Foto bij #009

Met mijn hutkoffer en Dobbel achter me aan liep ik de slapende straten uit, op zoek naar een rustigere plek. Ik had ooit gehoord van een soort bus die wizards oppikt wanneer ze vervoer nodig hebben. Echter had ik nog nooit hiermee gereisd en zoals van alles in deze wereld, wist ik niet wat ik moest verwachten. Aangekomen aan de buitenzijde van Little Winghing keek ik even achterdochtig om me heen. Het was nog steeds vroeg en ik gokte erop dat er geen muggles in de buurt waren. Ik pakte mijn wand uit mijn zak en stak hem op alsof ik een ontzichtbare bus aanhield. Dat was volgens mij wat je moest doen, maar heel zeker wist ik het ook niet meer. Ik liet mijn wand weer zakken en keek afwachtend om me heen. Zou er iets gebeuren?
Dobbeltje begon te blazen en verbaasd keek ik naar hem om. Maar hij was overduidelijk wat alerter dan ik was op dit uur. Aan het eind van de straat verscheen een 3 verdiepingen hoge dubbeldekker bus. Met een onwijs hoge snelheid kwam hij in onze richting aanzetten en ik greep Dobbel zijn reistas vast. Voor ik er erg in had stopte de bus voor mijn neus en stapte er een sjofele conducteur uit.
"Goedemorgen, wij zijn de Knight Bus, waar kan ik u meer van dienst zijn?" vroeg de jongeman in het rood. Hij keek me even onderzoekend aan om vervolgens te geeuwen. Blijkbaar had niet alleen ik moeite met dit uur van de dag.
"Ik wil naar London, de lekke ketel." vertelde ik hem.

"Dat kan geregeld worden. Zal ik pluissie hier naar binnen tillen?" vroeg hij me terwijl hij knikte naar Dobbel.
"Nee, die til ik zelf wel, maar het zou fijn zijn als je mijn koffer naar binnen kan tillen. Die is wat zwaarder." Met Dobbel in mijn hand stapte ik de bus in en keek ik even onderzoekend om me heen. Van binnen was het ruimer dan ik had gedacht. Ik nam plaats op een van de stoeltjes en zette Dobbel naast me neer.
"Het is 11 sikkels naar London, voor 13 sikkels krijg je een kopje warme choco van me." vertelde de conducteur me.
Gezien de rappe snelheid waarmee deze bus reed, bedankte ik voor dat warme kopje chocomel. Ik had nou niet bepaald zin in een chocolademelk douche. De conducteur tilde mijn koffer naar binnen en sloot de deur weer. Voordat ik me vast kon pakken schoot de bus weg en ik greep in het wild om me heen. Uiteindelijk vond ik een handgreep aan de zijkant en ik heb die vastgehouden tot we in London aankwamen.
"Lekke Ketel." kondigde de conducteur aan en hij zette mij koffer weer buiten.
"Dankjewel." Ik overhandigde hem de sikkels en stapte naar buiten. De frisse lucht deed me goed, ik begreep nu goed waarom toch veel wizards niet kozen voor de Knight Bus als transport. Maar ik was op mijn bestemming; dus kon niet klagen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen