Foto bij 041

All that I
ask
is that when
I die,
bury me
in fractions
of ash in all
of the
cities
she ever
felt
alone. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


"Ik vertrek binnen twintig minuten. Hmmm. Wat? Nee, op de gebruikelijke plek. Wanneer kom je dan aan? De wedstrijd begint om negen uur." Ik kauwde op mijn onderlip, terwijl ik achteruit tegen de kast in Harry's kamer leunde en mijn ogen over hem heen liet glijden. Hij zat op het voeteinde van zijn bed met zijn telefoon tegen zijn oor en zijn eeuwige frons tussen zijn donkere wenkbrauwen.
"Dan zie ik je daar." zuchtte hij.
Ik hoorde Jims diepe stem vaag vanwaar ik stond, en kon al raden wat hij had gevraagd toen Harry met een snauw antwoordde: "Natuurlijk niet. Ze blijft thuis."
"Niet waar!" onderbrak ik hun gesprek, luid genoeg zodat Jim me zou kunnen horen. Waarschuwend keek de jongen voor me in mijn richting, maar ik kneep mijn ogen tot spleetjes en schudde mijn hoofd.
Ik had de voorbije twee dagen amper overleefd, te bezorgd om wat onvermijdelijk gekomen was: de avond van zijn wedstrijd met Finn. Mijn lippen waren kapotgebeten, en mijn nagels praktisch onbestaand. Daarbovenop had ik de hele nacht amper een oog dichtgedaan, allemaal omdat doemscenario's over zijn gevecht me pijnlijk in hun greep hielden. Als Harry werkelijk dacht dat ik me erbij zou neerleggen dat hij me er niet bij wilde, dan had hij geen idee met wie hij te maken had.
"Ze wil meegaan." legde hij ongeduldig uit. Hij snoof toen Jim een antwoord gaf.
"Ik weet hoe ze in elkaar zit, Jim. Ik heb Niall verteld over mijn wedstrijd. Hij heeft beloofd ervoor te zorgen dat ze nergens heen gaat vanavond." zuchtte hij. Ik rolde met mijn ogen.
"Ik ben geen kleuter meer." mompelde ik geruisloos, maar -griezelig opmerkzaam als hij was, had hij me gehoord. Hij trok zijn neus op en wierp me een afkeurende blik toe. Het kon me niet schelen.
Plots wanhopig zuchtte ik, terwijl nieuwe tranen achter mijn ogen prikten. Ik had de volledige dag nog niets anders gedaan dan mijn huilbuien krampachtig verdringen, al faalde ik om de zoveel tijd grandioos wanneer ik me probeerde voor te stellen wat Finn met hem van plan was vanavond. Toen hij twee uur geleden thuisgekomen was van zijn laatste individuele training, had hij me onmiddellijk doorgehad. Mijn roodomrande ogen en hese stem hadden me verraden. Hij had er echter niets over gezegd, evenzeer beseffend dat hij me niet kon troosten. De uitkomst van vanavond was veel te onzeker.
Ik wandelde naar hem toe en ging schrijlings op zijn schoot zitten, mijn handen als steun op zijn schouders en mijn knieën naast zijn heupen op zijn matras. Hij sloeg zijn sterke arm rond mijn middel en trok mijn lichaam dichter tegen het zijne. Ik was blij dat hij niet protesteerde en mijn knuffel gewillig aanvaardde.
Ik had hem nodig.
Verslagen verstopte ik mijn gezicht in zijn nek, net toen een nieuwe traan langs mijn wang naar beneden viel en op de zwarte stof van zijn T-shirt spatte. Hij zuchtte begrijpend.
"Ik heb geen zin erover te discussiëren, Jim. Het is daar niet veilig voor haar." Nog voor Jim een antwoord had kunnen geven, zuchtte Harry opnieuw.
"Luister, ik moet gaan. Ik zie je straks." Nonchalant drukte hij het gesprek weg en gooide zijn gsm naast zich, voor hij zijn grote handen op mijn heupen legde en een kus op mijn warrige blonde golven drukte.
"Het kan me niet schelen wat je zegt. Ik kom kijken." mompelde ik tegen zijn hals. Hij lachte schamper.
"Dan moet je eerst voorbij Niall raken, Lil." Ik keek op en ving zijn ogen opstandig met die van mij.
"Dat lukt me wel." zei ik stoer. Hij grijnsde, maar werd toen weer serieus.
"Je blijft hier, prinses. Einde verhaal."
"Waarom blijf jij niet hier?" discussieerde ik kinderachtig. Hij zuchtte vermoeid en kneep vermanend in mijn heupen.
"We hebben het hier al over gehad. Niet opnieuw, fucking hell." gromde hij. Ik legde mijn handpalmen met een gefrustreerde frons vlak op zijn borstkas.
"We kunnen een andere manier vinden." Hij reageerde niet. Ik gaf mijn koppige pogingen argumenten te zoeken op en liet mijn handen met een radeloze zucht tussen ons in vallen.
"Je hoeft niet met hem te vechten." zei ik zacht. Mijn stem brak op het einde van mijn zin. Ik slikte, maar kon niet tegenhouden dat een traan uit mijn ooghoek naar beneden viel. Hoofdschuddend nam hij mijn gezicht tussen zijn grote handen, waarna hij zijn voorhoofd tegen het mijne drukte.
"Het is te laat, Lily. Ik moet bijna vertrekken. Zelfs al zou ik willen, ik kan de wedstrijd niet meer afzeggen." prevelde hij. Een verloren snik rolde over mijn lippen.
"Alsjeblieft." huilde ik wanhopig. Gekweld keek hij in mijn ogen.
"Ga alsjeblieft niet weg, Harry. Je kan niet zomaar met Finn vechten." zei ik met overslaande stem. Ik wist dat mijn smeekbedes niets zouden veranderen aan de situatie, maar ik kon niet anders. Ik moest hem duidelijk proberen te maken dat hij niet mocht gaan.
"Hij... Hij wil je pijn doen en ik... Ik wil niet dat hij je pijn doet. Ik wil dat je bij mij blijft." snikte ik. Hij slikte moeizaam en sloot kort zijn ogen.
"Na vanavond is het voorbij, baby. Dan kom ik terug naar de loft. Naar jou. Oké?" prevelde hij schor. Ik schudde mijn hoofd.
"Nee, niet oké." huilde ik. Hij zuchtte diep en sloeg zijn armen stevig rond me heen, voor hij recht ging staan en me moeiteloos vast bleef houden. Ik klampte me haast radeloos aan hem vast, mijn armen rond zijn nek, mijn benen rond zijn middel en mijn gezicht verstopt in zijn zachte warrige krullen. Met een hol gevoel in mijn hart snoof ik zijn heerlijke geur op.
Ik voelde me zo klein in zijn sterke greep -zo fragiel en kwetsbaar. Ik kon hem niet verliezen.
Hij legde me teder neer op zijn bed en nestelde zijn grote lichaam op dat van mij. Onmiddellijk knuffelde ik hem dankbaar en verschool me in zijn omhelzing.
"Jim zal er zijn, toch?" vroeg ik zachtjes, nog steeds met lichtjes onregelmatige ademhaling. Hij humde bevestigend.
"En hij zal voor je zorgen?" vervolgde ik. Met een frons duwde hij zijn neus tegen de mijne.
"Voor je het weet ben ik terug, Lily. Veilig." prevelde hij. Ik kantelde mijn hoofd, zodat ik mijn lippen op de zijne kon drukken.
"Wees alsjeblieft voorzichtig." fluisterde ik na onze korte kus.
"Als jij belooft dat je hier blijft." reageerde hij, terwijl hij met zijn vingers op en neer mijn kaakbeen streelde. Ik bewoog wat en schoof nog dichter tegen zijn warme sterke lichaam.
"Dat kan ik niet doen, Harry." zuchtte ik. Zijn hand verstarde op mijn wang.
"En waarom niet?" gromde hij.
"Omdat ik je eergisteren heb gezworen dat ik niet meer zou liegen. En ik kan niet beloven dat ik niet naar je toe kom." antwoordde ik zachtjes.
"Ik zweer dat als je één fucking stap buiten dit appartement zet, ik dan..." Voor hij zijn zin kon afmaken, boog ik weer naar hem toe en kuste ik hem opnieuw. Hij maakte een protesterend geluidje tegen mijn mond, maar liet toe dat ik ons omdraaide en op hem ging liggen. Hij verbrak de kus en hield mijn blonde haar uit de weg.
"Zo'n illegale wedstrijd is fucking heftig. En gevaarlijk. De locatie, en het publiek... Ik wil je niet in de buurt van die plek, oké?" mompelde hij. Ik beet op mijn onderlip.
"Studenten uit Columbia gaan soms. Als het voor hen veilig is..."
"Het is niet veilig, Lily. Niet voor hen en niet voor jou. Het kan me geen fuck schelen wat andere studenten doen, maar ik wil het risico niet nemen je er mee naartoe te nemen. Zeker niet deze keer." Ik zuchtte, maar zei niets. Ik zou hem toch niet kunnen overtuigen.
"Oké dan." fluisterde ik.
"Oké wat? Je blijft hier?" vroeg hij hoopvol.
"Nee. Oké dat je me niet wil meenemen." Hij fronste en keek me gefrustreerd aan.
"Waarom ben je zo fucking koppig?" gromde hij, en vervolgde na enkele seconden van stilte: "Ik laat Niall straks zweren dat hij je nergens naartoe laat gaan." Ik voelde me allesbehalve afgeschrikt door zijn dreigementen, en was vastbesloten naar zijn wedstrijd te gaan kijken. Maar ik was niet van plan onze laatste tien minuten samen te verspillen met een nutteloze discussie, dus ik boog me voorover en kuste hem opnieuw, al kreeg ik een krop in mijn keel toen ik besefte dat ik hem straks noodgedwongen zou moeten loslaten en niet meer zou kunnen kussen tot na zijn gevaarlijke wedstrijd.
Tranen sprongen weer in mijn ogen toen hij zich even later losmaakte uit mijn omhelzing en recht ging staan, verkondigend dat hij moest vertrekken. Hij trok me teder met zich mee.
"Het spijt me zo fucking hard dat ik je dit moet aandoen, baby." zuchtte hij gekweld, voor hij een zachte kus op de rug van mijn hand drukte en me een laatste keer tegen zijn grote lichaam trok.
"Ik weet dat je kan winnen, Harry. Je bent beter dan hem." mompelde ik tegen zijn nek. Hij haalde zijn lange vingers door mijn haar en knuffelde me innig.
"Ik moet gaan, Lily." fluisterde hij na een tijdje in mijn oor. Verslagen hief ik mijn hoofd op, mijn wangen nat.
"Ik haat dit. Echt heel, heel, heel erg hard." snikte ik. Hij glimlachte zwak en veegde de tranen op mijn gezicht teder weg.
"Ik weet het, schatje. Ik weet het." suste hij me, voor hij voorover boog en me een laatste keer kuste. Teder nam hij mijn onderlip tussen die van hem, voor hij zijn mond opende en zijn tong haast liefdevol tegen de mijne duwde. Zijn zachte roze lippen leken perfect op die van mij te passen, en ik zuchtte teleurgesteld toen hij zich weer terugtrok.
"Je weet zeker dat je de wedstrijd niet meer kan afzeggen?" probeerde ik een laatste keer. Hij grijnsde en drukte zijn mond nog eens vluchtig op die van mij.
"Ik zie je erna." zei hij enkel.
"Ik zie je straks." verbeterde ik hem, hem nogmaals waarschuwend dat hij me niet kon tegenhouden naar hem toe te gaan. Hij keek me hoofdschuddend aan. Onmiddellijk nadat hij me had losgelaten, begon mijn onderlip weer te trillen, en bracht ik mijn vingertoppen wanhopig naar mijn mond. Hulpeloos keek ik toe hoe hij zijn spullen verzamelde en zijn blauwe sporttas over zijn schouder hing.
"Zit niet te veel met me in. Oké, Lil? Het komt goed met me." trachtte hij me nog in een falende poging gerust te stellen, terwijl hij me bij zijn deur een laatste blik toewierp. Ik knikte en veegde met bevende handen mijn nieuwe tranen weg.
Hij glimlachte zijn prachtige lach, kuiltjes prominent, maar wendde zich toen af en vertrok uit zijn kamer. Onmiddellijk zakte ik door mijn benen en ging snikkend op de rand van zijn bed zitten. Verslagen liet ik me neervallen op zijn matras en krulde mijn lichaam tot een bolletje. Ik hoorde zijn diepe stem vanuit de woonkamer komen. Met alle waarschijnlijkheid was hij Niall een laatste keer op het hart aan het drukken dat hij me nergens naartoe mocht laten gaan vanavond. Het kon me niet schelen; ik zou wel een manier vinden om toch in The Bronx te raken.
Vijf minuten nadat ik hem door de voordeur had horen vertrekken, verplichtte ik mezelf mijn tranen te drogen en recht te gaan staan. Met nog steeds roodomrande ogen trok ik mijn schoenen naast zijn bed aan en verliet zijn kamer, één van mijn studieboeken in de hand.
Tijd om een plan te bedenken.
Niall keek op toen ik de woonkamer binnen wandelde, en glimlachte zwakjes.
"Zijn we alleen?" vroeg ik. Mijn stem klonk schor. Hij knikte langzaam, tot mijn grote opluchting.
Met een zucht ging ik naast hem in de oranje sofa zitten, voor ik mijn boek opensloeg en me tevergeefs probeerde te focussen op de letters voor me.
"Dus... Het is vrij serieus tussen jullie?" hoorde ik Niall plots voorzichtig vragen. Ik hief mijn hoofd met rode wangen op, al keek ik hem niet aan en bleef ik in de plaats daarvan mijn ogen op de salontafel gevestigd houden.
"Niet echt." mompelde ik enkel. Hij opende zijn mond al om zijn verwarring uit te drukken, maar aarzelde toen en bedacht zich. Snel richtte ik mijn aandacht weer op mijn boek. Hij zei verder geen woord meer, wat me de kans gaf mijn plan verder uit te werken. Na tien minuten haalde ik diep adem en keek hem met een geforceerde glimlach aan.
"Ik ga even naar het toilet." loog ik. Hij knikte goedkeurend en richtte zich met een trotse blik weer op de televisie. Hij dacht werkelijk dat hij erin zou slagen me hier te houden...
Zo ontspannen mogelijk wandelde ik naar de badkamer, maar kamde zenuwachtig met mijn vingers door mijn haar toen ik uit zijn gezichtsveld verdwenen was. Het kwam erop aan zo overtuigend mogelijk over te komen. Nog heel even...
Ik kneep mijn handen kort tot vuisten, verborg mijn kleine glimlach even achter mijn handpalm, maar gilde toen gespeeld paniekerig: "Niall!" Nog voor hij had kunnen reageren, racete ik terug naar de woonkamer, en botste haast tegen hem op toen ik door de deur naar de kleine gang holde.
"Rose? What the hell?" vroeg hij geschrokken. Ik keek hem angstig aan en wees trillend in de richting van de badkamer.
"Er zit een gigantische spin op de muur! Wil je hem alsjeblieft vangen voor me?" Hij trok zijn wenkbrauw op. Ik gaf hem de tijd niet me te wantrouwen en bracht mijn handen pruilend naar mijn hart.
"Alsjeblieft, Niall! Tussen het toilet en de spiegel, je kan hem niet missen!" acteerde ik. Met een verslagen zucht wendde hij zijn blik af en liep langs me de gang weer in. Mijn hart klopte in mijn keel. Het moment dat hij de badkamer binnen wandelde, draaide ik me vliegensvlug om en rende zo geruisloos mogelijk weg. Ik aarzelde een fractie van een seconde bij de sofa's. Hoofdschuddend graaide ik zijn gsm van het salontafeltje en holde vervolgens verder naar de voordeur.
"Rose? Ik zie geen spin!" hoorde ik hem nog zuchten, maar ik nam de moeite niet te reageren. In de plaats daarvan griste ik mijn jas van de kapstok en vluchtte naar buiten. De adrenaline pompte door mijn aderen, terwijl ik met gejaagde ademhaling via de trappen van het gebouw naar beneden stormde.
Buiten aarzelde ik niet, en rende direct over het voetpad weg, de straat uit en de volgende in, tot ik volledig opgeslokt werd in de mensenmassa en er zeker van was dat Niall me niet meer zou vinden. Pas dan trok ik mijn jas aan en huppelde naar de stoep.
Ik was buiten adem toen ik een taxi tegenhield en instapte.
"Waarheen?" bromde de norse chauffeur. Hijgend keek ik hem via de achteruitkijkspiegel aan.
"Ik ken het adres niet. Maar ik weet de weg." stootte ik uit. Gefrustreerd gromde hij, maar hij ging duidelijk akkoord toen hij het gaspedaal indrukte en zich in het drukke verkeer op straat mengde. Gelukkig herinnerde ik me nog de precieze plek van Jims appartement. Harry had er de sleutel van de fitness nog geen week geleden na onze bokssessie afgeleverd.
Ongeduldig gleden mijn ogen over de hectische drukte van de stad. De lucht was al bijna volledig donker, al verlichtten de duizenden lichten op straat en hoog in de wolkenkrabbers New York haast feller dan de zon ooit deed. Duizenden mensen wandelden gejaagd over de voetpaden, en auto's toeterden gehaast en geïrriteerd naar de honderden andere wagens op de brede straten. Silhouetten en schaduwen dansten haast macaber in de wolken uitlaatgassen. Gelukkig werd het verkeer wat rustiger toen we noordelijker de straat van Jim inreden.
Nog voor de chauffeur volledig had geremd, had ik twintig dollar uitgehaald.
"Dankjewel!" riep ik snel, waarna ik hem het geld overhandigde en de auto uit sprong. Nerveus rende ik naar het juiste complex, en opende de buitendeur. Mijn hart klopte in mijn keel en tranen sprongen alweer in mijn ogen. Wat als hij al vertrokken was? Maar het was pas acht uur... Harry zou nu pas arriveren in The Bronx. Jim moest hier nog zijn. Zonder hem wist ik niet hoe ik het juiste adres van Finns ring in The Bronx ooit zou vinden.
Ik stapte in de lift en keek naar mezelf in de spiegel binnenin, terwijl ik naar boven zoefde. Mijn haar was wild en warrig, alsof ik er mijn handen te vaak doorheen had laten glijden; mijn lippen waren kapotgebeten, en mijn wangen rood door de inspanning en buitenlucht. Zenuwachtig speelde ik met de rand van mijn bordeaux jurkje, en stapte snel uit toen de deuren open schoven. Ik rende haast naar het juiste appartement.
Zonder aarzeling klopte ik aan. Biddend dat hij zou opendoen, wrong ik mijn handen in elkaar en wiebelde ik heen en weer op de hakken van mijn laarsjes.
"Jim!" stootte ik opgelucht uit toen hij zijn voordeur opende. Hij keek me een tel ontzet aan, maar glimlachte vervolgens.
"Ik vroeg me al af wanneer ik je vanavond zou zien." grijnsde hij. Hij droeg zijn jas al. Vermoedelijk had hij net op het punt gestaan te vertrekken.
"Neem me alsjeblieft mee naar zijn wedstrijd." viel ik meteen met de deur in huis. Hij keek me geamuseerd aan. Heel even meende ik zelfs sporen van ontzag in zijn blik te zien.
"Ik weet dat Harry me daar niet wilt, maar ik moet erbij zijn." smeekte ik. Hij haalde zijn schouders op en liet zijn bruine ogen over me heen glijden.
"Wel, iets zegt me dat je er alles aan zal doen om er te raken, dus wat voor een vriend zou ik zijn als ik zijn meisje helemaal alleen naar The Bronx liet gaan? Je kan met mij meerijden." knipoogde hij. Ik slaakte een opgeluchte zucht.
"Dankjewel, Jim." lachte ik ademloos. Hij knikte en liep zijn appartement terug in. Terwijl hij zijn gsm en portefeuille van de keukenkast nam, en de lichten doofde, draaide ik mijn blonde haar nerveus rond mijn vingers.
"Harry dacht nochtans dat hij je vanavond op de loft zou kunnen houden. Blijkt dat je toch ontsnapt bent." grinnikte hij. Hij sloot zijn voordeur en wandelde met me naar de lift.
"Harry onderschat me." zuchtte ik. Hij antwoordde niet, maar keek me vanuit zijn ooghoeken geamuseerd aan.
"Je denkt toch niet dat mijn aanwezigheid een effect zal hebben op zijn prestaties?" vroeg ik plots angstig, toen we even later buiten stonden en hij me naar zijn zwarte SUV leidde, even verder naast de stoeprand.
"Enkel een positief effect. Hij heeft je daar nodig, ook al beseft hij het nog niet." stelde hij me met een vriendelijke blik gerust. Ik glimlachte zwakjes en bedankte hem verlegen toen hij de wagen opende en mijn deur voor me openhield.
"Hoe lang tot we daar zijn?" Ik kon mijn ongeduld niet verbergen, maar als hij het al zag, reageerde hij er niet op.
"Twintig minuten, denk ik." antwoordde hij kort. Ik knikte met een trillerige zucht.
De rest van de rit zeiden we allebei geen woord meer. Hij merkte met alle waarschijnlijkheid dat ik nerveus en angstig was, en ik kon onmogelijk dankbaarder zijn dat hij begrijpend zweeg en me wat hoognodige rust schonk. Pas toen we na vijf minuten rijden door gure, enge buurten parkeerden naast een vuile stoep, keek ik hem weer aan.
"We zijn er." knikte hij. Bevend stapte ik uit.
Het verbaasde me dat er behoorlijk wat volk op straat was, ondanks de reputatie van de gevaarlijke, beter te mijden straten van The Bronx wanneer de nacht viel, maar ik realiseerde me plots dat iedereen hier waarschijnlijk was voor de wedstrijd.
Harry's wedstrijd.
"Hoeveel mensen zouden komen kijken?" vroeg ik verwonderd aan Jim, terwijl ik naast hem de massa volgde. Hij haalde zijn schouders op.
"Minstens dubbel zoveel dan tijdens andere gevechten in The Bronx. Sowieso trekken Harry's wedstrijden altijd het meeste volk, maar nu hij tegen Finn vecht, kan ik me inbeelden dat er niet eens voldoende plaats zal zijn voor iedereen. Het gebeurt haast nooit dat twee legendes van hun kaliber tegen elkaar strijden."
Ik knikte langzaam.
"Trouwens, Harry is niet enkel populair in deze buurten. Hij lijkt een behoorlijke groep fans te hebben in de betere wijken. Manhattan en zo. Jouw generatie adoreert hem. Hij heeft praktisch de status van een celebrity in New York, ook al durft niemand hem te benaderen op straat."
"Waarom zijn de media dan niet geïnteresseerd in hem?" vroeg ik niet-begrijpend.
"Mensen kennen hem. Er wordt over hem gesproken. Maar hij vecht op een te laag niveau om gevolgd te worden door media, ook al weten ze wie hij is. Nog een reden waarom zovelen hem willen scouten. Niet enkel omdat ze willen investeren in een gestoord talentvolle jongen die het ver kan schoppen in de bokswereld, maar ook omdat ze een populaire, bekende figuur van hem zouden kunnen maken. Hij heeft er de looks en het charisma voor. Het idee van een jonge, mysterieuze en knappe vechter verkoopt, zeker bij meisjes van jouw leeftijd. De onbereikbare bad boy, die shit. Hij zou bakken geld kunnen opleveren als hij op hoger niveau zou boksen. Waar hij trouwens hoort." vervolgde hij.
"Maar dat wil hij niet." zuchtte ik. Jim schudde zijn hoofd.
"Harry wil die hele heisa niet. Hij beseft dat iedereen weet wie hij is, en dat zijn naam bekend is bij investeerders en in de media, maar zolang hij niet ambitieus genoeg is om op topniveau te boksen, kunnen ze er niets mee aanvangen. Dan blijft hij die onbereikbare, gevaarlijke bokser die enkel vanop een afstand bewonderd wordt." Ik knikte langzaam.
Ergens begreep ik waarom Harry niets wilde veranderen aan zijn huidige situatie. Ik kon me amper voorstellen hoe hectisch zijn leven zou worden als hij zou toegeven aan de wensen van de investeerders die hem wanhopig op een hoger niveau wilden laten vechten. Maar het zou wel betekenen dat hij veiliger kon boksen. Gedaan met zijn illegale wedstrijden. Gedaan met Finn...
Dat deed me abrupt aan iets anders denken.
"Jim?" vroeg ik, terwijl we een vuil, smal straatje insloegen. Een lange rij stond tot voorbij de hoek aan te schuiven voor een hoog, donker, dreigend uitziend gebouw in het midden van het louche steegje. Alle ramen in de voorgevel waren afgeplakt, en een kille, gure wind sloeg meedogenloos tegen de vuile bakstenen.
Dus hier vocht Harry al zijn illegale wedstrijden...
"Hmm?" Ik haalde diep adem en scheurde mijn blik los van het gebouw, zodat ik de brede man naast me kon aankijken.
"Heeft Finn nooit last van de politie wanneer er een gevecht is?" Jim haalde zijn schouders op.
"Hij zorgt altijd dat er genoeg mensen in de buurt op de uitkijk staan, die hem tijdig kunnen alarmeren als er politie in de buurt is. Het is al een paar keer voorgevallen dat hij wedstrijden heeft moeten stilleggen om te voorkomen dat hij gesnapt zou worden. Zolang er geen vechters in zijn ring staan, kunnen ze hem niet veel maken. Wanneer ze vertrekken, hervat hij het gevecht weer. Maar het is zeldzaam. De politie vermijdt deze buurten liever. Ze weten natuurlijk dat hier illegale zaken gebeuren, maar ik vermoed dat ze andere, dringendere problemen hebben in The Bronx. Waarschijnlijk gaan ze confrontaties met Finn graag uit de weg zolang het niet noodzakelijk is."
"Oh." zei ik enkel zacht. Ik wist niet wat ik anders moest zeggen. Deze hele wereld was zo vreemd en onwerkelijk voor me, zeker aangezien het milieu waarin ik opgegroeid was zo contrasterend was. Als mijn vader wist dat ik hier was, zou hij me levend villen.
Jim liep zelfverzekerd voorbij de lange rij, en hield halt bij de toegangsdeuren. Een gespierde, brede man stond in de opening en controleerde iedereen die naar binnen kwam. Ik zag een groepje opgemaakte meisjes en luidruchtige jongens het gevraagde bedrag betalen. Opgewonden trok één van de jonge vrouwen haar korte, aanspannende jurkje wat naar beneden.
Duidelijk fans van Harry... Onmiddellijk voelde ik de frustratie en jaloezie in me opborrelen, en ik knarste kwaad met mijn tanden.
Jim merkte het niet.
"Felix." begroette Jim de buitenwipper koeltjes, toen we naast het groepje halt hielden. Ze keken ons stuk voor stuk met argwanende blikken aan. Ik bleef mijn blik krampachtig op Jim gericht houden.
"Kom binnen, Jim." grijnsde hij, maar toen ik mee het gebouw binnen glipte, greep de intimiderende man mijn bovenarm en hield me met een zucht tegen.
"Mooi geprobeerd." gromde hij. Ik snakte naar adem en keek ontzet in zijn haast zwarte ogen. Een zwarte slangentatoeage in zijn nek maakte hem extra angstaanjagend.
"Laat haar los, Felix. Ze hoort bij mij." zuchtte Jim vermoeid, maar Felix liet me niet los.
"Ze moet betalen. En aanschuiven in de rij." protesteerde hij.
"Zij niet. Lily-Rose Harper, zegt het je iets? Ik vraag me af wat Harry zal zeggen wanneer hij hoort dat je met je poten aan haar hebt gezeten." dreigde Jim duister. Ik hield mijn adem in en keek angstig op naar de man die me nog steeds vasthield.
"Lily-Rose?" herhaalde hij, voor hij zijn greep loste en me met een groeiende grijns bestudeerde.
"Hmmm, we hebben hier al veel over je gehoord. Het is dus waar wat ze zeggen? Harry heeft eindelijk een meisje gevonden." Ik slikte en opende mijn mond al, maar kon niets uitbrengen. Ik was te bang en geïntimideerd. Ik hoorde de meisjes naast me schamper snuiven, duidelijk teleurgesteld dat iemand anders Harry's interesse schijnbaar al had. Beschaamd wendde ik mijn ogen weer af toen ik hen kort aankeek en zag dat ze me minachtend bestudeerden.
"Dapper dat je gekomen bent. Ik hoor dat hij vanavond voor jou vecht?" daagde hij me uit.
Ik wilde al langs hem wandelen, maar hij zette een stap opzij en grinnikte nog: "Probeer je niet te schuldig te voelen als Finn hem straks afmaakt in zijn ring." Jim greep mijn pols en trok me met een gefrustreerde zucht langs de man in zijn richting. Schuchter ging ik achter hem staan en keek over zijn schouder naar Felix.
"Durf je dat ook recht in Harry's gezicht te zeggen? Hmmm? Je schijt al in je fucking broek als je hem nog maar ziet. En ik geloof dat je een job hebt, dus je laat Rose beter met rust voor ik hem haal." siste Jim.
Felix leek wat te verbleken, voor hij zich met samengeknepen ogen afwendde en het geld van het ongeduldige groepje jongeren gretig aanvaardde.
"Fucking lafaard." mompelde Jim, terwijl hij me met zich meetrok, de smalle vuile gang waarin we ons bevonden uit. Ik slikte trillend en speelde nerveus met mijn vingers toen we een grote duistere ruimte binnen wandelden. Het deed me denken aan de grote bokszalen die ik soms op tv zag, maar dan in kleiner formaat en overduidelijk niet gebouwd voor reglementaire doeleinden. In het midden rees een zwarte boksring boven de grond uit, een een drietal meter rond zijn omtrek op de grond was met hekkens als verboden terrein bestempeld voor het publiek. Naast de opeengepakte massa toeschouwers op de grond, vol verwachting starend naar de stoffige lampen die de dreigende ring in het midden verlichtten, waren de tribunes aan de vier zijden van de zaal evenzeer volgestouwd met opgewonden mensen. De ruimte was nu al praktisch vol...
Het groepje jongeren van daarnet liep opgewonden kraaiend langs me, al wierp één van de meisjes me een vuile blik toe toen ik oogcontact met haar maakte. Snel wendde ik mijn blik af en keek naar het hoge donkere plafond boven ons.
"Waar is hij?" vroeg ik zenuwachtig, toen ik mijn ogen weer op Jim richtte. Hij knikte naar de linkerkant van de ruimte, waar een afgebakend gangpad vrijgehouden werd en aan de ene kant rechtstreeks naar de ring leidde, aan de andere kant naar een slecht verlichte gang naast de sportzaal. Met een nerveuze kriebel in mijn onderbuik liep ik achter hem aan, geïntimideerd door de dreigende sfeer in de ruimte en de uitgelaten massa rond ons.
Onmiddellijk schoof de grote man het hekken opzij toen Jim zich door de groep mensen een weg naar het vrijgehouden pad baande. Hij boog voorover en riep iets in het oor van de bewaker boven het kabaal in de sporthal uit. De norse, brede man liet zijn ogen kort over me heen glijden, maar knikte toen en liet ons allebei door, waarna hij het hekken snel weer sloot voor andere gekke fans ons probeerden te volgen. Ik probeerde zo min mogelijk te letten op de kwade, priemende blikken die ik kreeg toen de mensen in mijn gezichtsveld me in de richting van de gang zagen lopen. Ik had het enge gevoel dat de hele zaal naar me staarde... Het lukte me pas weer normaal te ademen toen ik achter Jim de kille hal bereikte en na enkele meters de hoek omsloeg. Slikkend liet ik mijn ogen over de tiental deuren in de rechtse wand glijden. Waren dit de kleedkamers? Was Harry hier?
Jim wenkte me. Snel liep ik achter hem aan de gang door, terwijl ik schuchter achter me keek.
Mijn hart sprong op toen hij halt hield bij een zwarte deur en aarzelend aanklopte. Enkele afbladerende verfschilfers vielen op de grond. Waarschijnlijk was dit zijn gebruikelijke kleedkamer.
"Harry? Ik ben er!" riep Jim.
"Kom binnen!" antwoordde hij met zijn diepe stem. Jim wierp nog een laatste blik op me, maar greep de klink toen vast en opende de deur langzaam.
"Ik heb goed en slecht nieuws." begon hij. Zonder te wachten op zijn goedkeuring wandelde ik achter hem aan mee naar binnen. Ik voelde me allesbehalve op mijn gemak in dit gebouw.
De ruimte was klein en vuil: grijze vlekken ontsierden de muren, de enige bank miste een deel van de zitting, en een enkele flikkerende lamp verlichtte de verder donkere kamer op een steriele, kille manier. In de hoek van de ruimte stond Harry, naast een stoel met zijn blauwe sporttas, en met zijn rug naar ons toe.
Ontspannen draaide hij zich om om Jim te begroeten, maar versteende toen hij mij zag.
"What the..." begon hij ontzet. Jim onderbrak hem snel: "Dat is het slechte nieuws." Ik speelde met mijn haar en keek hem schaapachtig aan. Hij droeg enkel zijn typerende rode sportshort, laag op zijn smalle heupen.
"Het goede nieuws is dat ik er niets mee te maken heb. Ze is zelf naar me toe gekomen." vervolgde hij trots. Met een frons kruiste Harry zijn sterke armen voor zijn getatoeëerde borstkas.
"Ik heb gezegd dat je thuis moest blijven." snauwde hij naar me. Ik zuchtte en haalde mijn schouders op.
"En ik heb geantwoord dat ik zou komen, of je het wilde of niet. Je weet dat ik hier verdien te zijn, Harry! Je kon niet van me verwachten de hele avond alleen met Niall op de loft te blijven wachten op je, terwijl je op hetzelfde moment in elkaar geslagen wordt door Finn!"
"Ik geef jullie wat privacy. Ik zie je straks, Harry." knikte Jim nog, voor hij zich omdraaide en snel uit de voeten maakte. Hij sloot de deur achter zich.
"Het is hier gevaarlijk, dat is het enige waar ik om geef. Hoe ben je hier zelfs geraakt?" raasde Harry, terwijl hij me met grote ogen aankeek. Ik haalde mijn schouders op en wandelde langzaam naar hem toe.
"Ik ben met een taxi naar Jims appartement gegaan. Hij heeft me meegenomen." Met een verslagen zucht hief hij zijn handen op.
"En Niall? Hij had me gezworen je nergens naartoe te laten gaan!" Ik antwoordde niet, maar keek zo onschuldig mogelijk naar hem op.
"Hij heeft je amper tien minuten op de loft kunnen houden, de domme fucker. Hoe ben je ontsnapt?" gromde hij. Ik liet mijn vingertoppen langzaam over zijn lichaam glijden, van zijn borstbeen tot aan de rand van zijn rode short.
"Het was niet zo moeilijk." zei ik afwezig, te gefocust op het verleidelijke zicht voor me. Hij spande zijn spieren op en keek naar mijn hand op zijn buik.
"Waarom heeft hij me niets laten weten?" mompelde hij gefrustreerd, zijn stem hees. Schuldbewust keek ik vanonder mijn wimpers naar hem op, terwijl ik Nialls gsm langzaam uit mijn jaszak haalde en hem toonde.
"Is dat...?" begon hij. Ik antwoordde niet. Heel even krulden zijn mondhoeken omhoog, maar onmiddellijk dwong hij zichzelf me weer afkeurend aan te kijken.
"Ik was bang dat hij je zou bellen en dat je ervoor zou zorgen dat ik niet kon komen." verklaarde ik. Hij slaakte een diepe zucht en greep mijn kin toen tussen duim en wijsvinger.
"Fuck, kom hier." prevelde hij verslagen. Gewillig boog ik voorover en kuste zijn warme zachte lippen. Hij smaakte naar munt en sigaretten. Verlangend liet ik mijn handen over zijn sterke bovenlichaam glijden, nieuwsgierig naar elk stukje huid. Ik was niet van plan hem los te laten tot zijn wedstrijd startte. Plots beet hij zachtjes in mijn onderlip en liet zijn handen onder mijn zwarte jas glijden, tot op mijn achterste.
Met een zachte kreun greep ik zijn zachte bruine krullen vast.
"Fucking hell." vloekte hij plots tegen mijn mond, waarna hij ons omdraaide en me dominant achteruit dwong, tot ik de vuile muur van de kleine kleedkamer tegen mijn rug voelde.
"Als je maar niet denkt dat ik al vergeten ben dat je me weer niet hebt gehoorzaamd." snauwde hij gesmoord.
Hij kuste mijn nek en duwde zijn heupen dwingend tegen die van mij, voor hij haast gekweld tegen mijn hals gromde: "Maar wedstrijden maken me altijd fucking geil." Mijn wangen gloeiden onmiddellijk, al voelde ik ondanks mijn schaamte evenzeer een groeiend verlangen naar hem.
"Fucking adrenaline." vervolgde hij gesmoord. Ik drukte mijn nagels in zijn onderrug en stootte een amper hoorbaar, genietend piepje uit.
"En ik heb al weken geen seks gehad." Fronsend beet ik op mijn onderlip, terwijl verboden fantasieën over hem mijn hoofd vulden. In een flits zag ik voor me hoe hij boven me hing, bezweet en naakt, hevig stotend in me. Abrupt greep hij de achterkant van mijn bovenbenen en tilde me op, me tussen zijn sterke lichaam en de muur klemmend. Ik snakte naar adem en legde mijn handen direct als steun rond zijn nek. Met een diepe hese kreun kuste hij me opnieuw. Gejaagd drukte hij zijn mond op en rond die van mij, voor hij zijn lippen ademloos tot bij mijn oor bracht en zijn heupen onverwacht hard tussen die van mij duwde. Ik kreunde verrast in zijn krullen.
"Jou hier bij me hebben helpt niet, baby. Integendeel." fluisterde hij opgewonden, zijn adem heet tegen mijn huid. Ik sloeg mijn armen rond zijn schouders en verstopte mijn gezicht in zijn warme nek. Nadat ik zijn naam smekend had gefluisterd, snoof ik zijn prominente verslavende geur op -mannelijk en fris. Hij gromde genietend toen ik zachte natte kusjes op zijn huid drukte en mijn benen steviger rond zijn middel krulde.
Ik hief mijn hoofd op en keek hem met grote adorerende ogen aan. Lichtjes buiten adem boorde hij zijn tanden in zijn onderlip en bestudeerde me haast verwonderd, terwijl hij me nog steeds moeiteloos vasthield met zijn grote sterke handen onder mijn bovenbenen.
"Je zou me niet meer durven aankijken als je wist wat ik met je wil doen, prinses." mompelde hij hees. Ik bloosde en knipperde kort met mijn wimpers. Plots wilde ik niets liever dan hem horen zeggen wat hij met me wilde doen.
"Wat dan?" vroeg ik zachtjes. Hij duwde zijn neus tegen die van mij, een scheve grijns rond zijn verslavende lippen.
"Hmmm, ik toon het je wel wanneer je er klaar voor bent." Mijn ademhaling haperde en mijn ogen draaiden weg toen hij zijn heupen haast plagerig tegen die van mij rolde.
"Wanneer ik je eindelijk helemaal kan hebben." gromde hij. Ik drukte mijn nagels in zijn rug.
"Ik weet nu al dat ik niet genoeg van je zal kunnen krijgen, want je bent het mooiste, prachtigste, meest perfecte fucking meisje van de hele wereld." Op smekende toon fluisterde ik zijn naam. Langzaam drukte hij zijn mond op de mijne.
"Dus ik ga je de hele nacht lang nemen." prevelde hij tegen mijn lippen, voor hij zijn heupen nu wat dringender tussen mijn benen duwde -herhaaldelijk. Bij elke soepele beweging van zijn lichaam vervolgde hij hees: "Opnieuw... En opnieuw... En opnieuw... En opnieuw..." Ik kreunde wanhopig. Met een frons kuste ik hem, mijn ene hand verstrengeld in zijn zachte haar, terwijl ik een zalige hitte tussen mijn benen voelde.
"Oké, baby?" mompelde hij gesmoord. Ik verbrak de kus en leunde met mijn voorhoofd tegen dat van hem.
"Oké." ging ik op radeloze toon akkoord.
"Maar nu nog niet. Pas wanneer je er honderd procent klaar voor bent. En als je er zeker van bent dat je mij wilt." fluisterde hij. Ik speelde afwezig met zijn zachte krullen, terwijl ik smoorverliefd in zijn prachtige ogen staarde. God, hij wist niet half hoe zeker ik ervan was dat ik hem mijn eerste keer wilde geven.
Hij liet mijn benen los, zodat ik mijn voeten weer kon neerzetten op de grond. Onmiddellijk ging ik op mijn tippen staan en kuste hem verlangend. Hij humde goedkeurend tegen mijn lippen en greep mijn gezicht tussen zijn grote handen, voor hij zijn tong langzaam in mijn mond liet glijden. Ontspannen wentelde ik me in het gevoel van de duizenden kriebels in mijn onderbuik, speciaal voor hem.
Toen hij zich lostrok, zuchtte hij tevreden en beet kort op zijn onderlip.
"Fuck, je hebt mijn voorbereiding volledig in de war geschopt. Als ik straks verlies, is het jouw fout." gromde hij. Ik rolde met mijn ogen.
"Zeg zoiets niet. Je zal winnen, oké?" reageerde ik. Met een frons stak ik een zachte bruine krul achter zijn oor. Grijnzend kuste hij me opnieuw, deze keer met zijn handen rond mijn middel. Lang duurde onze kus echter niet, want nog geen drie seconden later werd de deur van zijn kleedkamer weer geopend. Harry trok zich abrupt los en keek over zijn schouder naar Jim, die samen met twee anderen naar binnen wandelde.
Beseffend dat hij ons onderbroken had tijdens een intiem moment, begon hij geamuseerd te grijnzen. Met een verslagen zucht liet Harry me los en kruiste zijn armen voor zijn borst, terwijl hij zich naar hen omdraaide. Schuchter keek ik de drie aan, verlegen langs mijn lippen strelend.
Ik herkende één van hen van de feestjes op de loft. Zayn. Hij glimlachte naar me toen hij mijn nieuwsgierige blik ving. Geïntimideerd beantwoordde ik zijn gebaar, maar verbrak het oogcontact toen Harry achter zich naar me keek.
"Sorry dat we storen." grinnikte Jim. Hij wuifde naar de onbekende man.
"Harry, dit is Tom. De scheidsrechter deze avond. Finn had er al een voorzien, maar Zayn kan bevestigen dat hij hem omgekocht heeft om de wedstrijd naar zijn hand te zetten, precies zoals je voorspeld had. Tom kent geen van jullie beiden, dus Finn zal niet anders kunnen dan akkoord gaan met de verandering." Harry zuchtte vermoeid en krabde aan zijn nek.
"De fucking klootzak. Wat is hij nog van plan te proberen? Is hij zo bang van me dat hij niet op een eerlijke manier durft te vechten?" mompelde hij. Jim haalde zijn schouders op, maar richtte zijn ogen toen op Tom.
"Dit is Harry. En Lily-Rose, zijn meisje." Het bloed steeg naar mijn wangen.
"Oh, we zijn niet samen." verbeterde ik Jim snel, maar zweeg blozend toen iedereen zijn ogen op mij richtte, Harry incluis. Ik ontweek zijn intimiderende blik bewust.
In de plaats schraapte ik mijn keel en verbeterde mezelf ongemakkelijk: "Aangenaam." Zayn grinnikte geamuseerd, terwijl Tom vriendelijk knikte en een begroeting terug mompelde. Nog voor iemand anders echter iets had kunnen zeggen, was Finn de kleedkamer binnen gestormd, Zac direct achter hem.
Hij droeg enkel een zwarte sportshort; zijn brede, angstaanjagende lichaam maakte het vooruitzicht op zijn gevecht met Harry enkel nog onaantrekkelijker.
"What the fuck, Styles! Ik hoor dat er een nieuwe scheidsrechter aangeduid is?" raasde hij woedend, terwijl hij met vurige ogen naar Harry keek. Tom stak zijn hand kalm uit. Ik had ontzag voor de manier waarop hij niet ineen leek te krimpen onder Finns toorn.
"Tom Lennox." stelde hij zichzelf voor, maar Finn schonk hem enkel een minachtende blik.
"Niet omkoopbaar." voegde Harry er met een snauw aan toe. Met een kalme glimlach reikte Tom in zijn achterzak en haalde een opgevouwen blad uit.
"Ik ben objectief, zoals je kan zien." zei hij, terwijl hij wees op de tekst. Ik kon niet zien wat erop stond, maar het leek te bewijzen dat Tom een geschikte scheidsrechter was. Woest verfrommelde Finn het blad en gooide het tegen Jims borstkas.
"Fucking asshole. Jij zit hierachter." gromde hij. Jim grijnsde slechts eens.
"Finn bezit dit volledige gebouw. Hij kan aanstellen wie hij wil." spuwde Zac gefrustreerd uit. Zayn snoof slechts en trok een wenkbrauw op.
"Niet wanneer hij vecht in zijn eigen ring." beargumenteerde hij koeltjes. Finn balde zijn handen tot vuisten, maar knikte toen verslagen.
"Whatever. Het verandert niets aan de situatie, andere scheidsrechter of niet." bromde hij, ook al wist iedereen dat hij loog. Hij zou eerlijk moeten vechten, en het stond hem duidelijk niet aan. Ik kon een kleine glimlach niet inhouden toen ik tot mijn opluchting besefte dat Harry hierdoor misschien in het voordeel was. Net op dat moment richtte Finn zijn donkere woedende ogen echter op mij.
"Blij dat je gekomen bent, prinsesje. Is het omdat hij voor jou vecht vanavond?" spotte hij. Zijn litteken leek op een enge, groteske manier uitvergroot te zijn onder het kille licht van de lamp. Mijn lach bevroor, en fronsend staarde ik terug.
"Hopelijk voel je je niet te schuldig als je je mooie vriendje straks mag samenrapen in mijn ring. Er zal niet veel meer van hem overblijven wanneer ik klaar met hem zal zijn." Ik zette een stap naar voren, maar Harry stak zijn arm uit en hield me tegen. Waarschuwend keek hij me over zijn schouder aan, maar ik negeerde het. Ik voelde me dapper nu ik omringd werd door mensen die het goed met me meenden. Finn maakte geen schijn van kans.
"Probeer je jezelf ervan te overtuigen dat je zal winnen? Want we weten allemaal dat Harry beter en sterker is." snauwde ik kwaad terug.
"Lily." gromde Harry snel, al detecteerde ik evenzeer verwondering in zijn mooie stem, alsof hij trots was dat ik een antwoord had durven geven.
"Hoe naïef van je. Je Harry is geen fuck waard. Ik maak hem kapot!" raasde Finn. Ik opende mijn mond al, maar Harry draaide zich om en nam mijn bovenarm vast.
"Hou je erbuiten." gromde hij. Finn snoof schamper en staarde Harry vuil aan toen hij zich weer van me afwendde en me subtiel wat achter zijn sterke lichaam duwde.
"Kijk naar je, fucking zielig. Misschien begrijp je straks eindelijk dat gevoelens je enkel zwak maken. Ze is het niet waard je te laten afmaken door mij, ook al is ze mooi en goed in bed." snauwde hij, en vervolgde toen onmiddellijk erna, abrupt op een spottende toon: "Of heeft ze het nog altijd niet gegeven aan je, fuckboy? Je lijkt me nochtans niet het type te wachten op een meisje. Ze moet wel heel erg goed zijn in alles wat je al met haar hebt mogen doen als je zo bereid bent geduld uit te oefenen."
Harry spande zijn spieren op en stormde al naar voren, maar werd tegengehouden door Zayn en Jim, die naar hem toe snelden en een buffer tussen hem en Finn vormden.
"Hou het vechten voor straks, Harry." waarschuwde Jim hem dringend, terwijl hij hem dwong hem in de ogen te kijken met de handen op zijn schouders.
"Ik kan niet fucking wachten." grauwde Harry woedend. Ik had mijn vingers geschrokken voor mijn mond geslagen, en angstig liet ik mijn ogen tussen hem en Finn dansen. Met nog een neerbuigende blik draaide de laatste zich echter om, tot mijn opluchting, en beende de kleedkamer uit. Zac stampte achter hem aan.
Harry duwde Jim kwaad achteruit en balde zijn handen tot vuisten. Het leek voor Tom een voldoende gegronde reden te zijn zich ook terug te trekken.
"Ik zie je straks in de ring. Succes." knikte hij vlug, zijn blik op Harry, voor hij zich na een laatste glimlach naar mij omdraaide en evenzeer wegwandelde, waarschijnlijk zodat hij zich kon voorbereiden op de wedstrijd.
Fronsend draaide Harry zich naar me om.
"Je had niet op hem mogen reageren. Ik wil dat hij je met rust laat, Lily. Hem uitdagen helpt daar niet echt bij." snauwde hij kwaad. Ik kruiste mijn armen opstandig voor mijn borstkas en stak mijn kin in de lucht.
"Ik denk niet dat jij de persoon bent die iemand de raad kan geven anderen niet uit de dagen." antwoordde ik. Gefrustreerd knarste hij met zijn tanden, maar nog voor hij iets had kunnen zeggen, had Jim zijn keel geschraapt.
"Het is tijd om je handen in te tapen en op te warmen, Harry." Met een veelbetekenende blik keek hij zijn bokser aan, zodat Harry verslagen zuchtte en zich van me afwendde.
Hij nam omgekeerd plaats op de stoel, schrijlings op de zitting en met zijn gezicht naar de rugleuning toe. Routineus haalde hij wit verband en watten uit zijn blauwe sporttas en overhandigde het aan Jim. Intimiderend keek hij me aan, terwijl zijn trainer de kapotte bank naar hem toe trok en plaatsnam.
Hij was kwaad op me.
Ik rolde met mijn ogen en ging bij de deuropening naast Zayn staan. De eerste drie minuten keek ik gefascineerd en in stilte toe hoe Jim Harry's sterke handen wikkelde in het witte verband, rond en rond en rond. Na een tijdje dwaalden mijn gedachten echter af.
Slikkend richtte ik mijn ogen op de grond en dacht terug aan de voorbije confrontatie. Ik haatte het wanneer Finn opmerkingen over me maakte, deels omdat hij Harry op die manier kon opjutten tot op het randje van een gevecht, en deels omdat ik walgde van het idee dat hij op zo'n intieme manier over me nadacht. Enkel Harry mocht dergelijke gedachten hebben -niemand anders. Daarbij, ik was al preuts genoeg zonder Finns ongewenste onthullingen. Ik verafschuwde het feit dat hij net openlijk had verkondigd dat ik zo goed als geen ervaring had op seksueel vlak. Dat was iets privés. En iets dat hem niet aanging. Iets dat ik slechts met Harry wenste te delen.
"Dus, weet je zeker dat je klaar bent voor zijn gevecht?" haalde Zayn me abrupt uit mijn gedachten. Verstoord keek ik op, recht in zijn vriendelijke ogen. Hij had het tegen mij. Met een zucht wendde ik me af, zodat ik onmiddellijk Harry's intense blik ving. Hij hield ons in de gaten en was duidelijk aan het afluisteren.
"Geen idee." mompelde ik.
Ik loog.
Ik had nog nooit in mijn hele leven zo tegen iets opgezien. Ik haatte dit. Natuurlijk was ik er niet klaar voor hem straks met Finn in die levensgevaarlijke ring te zien staan en hem klappen te zien opvangen die hij niet eens verdiende. Ik wilde niet dat hij moest vechten voor mij. Ik wilde dat hij helemaal niet moest vechten, al besefte ik dat het een deel van zijn leven was. Maar niet dit. Vechten met Finn was te veel. Te gevaarlijk en te risicovol.
Ik kuchte en speelde met mijn vingers.
"Boks je ook?" vroeg ik zacht. Hij schudde zijn hoofd.
"Niet meer. Ik heb vroeger wedstrijden gevochten. Ook met Jim als trainer. Zo heb ik Harry trouwens leren kennen. Maar ik was nog niet half zo goed als hem. Ik ben gestopt na een blessure, maar ben nog steeds geïnteresseerd in de bokswereld. Ik probeer naar zoveel mogelijk wedstrijden te gaan, zeker naar die van hem." antwoordde hij, knikkend naar Harry, die ons nog steeds scherp in het oog hield. Ik knikte langzaam.
"Heb je ooit hier gevochten?" vroeg ik nieuwsgierig. Ik herinnerde me de eerste keer dat ik Zayn op de loft had gezien, toen hij een conversatie met Harry had gehad over zijn illegale wedstrijden en zijn afkeur onmogelijk had kunnen verstoppen.
Zijn antwoord verbaasde me dan ook niet: "Nee, ik heb altijd enkel aan legale wedstrijden meegedaan. Ik vertrouw Finn en zijn louche bullshit niet." Harry zuchtte verveeld en liet zijn andere onderarm nu ontspannen op de rugleuning rusten. Jim was eindelijk klaar met zijn eerste hand.
Het was Harry die de stilte die volgde na enkele minuten onderbrak: "Je kan hier straks met Zayn blijven wachten tot mijn wedstrijd voorbij is, Lily." Ontzet keek ik in zijn groene ogen.
"Hier? Waarom zou ik hier wachten als ik kan kijken in de zaal?" protesteerde ik. Aarzelend blikte hij in mijn ogen.
"Ik heb liever niet dat je het gevecht ziet, Lil. Wedstrijden in Finns ring zijn..." Hij wikte en woog zijn woorden, duidelijk op zijn hoede. Hij wilde me niet nog banger maken.
"Intens." vervolgde hij uiteindelijk. Slikkend keek ik naar Jim.
"Maar ik... Ik wil je zien vechten. Hier wachten zou het enkel erger maken voor me. Ik moet kunnen weten dat alles goed met je gaat." Mijn stem klonk praktisch wanhopig. Hij slaakte een gekwelde zucht.
"Lily..." begon hij.
"Ze kan nog altijd hierheen komen als het haar te veel wordt." schoot Zayn me te hulp. Kwaad keek Harry hem aan.
"Bedankt voor de steun, klootzak." gromde hij. Zayn haalde slechts zijn schouders op en wierp een korte blik op me. Dankbaar liet ik mijn mondhoeken omhoog krullen.
"Intussen weet iedereen in je directe omgeving dat je vanavond vooral voor haar vecht, maatje. Het is niet eerlijk van je haar er niet bij te laten zijn. Ze is toch al tot in The Bronx geraakt, dus haar tegenhouden je te zien in de ring heeft geen zin." zuchtte hij. Gefrustreerd schudde Harry zijn hoofd. Zijn dikke bruine krullen dansten rond zijn knappe gezicht.
"Je hebt haar daar nodig, Harry." voegde Jim er nog op dringende toon aan toe. De jongen voor hem klemde zijn tanden op elkaar, maar ontkende het niet. Heel even maakte mijn hart een sprongetje. Geloofde hij dan zelf ook dat hij nood aan mijn aanwezigheid zou hebben?
"Ik wil haar niet blootstellen aan zoiets, oké? Het wordt fucking heftig, en ik wil niet dat ze ziet hoe hij me..." Hij slikte zijn woorden in toen hij mijn angstige blik opmerkte.
"Laat me er alsjeblieft bij zijn." smeekte ik, mijn ogen groot en radeloos. Een hele tijd bleef hij me aanstaren, maar toen zuchtte hij verslagen en likte over zijn roze volle lippen.
"Fuck, al goed." snauwde hij, voor hij naar Zayn keek en kwaad vervolgde: "Jij blijft de hele tijd bij haar en brengt haar terug naar mijn kleedkamer vanaf je ziet dat ze het moeilijk krijgt, ja?"
Gehoorzaam knikte Zayn, terwijl ik opgelucht glimlachte en Harry eindeloos dankbaar aankeek. Hij bleef de jongen naast me echter aanstaren.
Nu op zachtere toon mompelde hij nog: "En zorg goed voor haar, oké? Verlies haar niet uit het oog." Het verwarmde me van binnenuit te weten dat hij zo om me bekommerd was, en ik moest op mijn tong bijten om een brede lach in te houden.
"Ze is in goede handen." antwoordde Zayn geruststellend. Harry reageerde niet, maar richtte zijn mooie groene ogen op mij. Ik beet kort op mijn onderlip.
"Tijd voor je opwarming." schrok zijn trainer hem op, toen zijn tweede hand enkele seconden later ook volledig ingewikkeld was.
"Het is tien voor negen. Jullie zouden beter teruggaan naar de zaal." vervolgde Jim met zijn strenge blik op ons gericht. Ik fronste, plots in paniek.
Terug naar de zaal? Dan moest ik nu al afscheid nemen van Harry...
"Ja, goed." ging Zayn meteen akkoord, terwijl hij al naar de twee andere mannen wandelde. Met een ruk keek ik hem aan.
"Goed?" herhaalde ik kleintjes. Harry bestudeerde me een tel, maar richtte zijn aandacht toen op Zayn en greep zijn uitgestoken hand.
"Succes straks. Ik weet dat je van hem kan winnen, Styles. Geloof erin." gaf hij nog als raad mee. Met een lichte grijns knikte Harry. Ik stond als aan de grond genageld, niet in staat me te verroeren. Trillend staarde ik naar de vloer. Dit was het dan...
"Rose?" vroeg Jim. Ik keek met betraande ogen op, enkel om te zien dat de drie me aanstaarden. Zayn nieuwsgierig, Jim ongeduldig, en Harry gekweld en teder. Hij maakte het extra moeilijk voor me op die manier...
Langzaam wandelde ik naar hem toe en glimlachte geforceerd. Ik wilde niets liever dan een laatste keer in zijn armen schuilen en zijn lippen op de mijne voelen, al was het maar als kortstondig kalmeringsmiddel, maar ik was me pijnlijk bewust van de priemende nieuwsgierige blikken van Zayn en Jim naast ons.
"Succes." fluisterde ik moeizaam. Hij knikte kort en liet zijn ogen traag en zorgvuldig over me heen glijden, geen plekje overslaand. Onhandig boog ik naar hem toe en gaf een aarzelende kus op zijn wang, voor ik me terugtrok en blozend naar Zayn keek.
Hij knikte en liep na een laatste glimlach naar Harry al naar de deur. Ik volgde hem twijfelend, maar bleef om de twee stappen over mijn schouder naar de prachtige jongen achter me kijken. Toen ik de deur uit was, bedacht ik me. Dit was geen juist afscheid. Ik kon hem niet zo laten gaan.
Een traan rolde over mijn wang, terwijl ik me onaangekondigd omdraaide en snel weer naar binnen rende. Harry stond nog steeds op dezelfde plaats, alsof hij had verwacht dat ik terug zou komen. Zijn mondhoeken krulden omhoog, en onmiddellijk opende hij zijn sterke armen.
Ik gaf niet om Zayn en Jim toen ik de afstand tussen onze lichamen razendsnel verkortte. Ik wilde enkel bij hem zijn.
Hij ging lichtjes door zijn knieën en ving mijn lichaam moeiteloos op, voor hij me optilde en dicht tegen zich aan trok. Ik sloeg mijn benen rond zijn middel en knuffelde hem onmiddellijk verlangend met mijn gezicht in zijn hals verborgen, alsof ik me in zijn veilige greep wilde afschermen van wat ons te wachten stond.
"Je wint vanavond, oké? Hij maakt geen schijn van kans tegen je." prevelde ik tegen zijn hals, terwijl ik een zijn zachte dikke krullen in mijn vuist nam. Hij draaide zijn gezicht en duwde zijn mond schaamteloos op de mijne. Ik kuste hem gewillig terug, al hielden we het vrij zedig, beseffend dat we niet alleen waren. Teder bewoog hij zijn warme vochtige lippen tegen die van mij, zijn sterke armen rond mijn lichaam.
Toen ik me terugtrok, liet ik mijn hand verder in zijn haar glijden en glimlachte ik verlegen naar hem. Hij zette me voorzichtig weer neer.
"Ik heb beloofd dat ik zou winnen voor je, baby." humde hij. Ik knikte langzaam en liet hem mijn tranen van mijn wangen vegen. Hij boog voorover en kuste me opnieuw, langzaam en bijna liefdevol.
Onmiddellijk nadat hij de kus had verbroken, trok hij me steviger tegen zijn sterke lichaam en knuffelde me innig. Hij bracht zijn lippen tot bij mijn oor.
Heel zacht fluisterde hij, zodat enkel ik zijn woorden kon horen: "Denk hieraan als je me daar straks ziet staan. Als je bang wordt, of als je Finn me pijn ziet doen, denk dan aan mijn armen rond je en aan hoe fucking verliefd ik op je ben. Dat kan hij niet van ons afnemen." Ik verstopte mijn gezicht in zijn nek en zuchtte toen ik de bekende vlinders in mijn buik voelde.
God, mijn gevoelens voor hem werden elke seconde groter en groter.
"Ik kom naar je terug, Lil. Wat er straks ook gebeurt." stelde hij me nog op zachte toon gerust. Met betraande ogen keek ik hem aan toen hij zich achteruit boog. Hij glimlachte lief en aaide langzaam over mijn wang. Zijn kuiltjes lieten hem er jonger uitzien.
Ik knikte langzaam en drukte nog een laatste kus op zijn zachte lippen.
"Wees voorzichtig, ja?" smeekte ik haast, mijn woorden gesmoord. Hij kuste me zelf nog eens kort, maar boog zich vervolgens achteruit en streelde met zijn neus langs de mijne.
"Tot straks, prinses." mompelde hij. Ik zuchtte trillerig en fronste gepijnigd toen hij me langzaam losliet.
"Tot straks, Haz." antwoordde ik, op het punt in huilen uit te barsten. Ik negeerde Jims brede glimlach toen ik me omdraaide en verslagen naar Zayn wandelde. Het kon me niet schelen dat hij meer dan opgewonden was over onze intimiteit en de tederheid waarmee Harry en ik net afscheid hadden genomen.
In de deuropening keek ik een laatste keer met tranen in mijn ogen naar hem om en zwaaide verslagen. Hij schonk me nog een speels knipoog, maar wendde zijn prachtige groene ogen toen af en draaide zich van me weg.
Met een hol gevoel in mijn binnenste liep ik van hem weg, ook al voelde het fout en gaf het onheilspellende vooruitzicht van zijn wedstrijd me onaangename zenuwen.
Maar het was nu te laat om iets aan de situatie te veranderen.
Hij zou vechten met Finn.
Een traan liep over mijn wang, en terwijl ik me krampachtig probeerde vast te houden aan het achterblijvende gevoel van zijn kus, verwijderde ik me steeds verder van de jongen op wie ik hopeloos verliefd was geworden.

--
Hallo allemaal! Sorry voor het lange wachten, maar de examens waren stressvoller dan verwacht, dus ik had absoluut geen tijd om te schrijven/uploaden! Dankjewel voor al jullie geduld!
Denken jullie trouwens dat Harry de wedstrijd zal winnen? Of eerder Finn?
xxx

Reacties (14)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor. Maar verveel mij pff.

    8 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Damn.. hoe verliefd lilly op Hazza is, zo verliefd ben ik op dit verhaal.
    Ik heb even de tijd moeten vinden, maar elk hoofdstuk is de tijd dubbel en dwars waard!!
    En ja Duhh Hazza moet winnen.

    hihi was ondertussen het nummer I'd Come For You van Nickelback aan het luisteren en het paste precies in dit hoofdstuk, hoe Lilly alsmaar naar harry gaat

    Xxx(H)

    1 jaar geleden
  • fleurtjeeeh

    Wauw wat een goed hoofdstuk weer!!(H)

    1 jaar geleden
  • Eelien

    Harry MOET winnen... het kan niet anders!
    Je schrijft nog steeds zoooo geweldig!
    Hoe is het met jou? En hoe waren je examens? Geniet van je welverdiende vakantie! (:

    xxx

    1 jaar geleden
  • Maim

    Wauw, heel mooi geschreven!
    Ik hoop zo dat Harry wint. Hoop dat je snel het volgende hoofdstuk plaatst, zodat we niet te lang hoeven te wachten (wbw)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen