Sorry dat het even duurde! Ik werk erg veel en ben bezig met een beleidsplan, vandaar dat er binnenkort waarschijnlijk wat minder stukjes geplaatst worden!

Enjoy! X

Na enkele dagen verstreken waren, had ik besloten dat het tijd was om mijn spullen op te gaan halen. Kate praatte nog steeds niet tegen me, zelfs niet op het werk. De kans was klein dat ik veilig terug kon wederkeren zonder een groot drama te veroorzaken waar Lennon hoe dan ook bij betrokken zou raken. Als ik iets wilde ontwijken, was het de teleurstelling van het kleine meisje. Dit was mijn motivatie om mijn spullen zo snel mogelijk in te pakken. Ik zette twee grote tassen op mijn bed en gooide mijn gekreukte kleren op een hoopje. Binnen enkele minuten had ik alles bij me en was ik klaar om te gaan. Wat ik niet had verwacht, was dat de voordeur open klikte op het moment dat ik wilde vertrekken. Ik hoorde hoe Kate kwaad haar dochtertje vertelde dat ze haar niet kon blijven ophalen van school als ze zich even niet lekker voelde en dat ze maar moest doorzetten de volgende keer. Ik slikte de brok in mijn keel weg en opende voorzichtig mijn kamerdeur.
‘ Tris? ‘ Vroeg Kate verbaasd. ‘ Wat doe jij nou weer hier? ‘ Au. Haar tweede vraag klonk aanzienlijk vijandiger dan de eerste. Haar poging om mij zo vijandig mogelijk te begroeten, werd echter onderbroken door Lenny. Zonder iets te zeggen rende ze snikkend op me af en wikkelde haar armen om mijn knieën. Met een open mond staarde ik naar het huilende kind om mijn benen. Ik keek op naar Kate, mijn ogen vragend om een verklaring.
‘ Het is al de derde keer deze week. ‘ Zuchtte ze moedeloos. ‘ Ik weet ook niet wat er aan de hand is. ‘
Ik boog voorover en pleurde mijn tassen naast me op de grond, vervolgens wikkelde ik mijn armen om het kleine meisje en tilde haar op. Ze verborg haar hoofd in mijn nek en huilde zachtjes in mijn schouder.
‘ Wat is er allemaal aan de hand, kleine? ‘ Ik zette haar op de bank en hurkte voor haar neer. Het donkerblonde meisje wreef in haar ogen en gaf me haar meest trieste blik.
‘ Het is morgen Vaderdag. Iedereen mag zijn papa meenemen. Ik heb geen papa. ‘
Ik draaide mijn hoofd om naar Kate en merkte op dat zij inmiddels haar hand over haar mond had geslagen en moeite moest doen om niet zelf in huilen uit te barsten.
‘ Oh, Lenny. ‘ Ik pakte haar hand voorzichtig beet. ‘ Jij hebt helemaal geen papa nodig. Kijk wat voor bijzondere moeder je hebt. Zij is mama en papa tegelijkertijd. Dat kunnen niet veel klasgenootjes zeggen. ‘
‘ Dat is niet hetzelfde. ‘ Fluisterde Len zachtjes.
God. Ik had geen flauw idee hoe ik hiermee om moest gaan. Ik wist geeneens hoe ik met mijn eigen leven moest dealen, hoe kon ik in vredesnaam een zevenjarige wijsmaken dat het niet erg was om geen vader te hebben? Ik tilde voorzichtig haar hoofd omhoog met mijn wijsvinger.
‘ Weet je, ik heb ook geen vader. Nooit gehad. ‘ Vertelde ik haar op een geduldige toon. ‘ Ik had ook alleen een moeder. Zij was mijn beste vriendin en beter dan twee ouders bij elkaar opgeteld. Jouw moeder is misschien zelfs nog wel beter dan de mijne. Jij hebt geen vader nodig. ‘
Ik gebaarde naar Kate, die onmiddellijk op haar knieën plaatsnam naast mij. Ze gaf haar dochter een tedere aai over haar bol en keek me dankbaar aan.
‘ Ik snap heel goed dat het rot is dat alle vaders naar school komen morgen. Dus, zou ik voor één dagje jouw vader mogen zijn? ‘
Een voorzichtig glimlachje verscheen op Lennons gezicht. Ze vloog me om mijn nek en knuffelde me zo stevig dat ik bijna bang was om te stikken. Na een tijdje tilde Kate haar dochter op en legde haar op de bank, waar ze onmiddellijk in slaap viel.
‘ We moeten daar echt wat van zeggen. ‘ Zei ik meteen op een gevaarlijke toon. ‘ Dit is toch te absurd voor woorden? Ze weten dondersgoed dat niet ieder kind een vader heeft. ‘
Kate legde haar hand op mijn schouder. ‘ Wind je niet zo op, Tristan. Zo zit de wereld tegenwoordig nu eenmaal ik elkaar. ‘
‘ Wat een verschrikkelijke maatschappij. ‘
Kate glimlachte triest en gaf me een kus op mijn wang. ‘ Dankjewel. Ik wist wel dat je echte persoonlijkheid nog in je zat. Ik stuur straks wel door hoe laat je haar kan komen ophalen morgen.’
Ik knikte stuurs. ‘ Dus ik ben nog steeds verbannen. ‘
Kate keek met tranen in haar ogen naar me op. ‘ Het spijt me echt, maar het gaat gewoon niet meer zo. Je kunt niet van me verwachten dat ik toe zal laten dat Lennon opgroeit met een alcoholist. ‘
‘ Ik begrijp het. ‘ Ik moest moeite doen om dit gesprek gaande te houden.
Kate pakte mijn handen beet en staarde me verloren in de ogen. ‘ Ga alsjeblieft voor jezelf zorgen, dan kun je eventueel terugkomen. Goed? ‘
‘ Goed. ‘ Slikte ik. ‘ Nou. Dan ga ik maar. ‘ Ik rukte mijn handen net iets te hard los en voelde een oncomfortabel gevoel opzwellen in mijn borstkas. Het leek net alsof mijn emoties wilden huilen, maar dat mijn lichaam het fysiek niet toeliet. Ik knikte mijn vriendin stroef gedag. Net toen ik mijn rug naar haar toedraaide en de voordeur wilde openen, hield haar bevende stem me tegen.
‘ Hoe is het met je borstkas? ‘
‘ Als vanouds. ‘ Wist ik met moeite uit te brengen. ‘ Ik zie je nog wel, Kate. ‘
‘ Ik hou van je, Tris. ‘
Iedere spier in mijn lichaam spande zich automatisch aan. Zonder hierop te reageren trok ik net iets te wild de voordeur open. De klink klapte met een hard geluid tegen de muur in de hal en voordat Kate de deur dicht kon trekken, was ik al verdwenen.

Reacties (2)

  • Luckey

    Te lief is dit!! 💜💜💜
    Hij moet echt veranderen
    Kate love you
    And i know that

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Mijn hart brak echt gewoon bij... ongeveer elke zin uit dit hoofdstuk.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen