“Monsters stuck in your head.”


Justine Heidi Harbours

Een rit van vijf en een half uur is voor de meeste mensen te doen, maar als je vader om het half uur een slokje van zijn bier moet nemen, is de lol er vlug van af. We zijn vroeg vertrokken, iets dat me sowieso al verbaast, en toch moet mijn vader drinken. Rijden en drinken.
      Ik voel hoe een paar koude vingertoppen die van mij aanraken en een warm gevoel verspreidt zich in mijn hand, ondanks de temperatuur van de hand. Ik ben meestal koud, maar Ariel spant de kroon. Vervelend is het sowieso, want er is geen haar op mijn vaders hoofd die eraan denkt om de kachel een graadje hoger te zetten, of in dit geval de airconditioning van de auto.
      Ik kijk vragend naar mijn zusje. Haar blonde haar zit wild, omdat ze geprobeerd heeft om te slapen en haar blauwe ogen kijken me nieuwsgierig aan. Volgens mensen zien we er bijna hetzelfde uit, al is mijn haar zo blond dat het zo goed als wit is en zijn mijn ogen net iets helderder. Niet dat ik het weet, want ik heb me al een lange tijd geleden voor spiegels afgesloten.
      ‘Hoe lang nog?’ vraagt mijn zusje gebarend. Ze trekt haar wenkbrauwen op voor het effect en kijkt vervolgens schichtig naar mijn vader om te kijken of hij het gezien heeft, maar hij is te druk met de weg voor zich.
      ‘Niet lang meer,’ gebaar ik geruisloos terug. Soms is deze vorm van communicatie handig, anderzijds heeft het ons zoveel klappen opgeleverd.
      Ik geef Ariel een kneepje in haar hand en laat mijn blik afdwalen naar buiten. Overal waar ik kijk zie ik bomen, bosjes en nog meer groen. Het is niet alsof Salem geen groen heeft, maar het dichtstbijzijnde bos is twee uur rijden en daar heb ik alleen maar verhalen van gehoord. Precies op dat moment flitst er een houten boordje voorbij met de tekst: Welkom in La Push!
      Direct keer ik me tot mijn zusje, die me op haar beurt weer verbaasd aankijkt. ‘Hoogstens nog een paar minuten. We reden zonet langs het welkomstbordje.’
      ‘Hier?’ vraagt Ariel verbaasd. Ze tikt met haar wijsvinger aarzelend tegen haar lip en neemt het groene gebied in zich op. ‘Het is zo verlaten.’
      Direct weet ik wat ze bedoelt en ik glimlach geruststellend. Een beetje hoop kan geen kwaad, zolang het maar niet te veel wordt. Een klein beetje hoop kan levens redden en zonder hoop ben je nergens.
      ‘Het komt-’
      ‘Als jullie het maar laten om die freakshow hier, in mijn geboortestad, te vertonen,’ onderbreekt onze vader me haast blaffend. Zijn kille ogen boren vanuit de achteruitkijkspiegel in de mijne en onvrijwillig kruipt er een rilling van mijn kruin tot aan de puntjes van mijn tenen. ‘Jullie zijn bij dezen gewaarschuwd. Laat me het niet merken of er volgen consequenties.’
      Synchroon knikken Ariel en ik en de hoop in mijn gedachten vervaagt naar de achtergrond.
      ‘Goed,’ zegt mijn vader ineens een stuk enthousiaster. Hij heeft zijn charmante glimlach op zijn gezicht en geeft eerst mij een goedkeurend klopje op mijn knie en vervolgens mijn zusje. De neiging om mijn been weg te trekken heb ik lang geleden al afgeleerd. ‘We zijn er. Niet vergeten: glimlachen.’
      Mijn vader stopt de auto en nieuwsgierig kijk ik naar buiten. Ik wil het niet toegeven, maar het huis stelt me niet teleur. Het is zeker een verbetering, want op het eerste oog lijken de planken niet verrot, ondanks dat ze misschien een nieuw likje verf kunnen gebruiken.
      Ariel maakt aanstalten om haar portier te openen en snel pak ik haar arm beet. Ik ben de enige die haar kan aanraken, zonder dat ze direct een paniekaanval krijgt, maar dat betekent nog niet dat ze niet schrikt. Ook nu maakt ze een klein, haast onzichtbaar sprongetje in de lucht en mijn hart voelt ineens heel zwaar.
      Met een verontschuldigende glimlach kijkt ze over haar schouder, haar wenkbrauwen vragend opgetrokken.
      ‘Glimlachen,’ gebaar ik, aangezien ik niet zeker weet of ze onze vader wel verstaan heeft. Waarschijnlijk niet, want hij praatte niet direct tegen haar en ook niet bepaald sloom.
      ‘Uiwteaad,’ antwoordt mijn zusje met zo’n pijnlijke glimlach dat ik weer een opwelling van medelijden voel. Uiteraard. Dit gaat nog zo ontzettend moeilijk voor haar worden en ik kan haar moeilijk helpen, aangezien ik twee jaar boven haar zit. Oneerlijk.
      Ik merk op dat Ariel ondertussen de auto al is uitgekropen en ik volg haar voorbeeld, een grote, grote nepglimlach op mijn gezicht geplakt. Ariel en ik zijn zulke goede actrices, we zouden waarschijnlijk awards kunnen binnenslepen met onze glimlachjes alleen al. De gedachte maakt me lichtelijk misselijk.
      ‘Vinden jullie het niet mooi?’ vraagt onze vader ineens luid. Hij gaat tussen ons in staan en legt zijn ene hand op mijn schouder en de ander op die van Ariel.
      Een huivering kruipt over mijn ruggengraat en ik dwing mijn lichaam om niet te voelen, dat is iets wat ik door de jaren heen heb geleerd. Ik richt mijn ogen op het huis. Het is klein, maar zonder zichtbare lekkages en voor ieder ander gezin zou het een knusse woning zijn, maar niet voor ons.
      ‘Ee moo,’ antwoordt Ariel, struikelend over de lettergrepen.
      Mijn vader lacht, maar het is niet van harte en ontzettend humorloos. ‘Ik had verwacht, Ariel, dat je inmiddels wel een beetje normaal kon praten, maar dat moeten we duidelijk nog wat meer gaan oefenen.’
      Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe de vingers die Ariels schouder vasthebben wit wegtrekken en aan de frons op mijn zusjes gezicht te zien doet de verstrakte greep haar zeer. Ze bijt aarzelend op haar lip, niet omdat ze pijn heeft, maar omdat ze mijn vader onmogelijk heeft kunnen verstaan.
      ‘Het is knus,’ antwoord ik snel, zodat de aandacht van Ariel verdwijnt. Anders dan dit kan ik niet, anders maak ik het alleen maar erger. ‘Perfecte beslissing… papa.’
      ‘Dat dacht ik dus ook,’ antwoordt onze vader met een vastbesloten glimlach. Zijn hand verdwijnt eindelijk van onze schouders. ‘Laten we naar binnen gaan.’

Reacties (7)

  • Defodio

    Wat een goede vader!:(ik krijg echt de kriebels van hem:(

    5 maanden geleden
  • Slughorn

    Ik krijg de kriebels van die vent...

    5 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Heftig:(

    7 maanden geleden
  • Fantasy_World

    Hmmmm...
    Rare vent...
    Hoop dat de Quilieute het snel doorhebben en ze er weg trekken....

    7 maanden geleden
  • LarryNiam

    gadverdamme wat een zielig geval van een vader is dat.

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen