Foto bij Chapter seven

Met dank aan de meisjes die zich als Natsumi, Aki en Haruna hebben voorgesteld, heb ik een set droge kleding gekregen en een tas, om extra kleding die ik mocht lenen, mee te nemen. De kleding is niet helemaal mijn stijl, maar omdat mijn eigen casual kleding nog helemaal doorweekt is, heb ik geen andere keuze. Ik slaak een diepe zucht. Mijn blik rust op de groep jongens die nieuwsgierig naar buiten kijken. Nadat Endou vroeg of ik met hen mee wilde gaan en ik een set droge kleding heb gekregen, zijn we gelijk naar het Narashika Park gereisd. Aliea heeft daar toegeslagen tijdens de onthulling van het standbeeld. En heeft daarbij het standbeeld vernield.
Ik bijt zachtjes op mijn lip en bal mijn handen tot vuisten. Wat moet ik doen? Ik heb Gran gezegd dat ik een spion ben, maar ik wil helemaal niet meewerken aan vaders plan. Het was alleen de bedoeling om Gran af te wimpelen zodat hij weg zou gaan, maar nu heb ik mezelf alleen maar meer ellende gebracht. Nu verwacht hij dat ik écht ga spioneren bij Raimon en het feit dat ze me uit hebben genodigd met hen mee te gaan, zal voor Gran geloofwaardig zijn. Maar dat zal betekenen dat ik daadwerkelijk ondervraagd zal worden als hij informatie over Raimon wil. ‘Ik ga naar buiten! Het zal toch niet zo zijn dat er geen mogelijkheid is om binnen te komen?’ protesteert Endou. Mijn aandacht draai ik naar Raimon’s aanvoerder. Hij zwaait de deur van de Inazuma Caravan open en holt naar buiten. De andere roepen hem na, maar hij staat al naast de coach. Na enkele tellen draait hij zich alweer stralend om en holt hij terug de bus in. ‘We mogen naar binnen!’

Iedereen heeft zich in groepjes opgesplitst om het park te doorzoeken. Waar ze precies naar op zoek zijn? Geen idee. Het enige dat ik weet, is dat ik alleen achter ben gebleven terwijl de rest rond is gaan lopen. Met een zucht stap ik naar het verwoeste standbeeld toe. Ik kijk op naar het gebroken hert en een gevoel van schuld overvalt me. Ik heb ze niet tegen kunnen houden. Als ik het geweten dat dit de eerst volgende stop was geweest, dan was ik met mijn bal hierheen gegaan. Dat is tevens waar de zwarte voetballen ook voor dienen. Niet alleen voor de verwoestende kracht, maar ook om snel te kunnen teleporteren naar de opgegeven locaties. Een hand op mijn schouder, laat me geschrokken omkijken en mijn pols wordt vastgepakt zodra ik uit probeer te halen. Ik trek geschrokken mijn hand los als een van de jongens van het Raimon team achter me staat en maak een verontschuldigende buiging. ‘Sorry! Je liet me schrikken en-’ ‘Het is al goed,’ onderbreekt hij mij. Ik kijk verbaasd op en voel de spieren die zich samen getrokken hebben van de schrik, weer ontspannen. Als ik zoiets bij Gran deed, kreeg ik altijd de volle laag. Mijn blik glijdt onderzoekend over de jongen heen en blijf bij zijn brilglazen hangen. Door de brilglazen heen weet ik een paar rode kijkers te kunnen spotten en vraag me van binnen af waar hij de bril voor gebruikt. Het heeft een aparte vorm en lijkt niet dezelfde functie te hebben waar de andere jongen hem voor gebruikt. De ander heeft het daadwerkelijk voor zijn zicht nodig, maar ik betwijfel of dat hier ook het geval is.
‘Kidou.. Was het toch?’ vraag ik onzeker. De jongen glimlacht als ik zijn naam uitspreek en knikt naar me. ‘Was er iets dat je wilde vragen?’ vraag ik hem dan. Kidou knikt even en draait zich een kwartslag om. ‘We hebben iets gevonden, ga je mee?’ Ik kijk even verbaasd naar de rivier in de verte. Er staat een hele groep bij elkaar en ze lijken iets te omsingelen. ‘Natuurlijk,’ beantwoord ik Kidou en stap snel achter hem aan. Een beetje onzeker ga ik naast hem lopen en kijk voor me uit. Zodra we de groep jongens bereikt hebben, valt mijn blik op de zwarte voetbal dat in het midden van de kring ligt. Endou stapt er op af. Hij kijkt moeizaam naar de bal en buigt voorover om het op te pakken. ‘Niet doen!’ zeg ik geschrokken. Iedereen kijkt verbaasd naar me om en ik draai ongemakkelijk aan een losse pluk met haar. ‘Hoezo? Het kan toch geen kwaad?’ vraagt Endou me. Hij haalt even zijn schouders op, pakt de bal vast en.. hij krijgt het niet van de grond gelift. Terwijl hij uit alle macht de bal van de grond probeert te tillen, lukt het hem uiteindelijk om de bal heel kort op te kunnen tillen. Het is misschien een kleine centimeter dat het van de grond komt en dan laat hij los. Een harde knal is te horen als de bal neerkomt en ik kan niets anders dan op de binnenkant van mijn lip bijten. Die bal heeft hij tegen zich aan gehad. Dat had op zijn minst zijn ribben moeten breken, maar hij is ongedeerd gebleven. En daarbij, kan ik wel met de bal omgaan. Maar wat zullen ze wel niet denken als ze mij nu tegen die bal aan zien schieten of het op zien pakken?
‘Hey, jullie daar! Wat zijn jullie aan het doen?’ Iedereen keert zich verbaasd naar het stemgeluid en deinzen een stukje naar achter als er plots een hele groep beveiligers voor ons staan. ‘Wat gebeurd er? Ik dacht dat we toestemming hadden om hier te zijn,’ hoor ik onderling gemompeld worden. Mijn blik glijdt over de groep die voor ons staat en zie hun blik kort afdwalen naar de zwarte voetbal die in ons midden ligt. ‘Jullie staan onder arrest! Jullie zijn de aliëns en het bewijs ligt daar!’ roept een roze-harig meisje. Ze wijst uitgebreid naar de bal en Endou schiet direct in de verdediging. ‘Wat een onzin! Dat is helemaal niet van ons. We hebben het alleen maar uit de rivier gehaald!’ roept hij verontwaardigd terug. Ik kijk verrast op naar Endou. Hij kon de bal niet zelfstandig op tillen, wie heeft hem dan uit het water gehaald? Ze moeten het op zijn minst met drie man hebben moeten tillen. ‘Bewijs het maar door tegen ons te voetballen,’ daagt het roze-harige meisje het team uit. Endou kijkt haar even verrast aan en strekt dan zelfverzekerd zijn hand uit. ‘Deal.’
Beide teams stellen zich op, op het veld en dan wordt me pas duidelijk dat het Raimon team maar 10 spelers heeft. Iedereen is ingelicht over het team dat tegenover hen staat, een bodyguard voetbalteam van de President en het roze-harige meisje is zijn dochter. Met 10 spelers gaat het lastig voor hen worden. Het zijn bodyguards, de kans dat hun verdedigingstechnieken sterk zijn, is erg groot. Met Gouenji en Someoka als spitsen gaan ze niet genoeg vuurkracht hebben om te kunnen scoren. Want vanaf mijn standpunt, kan ik zien dat Someoka niet fit is op het moment. Er zal waarschijnlijk snel een blessure bij hem ontstaan. Mijn blik dwaalt over de spelers en schuifel wat dichter naar de zijlijn toe om de wedstrijd te kunnen observeren. Het fluitsignaal echoot over het veld en de wedstrijd begint.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy
    Dit word weer spannend

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen