Foto bij #010

In de Lekke Ketel had ik geluk; er was nog een kamer over. In de nok van het pand, het was niet groot en had schuine muren, maar het was goed genoeg. Het voelde meteen als een verademing om zonder mijn familie te zijn. Ik hield onwijs veel van ze, maar moest me gaan losmaken. Ik wil op mezelf bouwen en mezelf leren kennen zonder die constante verantwoordelijkheid naar mijn ouders toe. Wanneer ik zij een vinger geef, grijpen zij mijn hele hand en laten ze me niet meer los. Het is beknellend en ze vullen heel erg in wie ik ben en wat ik wil. Terwijl ik dat zelf wil invullen en wil ontdekken. Nadat ik mijn koffer had uitgepakt en Dobbel wat eten had gegeven ging ik weer naar beneden. Ook ikzelf had wel honger en dus hoopte ik dat Tom, de waard, iets van ontbijt had.
Met gevaar voor eigen leven kwam ik het zolder trappetje af en sloot de deur van de kamer achter me dicht. Nog voordat ik de gang uit was botste ik tegen iemand op; iemand wel heel bekend. De jongen had zwarte haren, was wat aan de magere kant, ingevallen wangen en was van top tot teen versierd met tattooages. Bij het zien van mijn gezicht verscheen er een glimlach op de zijne.
"Nina, wat doe jij nou hier?" vroeg hij me verbaasd. Hij pakte mijn schouders vast en drukte zichzelf vervolgens tegen me aan.
"Eerlijk gezegd ben ik net op weg naar ontbijt." vertelde ik Ashley Joseph Diggory. De jongen was een vreemde vogel; and I loved him to bits.
Hij hield een goed gevulde zak omhoog. "Ben net bij de bakker geweest, care to join me?"
"Absoluut, kom, ik ben net aangekomen."
Terug in mijn zolderkamertje ploften we neer op bed en liet Ash alle broodjes zien die hij had gehaald. Hij had overduidelijk honger, want de keuze was reuze. Na even bijgepraat te hebben over hoe onze zomers waren en wat hij hier deed (hij was vandaag in de Wegisweg om zijn boeken te kopen) keek ik hem serieus aan.
"Ash? Mag ik wat vragen?" vroeg ik hem nadat ik mijn puddingbroodje op had.
Ash knikte. "Altijd."
"Hoe ben jij zo zelfverzekerd?" vroeg ik hem heel serieus. Ash was een van de meest zelfverzekerde personen die ik kende, dat terwijl hij nou niet perse erg populair was op school. Hij was een excentriekeling, dat vonden de meeste mensen maar niks. Ikzelf vond hem verschrikkelijk inspirerend en interressant, maar dat gold niet voor de meeste mensen.
Ash legde zijn broodje neer en bracht zijn vinger naar zijn hoofd. Hij tikte op mijn slaap. "Alles draait om dit." zei hij tegen me. "Het draait erom wat er hier gebeurd."
Ik keek hem vragend aan.
"Het maakt niet uit wat er in de wereld om je heen gebeurd; het enige wat er echt toe doet is wat er gebeurd in je hoofd. Jij moet jezelf iedere dag eraan herinneren hoe kickass je bent. Jij bent degene die positief moet zijn over jezelf. Je moet jezelf keer op keer op keer vertellen dat je mega awesome bent. Dat je alles aan kan. Dat je zelfverzekerd bent! Dan word je het ook." hij legde het heel rustig uit, alsof er niets logischer was dan wat hij me net verteld had.
"Maar is het niet een beetje gek om jezelf keer op keer te vertellen hoe leuk je wel niet bent?" vroeg ik Ash wat onzeker.
"Hoezo? Je zou je beste vriend of je partner toch ook keer op keer op keer eraan herinneren hoe leuk die persoon is? Waarom dan niet jezelf? Waarom dan niet de persoon waar je het meeste tijd mee door brengt hieraan herinneren: namelijk jijzelf!"
Nu hij het zo bracht leek het wel heel logisch inderdaad.
"Luister, iedereen heeft een andere kijk op de wereld. Maar uiteindelijk leef jij in niemands anders lichaam en in niemands anders hoofd. Jij leeft alleen in jouw hoofd. Dus je moet ervoor zorgen dat het daar zo aangenaam en fijn is voor jezelf. En wat daar enorm bij helpt is om jezelf eraan te blijven herinneren en blijven te beweren tegenover jezelf hoe tof je wel niet bent." ging Ash verder. "In jouw wereld moet jij de meest awesome persoon zijn die er is!"

Reacties (1)

  • Luckey

    Tijd coor wen nieuwe start
    Super goed verhaal
    Neem een abo!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen