Een paar jongens waren aan het aftellen naar het moment waarop meneer Daems vijftien minuten te laat zou zijn. Ze werden luider en luider, tot op het punt dat ik Eliane amper nog kon horen.
      Er waren nog twintig seconden over toen de leerkracht binnenkwam, evenveel geamuseerd als verward. "Oké jongens, ga zitten", zei hij. "Mijn excuses dat ik zo laat ben." Alsof iemand dat een probleem vond.
      Het uur ging vrij snel voorbij en langzaamaan begon ik me rustiger te voelen. Mama voelde ver weg, alsof thuis een andere wereld was. Eigenlijk was dat ook wel een beetje zo. Mijn psycholoog vertelde me ooit dat niemand dezelfde persoon was op school als thuis, dat het bijna belachelijk was hoe erg we deden alsof we iemand anders waren. Ik zag het anders. Jezelf anders gedragen in bepaalde situaties betekent niet meteen dat je je anders voordoet dan je echt bent. Het betekent alleen dat je je er anders voelt. Een persoon is meer dan één iemand.
      Nederlands het volgende uur beloofde interessant te worden. Mevrouw Claessens zelf was al merkwaardig genoeg, maar deze keer kondigde ze een groepswerk aan. Ik leefde voor groepswerken, zeker als we zelf mochten kiezen met wie we ze maakten. Bovendien was het nu de perfecte gelegenheid om met Jens om te gaan. Ik was zo druk bezig met een plan te bedenken, dat ik de uitleg van de leerkracht compleet had gemist. Iets over poëzie. Saai, maar oké. Het ging minder over de opdracht en meer over wat ervoor nodig was.
      Ik wachtte op haar toestemming om groepjes te maken als op een startschot.
      "Onthoud dat dit een grote opdracht gaat zijn die zich uitstrekt over meerdere weken en dat jullie zowel originele als bestaande gedichten gaan moeten gebruiken. Zorg dus dat je bij iemand zit die van dezelfde soort poëzie houdt als jij." Mijn hart begon wat sneller de kloppen.
      Mevrouw Claessens zuchtte met een glimlach, wetend hoe graag we nu onze partner wilden zoeken. Dit was geen grap voor ons - het was een slagveld. "Ga nu maar groepjes maken", zei ze, en ik stond recht om naar Jens te lopen. Alleen om te zien dat hij Lucas een high five gaf. Dat kon niets anders betekenen dan dat zij samen gingen. Ik kneep mijn ogen samen en draaide me terug om. Eliane dan, dat was ook geen probleem.
      Maar Eliane zat al samen met Kato. En Gwen met Sofie. Verdomme, dacht ik. Mijn vriendinnen wisten natuurlijk dat ik met Jens samen wou zitten, dus hadden ze geen rekening met me gehouden. Teleurgesteld ging ik terug op mijn plaats zitten. Het kon me niet veel meer schelen met wie ik nu samen zou moeten werken. Tot ik me herinnerde wie er achter me zat.
      Was het een goed idee om Espen nog meer lastig te vallen? Op het moment klonk het best goed... Omgaan met Espen was als naar die filmpjes kijken waar blikjes en kaarsen geplet worden door een machine, of glazen kapot worden gegooid in slow motion. Een beetje rommelig, maar verschrikkelijk interessant.
      Ik draaide me om. Espen keek me niet aan, maar ik wist dat hij me zag. Zijn kaak werd helemaal gespannen en zijn wenkbrauw bewoog een beetje.
      "Hoi Espen", zei ik. "Of moet ik zeggen, nieuwe partner?"
      "Nee", was alles wat hij zei.
      "Kom op." Ik leunde weer op twee poten achteruit zoals ik eerder bij wiskunde had gedaan. "Er blijft toch niemand anders meer over. Niemand wil ons, man."
      Alsof mevrouw Claessens me gehoord had, klapte ze in haar handen. "Oké! Heeft iedereen een partner gevonden?" Ze wachtte niet op een antwoord. Volgens mij was niemand zo enthousiast over deze opdracht als zij. "Ga dan maar naast elkaar zitten en begin met overleggen!"
      Ik plofte naast Espen neer, leunend op een elleboog en weer met die pen tegen mijn lip. "Dus", zei ik. "Wat is de bedoeling?"

Espen heeft geen chill. Ik ook niet, want ik blijf maar schrijven??! Ik weet ook niet wat er gebeurt

Reacties (2)

  • Frodo

    "Omgaan met Espen was als naar die filmpjes kijken waar blikjes en kaarsen geplet worden door een machine, of glazen kapot worden gegooid in slow motion. Een beetje rommelig, maar verschrikkelijk interessant."
    Hahhaha ik kon niet meer! Als je ooit een boek uitgeeft, koop ik h'm meteen.

    2 jaar geleden
    • Donwell

      I second the 'I'd buy the book' - part

      2 jaar geleden
    • aphasia

      Jullie zijn allebei te lief omg

      2 jaar geleden
  • Donwell

    De vergelijking waarmee je Espen omschrijft is spot on, echt waar. Elk hoofdstuk is beter dan het vorige. Mijn favo Q-story op dit moment *O*

    2 jaar geleden
    • aphasia

      Wow dankjewel!!!

      2 jaar geleden
    • Necessity

      Je omschrijving van Espen :') I love it!

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen