“I’m like a rubber band,
Until you pull too hard.”

Justine Heidi Harbours

Verbaasd kijk ik naar de plattegrond van het huis, die mijn vader zojuist geschetst heeft. Als zijn schets klopt, dan betekent dat dat we op de begane grond een aparte keuken, woonkamer, slaapkamer en wc hebben en op de eerste verdieping een badkamer, een lege kamer en twee slaapkamers. De zolder zou niet goed genoeg zijn om op te slapen, maar kan wel als opslag gebruikt worden.
      ‘Dat wordt dus jullie slaapkamer,’ zegt onze vader. Hij wijst naar een witte deur en mompelt iets tegen zichzelf. Hij richt zijn blik weer op de plattegrond.
      Ik neem het moment om snel ’slaapkamer’ naar mijn zusje te gebaren. Automatisch begint ze te knikken en glimlacht ze lichtjes. Vanaf dag één slaapt Ariel bij mij op de kamer om ruimte te besparen en inmiddels ben ik er zo aan gewend geraakt dat ik betwijfel of dat ik nog zonder haar kan. Bovendien kan ik zo makkelijk op haar letten als ze ineens nachtmerries krijgt.
      ‘Als jullie meiden nou eens boodschappen gaan doen voor vanavond en morgen,’ zegt mijn vader met een goedkeurend knikje. Hij pakt zijn portemonnee uit zijn achterzak en trekt er een paar biljetten uit.
      Vanonder mijn wimpers kijk ik naar Ariel, die met dezelfde verbaasde blik terug staart. Ik denk dat de verhuizing mijn vader echt goed doet, want het komt vaak genoeg voor dat Ariel en ik van ons eigen geld boodschappen mogen doen. En als hij ons geld geeft om boodschappen te doen, heeft hij het vaak van onze rekeningen gehaald.
      ‘Oh meiden, kijk niet zo,’ zegt mijn vader direct. Zijn stem is niet persé boos, maar houdt wel een dwingende toon.
      Gelijk kijken Ariel en ik betrapt naar de neuzen van onze schoenen. Althans, ik doe dat en ik neem aan dat zij dat ook doet, aangezien we nu al veertien jaar in hetzelfde schuitje zitten.
      ‘La Push wordt een nieuw begin voor ons,’ zegt mijn vader met een bemoedigende glimlach. Voor een fractie van een seconde bedenk ik me dat dit misschien één van zijn heldere momenten is, waar hij een redelijke vader voorstelt en zijn handjes thuis laat. ‘Jullie moeder mag er misschien niet meer zijn, maar ze zal altijd op ons neerkijken.’
      Ik knik lichtjes en een seconde later doet Ariel, bijtend op haar lip, hetzelfde. Als ze iets niet hoort of begrijpt ben ik altijd de eerste naar wie ze kijkt, om vervolgens mijn reactie te kopiëren. Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het soms voor haar moet zijn, om niet begrepen te worden door haar eigen vader. Alhoewel, vader…
      ‘Nou, als ik het me goed herinner is de buurtsuper hier vlakbij,’ begint mijn vader. Hij kijkt naar de houten tafel in het midden van de kamer, het enige stuk meubilair dat ik tot nu toe heb gezien, en in zijn ogen zie ik een hoop herinneringen terugkomen. ‘Ja… als jullie hier de straat uit lopen en dan rechts gaan en die straat ook weer uitlopen, ben je er al. Een paar minuten loopafstand.’
      ‘Oké,’ antwoord ik lichtjes knikkend. Ik probeer de woorden van mijn vader in mijn hoofd te herhalen en herhalen totdat ik ze niet meer kan vergeten, zodat ik niet verkeerd ga lopen en ga verdwalen. La Push is niet zo groot, maar alles is groot genoeg voor mij om te verdwalen.
      Ik pak de biljetten van de tafel en gebaar ‘kom’ naar mijn zusje. Ze knikt en zodra ik voorbij haar loop, pakt ze mijn hand beet. Ik geef haar een bemoedigend kneepje en zonder een blik over mijn schouder te werpen, loop ik het huis uit. De planken kraken onder mijn voeten en ik maak een mentale notitie om dat te onthouden.
      Pas als de frisse, koude lucht van La Push me in mijn gezicht slaat, durf ik adem te halen. Direct voelt het alsof er tien kilo van mijn schouders af valt en ik laat de vingers van mijn zusje los.
      Ariel, die het daar duidelijk niet mee eens is, pakt mijn hand beet en kijkt me vragend aan. Ik vat de hint in haar ogen en geef haar al gebarende een korte samenvatting van wat onze vader gezegd heeft. Vervolgens vertel ik haar de route die we moeten lopen en bevestigend knikt mijn zusje.
      Ik twijfel om het te zeggen en besluit uiteindelijk vol moed het toch te gebaren. ‘Misschien is La Push wel een nieuw begin?’
      Ariel kijkt me eerst verbaasd, maar vervolgens haast boos en beschuldigend aan. ‘Heb geen hoop. Hoop doet slechte dingen.’
      Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik naar mijn zusje. Haar witblonde haren dansen op de maat van de wind en nerveus haal ik een hand door mijn eigen, half gevlochten, half losse haren. ‘Wie heeft je dat verteld?’ vraag ik nieuwsgierig. ‘Hoop kan een heleboel goede dingen doen.’
      Ariels reactie is rechtstreeks en fel. ‘Niet voor ons en zeker niet nu we nergens lid van zijn en een heel nieuw bestaan op moeten bouwen. Dit betekent meer tijd thuis.’
      ‘Ariel,’ zucht ik zachtjes en vermoeid. Ik laat mijn blik afdwalen naar al het groen dat ons lijkt te omsingelen en neem een diepe teug adem. Ik kan niet ontkennen dat de lucht hier schoner en frisser lijkt te zijn en aarzelend bijt ik op mijn lip. Ik weet niet hoe ik mijn zusje moet vertellen dat het goed komt en dat het anders vier maanden hel is en dat het daarna goed komt, dus besluit ik om haar maar gewoon te gelijk te geven. ‘Oké, misschien is hoop niet voor ons weggelegd, zoals vele dingen niet zijn, maar het komt goed. Vertrouw me.’
      Ariel glimlacht haar parelwitte tanden bloot en ze lijkt zo onschuldig en breekbaar dat ik me afvraag hoe een man zoals mijn vader, een advocaat nog wel, haar zo kan behandelen, of beter gezegd: mishandelen.
      ‘Ik vertrouw je altijd,’ zegt mijn zusje. Ze strijkt met haar vingers over mijn wang en ik glimlach waterig. ‘We komen er samen uit.’
      Ik bijt op mijn lip, terwijl ik mijn brandende ogen in toom probeer te houden. Ik heb geen idee waarom ik ineens zo emotioneel lijk te worden. ‘Zoals altijd.’

Wat vinden jullie er tot zover van? En yaaay 13 abos alweer 😍

Reacties (4)

  • Slughorn

    Oeh... Tijd voor een ontmoeting...

    5 maanden geleden
  • LarryNiam

    Ben echt benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren:)
    Snel verder<3

    7 maanden geleden
  • iceprinces14

    Ahh ben benieuwd... snel verder!! Duurt veeelste lang voordat hier weer een nieuw hoofdstuk van is 🙁 en dat terwijl ik zo benieuwd ben naar deze storyy, hij lijkt me heel goed!

    7 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh zo sad:(

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen