte haar broek af. Alles deed pijn. Stace voelde zich walgelijk. Thuis aangekomen wist ze niet hoe ze het aan haar moeder uit moest leggen. 'Mam, ik heb het gedaan.' Meer zei ze niet. 'Ik ben trots op je Stace! Zie je wel? Je bent gewoon een late bloeier.' Met een voorzichtige knik ging Stace naar haar kamer. Ze zakte in elkaar en de tranen rolden over haar gezicht.

Wat was mis met asexueel zijn?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen