Foto bij 099 - Emmeline

"Je ne vais pas! Je veux dire en France!"
De jonge prinses stormt haar vertrekken in, en ik weet op tijd mijn hand terug te trekken, anders zou die nu tussen de dichtgeslagen deur gezeten hebben.
Madeleine verzocht me met haar dochter mee te lopen, om haar moed in te praten, maar zodra haar moeder uit het zich verdween kwam Eschieve's ware gevoel over dit gebeuren naar boven.
Ik open de deur na diep adem gehaald te hebben, en zie haar aan haar raam staan, met haar rug naar me toe.
"Eschieve.." Ze draait zich om, haar ogen betraand en rood. "Ik weet hoe moeilijk dit is. Toen ik hoorde dat ik verloofd was... ik heb dagen gehuild."
Ze bijt op haar lip om niet opnieuw te gaan huilen en neemt plaats in de vensterbank. "En toen?"
"Ik bedacht me de mooie dingen. Mijn nieuwe thuisland, alle nieuwe avonturen die ik zou beleven.."
"Wilde je ook met mijn broer trouwen?" vraagt ze dan, een beving in haar stem. "Hield je van mijn broer?"
Ik schud mijn hoofd en ik kan een last van haar schouders zien vallen. "Nee, dat wilde ik niet. Ik wilde zelf kiezen. En je broer.. ik kende hem amper! Maar toen trouwden we en werd ik in jullie familie opgenomen. Dat was het mooiste dat ik me ooit heb kunnen wensen, Eschieve."
"Maar... Aleran leeft niet meer. En hij was ook vaak boos op jou..." ze kijkt me aan. "Toch?"
Het verbaast me hoeveel dit meisje gezien heeft. Aleran schreeuwde nooit tegen me waar zijn broertjes of zusje bij waren.
"Ja, hij was vaak boos op mij. Maar dat.. dat had zo zijn redenen. En zijn overlijden was tragisch, en iets dat niet had mogen gebeuren."
"Welke redenen?" Ik schud mijn hoofd zodra ze de vraag stelt.
"Je bent te jong, Eschieve.." "Ik ben niet te jong! Als ik oud genoeg ben om te trouwen ben ik ook oud genoeg om antwoord te horen op mijn vragen, toch?"
Ik haal diep adem en gebaar een van Eschieve's diensters een karaf wijn te halen. Dat heb ik nodig.
      Sippend uit het glas kijk ik mijn schoonzusje aan. Ze houdt zelf een glas dampende thee in haar handen, en heeft haar knieën opgevouwen zodat ze volledig op de vensterbank zit. Ik stuurde alle andere mensen uit de kamer, nu zijn we alleen.
"Zoals je weet was je broer een dominante man. Zijn wil was wet, en ik was altijd te koppig. Ik wilde lezen, maar dat mocht niet van hem. En daardoor werd ik ongelukkig." Ze knikt. Tot nu toe begrijpt ze het nog. "Lucien zag dat, en hij hielp me. Hij zorgde er voor dat ik toch soms mocht lezen, en deed leuke dingen met me. Maar dat mocht ook niet van Aleran, want hij was jaloers. Bang dat Lucien en ik meer zouden zijn dan vrienden." Ik ben even stil als ik nadenk. Terugdenk, eerder. Aan alle dingen die gebeurd zijn.
"En toen...?"
"Toen lukte het ons niet om kinderen te krijgen. De volledige uitleg daarover krijg je nog wel, ooit, maar ik zal je de details besparen. Zoals je ook weet is het voor een kroonprins heel belangrijk om er voor te zorgen dat hij nageslacht heeft," opnieuw een fanatieke knik. "En dat zorgde er voor dat we nog meer ruzie kregen. En toen.. werd hij ziek."
"En ging hij dood." Ze maakt het korte verhaaltje met een zucht af. "Wat nou als dat bij mij ook gebeurt, Emmeline? Dat mijn man ook boos is?"
Ik schud mijn hoofd en drink het laatste slokje uit mijn glas, waarna ik opnieuw een glas inschenk.
"Daarom gaan wij mee, Eschieve. Je broer en ik weten als geen ander hoe een man zijn toekomstige vrouw moet behandelen."
Het is stil.
"Maar Lucien gaat niet meer trouwen. Dat zei mama.. Wat weet hij daar dan van?"
Ik moet bijna lachen, maar weet het op tijd in te houden.
"Zal ik je een geheimpje vertellen?" Ze knikt meteen, fanatieker dan ik haar ooit heb zien knikken. "Weet je nog wat ik vertelde over Lucien en Aleran? Dat Aleran jaloers was, omdat hij bang was dat Lucien en ik meer dan vrienden zouden zijn?"
Haar blik verandert naar een verwarde als ze knikt en me strak aankijkt, alsof ze elke kleine verandering in mijn gezicht wil volgen.
"Lucien en ik werden ook meer dan vrienden. Ik werd al snel verliefd op hem, en hij op mij. En dat mocht natuurlijk niet, omdat ik getrouwd was. Maar..."
"Zijn jullie nog steeds verliefd?"
Nu ben ik degene die fanatiek knikt. "Heel erg. En... we gaan trouwen."

Madeleine vraagt later die dag aan me hoe ik haar dochter in hemelsnaam zo vrolijk heb gekregen. Ik schuif het op een goede peptalk, en Eschieve zal nooit verklappen dat het komt doordat ik haar mijn geheim vertelde.
Natuurlijk is ze nog steeds bang voor wat er komen gaat, maar ze vertrouwde me toen ik haar vertelde dat alles goed zou komen. Ze ziet het nu niet alleen maar als een spannende gebeurtenis, maar ook als een reis met haar broer en diens toekomstige vrouw.
Ook vertelt Madeleine me dat er officieel een aanvraag is gedaan bij het Vaticaan, en dat ze ons zullen weten wanneer de uitslag daarvan binnen is. Dat is de laatste drempel die we moeten overwinnen. Daarna kunnen we iedereen vertellen over ons huwelijk.
      Nu is dat echter niet het belangrijkst. We moeten ons voorbereiden op een reis naar Portugal, en hoewel ik het misschien wel net zo spannend vind als Eschieve, zie ik er ook naar uit.
Het nieuws van mijn zogenaamde onvruchtbaarheid en het overlijden van mijn toekomstige echtgenoot heeft zich als een vuurtje verspreid, dus het zal me niets verbazen als ze ook in het zuiden op de hoogte zijn van elk laatste detail. Het is mijn eerste internationale uitstap in de onmogelijke functie die ik nu bekleed - ex-toekomstig-koningin van Frankrijk, weduwe van de kroonprins. Als we voor onze reis iets van het Vaticaan horen zal ik misschien als verloofde van Lucien kunnen verschijnen, maar die kans is klein.
Maar Portugal is prachtig, en we zullen veel tijd alleen hebben. Alleen ik en Lucien. Geen controle van onze ouders, volledig alleen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen