Foto bij Chapter six

Mijn lange haren waaien sierlijk door de wind. Ik heb mijn blik op de rivier gericht en zit met mijn benen in het water. De rivier waar ik beland ben toen ik wegging uit Aliea’s basis. De zon schijnt fel in mijn gezicht waardoor ik mijn ogen tot spleetjes moet knijpen om rond te kunnen kijken. Er ligt een voetbalveld achter me. Het voetbalveld waar het Raimon Eleven team aan het spelen was, toen ik hier terecht kwam. Een diepe zucht verlaat mijn lippen. Ik buk voorover om in het water te kijken en kom geschrokken overeind als ik een plons hoor. Een doffe klap, zorgt ervoor dat ik razendsnel omkijk en wordt dan geschept door een voetbal. Samen met de bal, beland ik in het water. Mijn eerste actie is stom. Net als de eerste keer, open ik geschrokken mijn mond en worden mijn longen gevuld mijn water. Zo snel ik kan, spartel ik naar de oppervlakte toe. Ik grijp de kant vast en hang er hoestend overheen als ik mezelf uit het water heb getrokken. Met mijn lichaam nog half in het water, kijk ik omhoog naar de heuvel. Een beangstigend gevoel bekruipt mijn lichaam als ik Gran aankijk. Op een kalm tempo, stapt de jongen de heuvel af en komt me tegemoet lopen. De paniek staat in mijn ogen. Ik kan geen kant op. Met Gran die op mij af stapt en de enorme rivier die mij omringt, zit ik als het ware in een hoekje gedreven. Het is zichtbaar als ik moet slikken en heb af en toe nog dat ik moet hoesten. De jongen stopt vlak voor me. Met zijn handen in zijn zakken, kijkt hij op mij neer. Zijn ogen zijn vernauwt en hij kijkt me strak aan. ‘Waar denk je dat je mee bezig bent, Tsuki?’ sist hij me kwaad toe. ‘Ik hoorde van Reize dat je hem tegen hebt gehouden een school te verwoesten. Maar het is juist de bedoeling dat we scholen verwoesten! Niet om genade te tonen en ze te beschermen!’ snauwt hij. Ik duik angstig in elkaar en bal mijn handen tot vuisten. Mijn ogen heb ik dichtgeknepen en bedenk een uitweg uit dit alles. Een excuus dat ervoor zorgt dat de fout die ik begaan ben, recht getrokken wordt. ‘Nou?! Wat heb je daar op te zeggen?’ Gran’s stem is hard en fel. Maar ik mag me niet laten kennen. Ik mag niet meer over me heen laten lopen door Gran of wie dan ook. Ik ben net zoveel waard als iedere andere aanvoerder. Mijn vuisten ontspan ik en duw mezelf uit het water. Terwijl het water van mijn kleding af druipt en mijn natte haren aan mijn gezicht plakken, boor ik mijn ogen in die van Gran. ‘Ik ben vaders triumph card,’ begin ik mijn zin. Mijn hand bal ik opnieuw tot een vuist en een speelse grijns krult op, op mijn gezicht. Gran’s blik wordt nieuwsgierig. ‘Ik ben hier als spion. De Raimon Eleven heeft de oorlog aan ons verklaart. Het zal een mum van tijd zijn voordat ze opnieuw tegenover Gemini Storm staan. Zou het niet goed uitkomen als jullie van te voren hun nieuwe tactieken wisten?’ vraag ik hem uitdagend. Er verschijnt een brede grijns op Gran zijn gezicht. ‘Ga verder,’ grijnst hij. Met fonkelende ogen kijk ik op in de ogen van de jongen voor me. ‘Ik zal de Raimon Eleven volgen en hun vertrouwen voor me winnen. Alle tactieken en vorderingen die ze maken zal ik doorgeven en indien mogelijk, tegenwerken, zodat Aliea altijd voor hen blijft en vader zijn plan een succes wordt.’ De woorden komen vol overtuiging uit mijn mond, zo erg dat ik bijna mezelf zou gaan geloven. Maar ik moet nu Gran over zien te halen me te geloven. Er verschijnt een ondeugende fonkeling in zijn ogen en Gran trekt me dicht tegen zich aan. Zijn hand ligt onder mijn kin en hij kijkt me strak aan. ‘Dat is precies wat ik zo leuk aan je vindt, Luca,’ fluistert hij hees. Met grote, verraste ogen kijk ik op naar de jongen voor me, die zojuist mijn echte naam gebruikt in plaats van mijn verschrikkelijke aliën naam. Zodra zijn warme lippen de mijne raken, gaat er een schok door mijn lichaam. De drang om hem van me af te duwen, zet ik van me af en zet pas een stap bij hem vandaan als hij mij loslaat. Ik voel me ongemakkelijk en met de nodige moeite kijk ik de jongen aan. ‘Na de eerstvolgende wedstrijd van Raimon, wil ik graag horen wat de status is van dit team. Het is interessant dat een stel mensen de oorlog aan ons verklaren. Daar krijgen ze snel genoeg spijt van,’ grijnst Gran. Een gemaakte glimlach staat op mijn gezicht en kijk Gran aan. Zijn zachte hand streelt kort langs mijn wang en hij drukt een laatste kus op mijn lippen, voordat hij bij me vandaan stapt. ‘Clever girl,’ grijnst hij. ‘We zien elkaar snel weer, Luca,’ vervolgt hij zichzelf. Gran draait zich met dezelfde grijns om en stapt langzaam weg. Mijn blik rust net zolang op de jongen, totdat hij uit het zicht is. Mijn lichaam begint hevig te trillen en laat mezelf dan naar de grond zakken. Een misselijk gevoel overvalt mijn lichaam. De koude wind langs mijn doorweekte kleding zorgt ervoor dat ik alleen maar meer begin te rillen en kijk dan verrast op als er een schaduw over mij heen valt en de Raimon Eleven voor mijn neus staat. Er wordt een vest over mijn koude lichaam gelegd en Endou hurkt voor mij neer. ‘De rivier is niet echt jouw beste vriend geloof ik,’ grinnikt hij. Zijn hand strekt hij naar mij uit. Iedereen is beplakt met pleisters, maar toch staan ze hier. ‘Laten we het nog eens proberen. Mijn naam is Endou Mamoru. Aanvoerder van de Raimon Eleven. Ik wil je namens Kasamino’s spelers en ons allen, bedanken dat je ons hebt geholpen en dat de school niet verwoest is. Zonder jou waren ze niet vertrokken,’ glimlacht hij. Ik haal even nonchalant mijn schouders op. ‘Dat was niets,’ beantwoord ik hem met een kleine glimlach. Een diepe zucht verlaat mijn lippen en duw mezelf overeind. Endou gaat direct staan en kijkt me stralend aan. ‘We gaan de strijd aan tegen de aliëns! Lijkt het je leuk om met ons mee te gaan?’ vraagt hij stralend. Verrast door zijn woorden, kijk ik langs de groep jongens voor me en tover een klein glimlachje op mijn gezicht. ‘Maar,’ begin ik onzeker en kijk op naar de jongen voor me. ‘Wat heb je überhaupt aan me? Je kent me niet eens, maar toch vraag je me mee?’ vraag ik niet begrijpend. Endou glimlacht alleen maar en strekt opnieuw zijn hand naar mij uit. ‘Ik denk dat, dat wel goed gaat komen, euh..’ Endou trekt een moeilijk gezicht en kijkt me onderzoekend aan. ‘Wat was je naam?’ vraagt hij ongemakkelijk. Ik glimlach de jongen toe en pak zijn hand aan. ‘Mijn naam is Luca. Mizuhame Luca.’

Reacties (1)

  • Luckey

    wel leuke naam
    ben benieuwd hoe het nu verder zal gaan

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen