Foto bij 061 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Ik liep haastig achter Severus aan, de met een vlotte pas door de dungeons heen liep. We waren op weg naar zijn lab, omdat Albus wilde dat we meteen zouden beginnen met het onderzoeken van mijn herinneringen.
Ik keek er niet naar uit, het zou geen fijne ervaring worden de komende weken, maar volgens zowel Albus als Severus was het nodig. Ze wisten niet wat waar ik mee geraakt was met de Quidditch Cup, maar ze zijn er zeker van dat die vloek is wat ervoor zorgde dat ik oncontroleerbare momenten had waarbij ik in iemands hoofd kwam. De vraag was nu ook nog of het iets gevaarlijks was, of niet.
Ik zuchtte zacht, terwijl ik een kort sprintje trok om weer wat dichter bij hem te komen. Hij liep zo verschrikkelijk snel.
Het was vreemd om te bedenken dat nog geen half uur geleden hij mijn lichaam tegen een boom had aan gepind en nu deed als of er niks aan de hand was. Nogmaals verscheen er een kleine glimlach op mijn gezicht bij de gedachte eraan en ik beet op mijn lip om mezelf ervan te weer houden. Als ik het goed had begrepen had hij me geaccepteerd. Hij leek enig sinds mij vertelt te hebben dat hij instaat was om elkaar te leren kennen, op een manier anders dan vriendschap.
Het was niet alsof je dit een relatie kon noemen, nee, het was ver van een relatie. Ik zag dit als daten aan, maar ik wist niet hoe Severus dit zag. Hij was nog steeds erg moeilijk te lezen en ik betwijfelde of dat zou veranderen.
We kwamen eindelijk aan bij zijn privé lab, die ik nog nooit had gezien, en hij stopte om vlug de beschermende spreuken van de deur af te halen. Hij tikte met zijn stok op het ronde handvat, waarna hij het vast pakte en er een rode gloed over zijn hand ging. Hij hield de deur voor me open en ik liep langs hem naar binnen.
Het rook meteen naar potions ingrediënten, maar het verbaasde me hoe weinig ketels er stonden. Ik had verwacht dat het vol zou staan met ketels en het redelijk onoverzichtelijk zou zijn, maar het was goed georganiseerd en opgeruimd en ondanks dat het zo donker was hier, was alles goed te zien. Er hing een groen-blauwachtige sfeer in zijn lab. Er stonden meerdere houten tafels in de ruimte, een waar vijf ketels op stonden te pruttelen, een waar op er duidelijk ingrediënten op voorbereid werd en nog een waar allemaal scheikundige stelsels en potten stonden opgesteld. Aan de muren hingen planken met potten vol ingrediënten, verse planten in bakjes en boeken. Ook stonden er onderaan verkleinde ketels en andere spullen.
Plots viel de deur achter me in het slot en schrok ik op uit mijn gedachtes. Ik draaide om en keek in Severus' passieve gezicht. Hij liep langs me heen, pakte een houten stoel beet en zette het naast me neer. Het hout van de stoel kraakte protesterend toen hij het neer zette en fronsend keek ik ernaar. Terwijl ik de stoel bekeek, was Severus met zijn rug naar me toe gaan staan zonder een woord te zeggen. Ik vroeg me vurig af wat er op het moment door zijn hoofd heen spookte...
'Een galleon voor je gedachten,' opperde ik zacht, waarna ik op de stoel ging zitten en mijn handen in mijn schoot neer legde. Had hij nu alweer spijt dat hij me kuste? Mijn borstkas kneep zich samen bij de gedachte en een kil gevoel vulde mijn lichaam.
Hij bleef met zijn rug naar me toe staan, maar toen ik wat tegen hem zei, richtte hij zijn hoofd op en leek even na te denken. Hij draaide zich half om en keek met vernauwde ogen naar de onderste plank aan de muur.
'Heb je dit weekend wat te doen?' vroeg hij plots. Hij leek er moeite mee te hebben om te vragen, maar zijn vraag verbaasde me alsnog.
'Uh... Naast dat ik op de zaterdag les heb van een zekere potions master, ben ik vrij,' antwoordde ik met een waterige glimlach. Hij trok kort zijn mondhoek op en draaide zijn hoofd mijn kant op, maar de zekerheid die hij net had opgebouwd leek opeens uit zijn ogen te verdwijnen. Hij wilde weer wat zeggen, maar het leek er niet uit te komen. Nadat ik stil in zijn richting bleef kijken voor een minuut en hij nog steeds niks zei, fronste hij diep en keek gefrustreerd naar de spullen op zijn bureau, terwijl hij er afwezig aan zat. Hij leek heel erg met zichzelf in een conflict te zijn.
Ik haalde diep adem in en probeerde de kriebels in mijn buik te onderdrukken, terwijl ik de moet verzamelde om wat te zeggen.
'Misschien... misschien zouden we voor lunch naar het dorp kunnen gaan?' vroeg ik zacht, mijn ogen nerveus, maar hoop vol. Zijn hele lichaam leek aan te spannen en zijn ogen probeerde een gat in het hout van zijn bureau te boren.
Ik voelde mijn hart hard bonken achter mijn ribben en legde zacht mijn hand onder mijn hals.
'Dat is een... acceptabel... idee,' zei hij langzaam. Hij keek me aan en het was ongelofelijk hoe duidelijk het was op het moment dat hij een intern conflict met zichzelf had op het moment.
Het was ook duidelijk dat hij het niet gewend was om te daten en dat hij zich erg oncomfortabel voelde bij het idee ervan, maar hij probeerde het en eerlijk gezegd amuseerde het me om hem eens niet zo zeker te zien.
Nadat ik zijn antwoord hoorde glimlachte ik breed en knikte.
'Zaterdag?' vroeg ik en hij keek me even bedenkelijk aan. Als of hij dacht dat ik hem in de maling aan het nemen was, opzoek naar de waarheid en de aard van mijn intenties.
'Prima,' zei hij en ik zag zijn mondhoek heel licht omhooggaan. Het was eerder een schaduw van een glimlach, maar het was er wel.
Hij pakte zijn stok stevig vast en kwam naar me toe lopen. De blik op zijn gezicht was bedachtzaam en terughoudend en ik vroeg me af waarom.
'Hoe dan ook,' begon hij en liet zijn donkere ogen rustig op die van mij neer vallen. 'Ik ga proberen je herinneringen terug te vinden en dat ga ik doen door rond te zoeken. Herinneringen zijn nooit helemaal verdwenen, zelfs niet die magisch verwijderd zijn. Er is altijd nog wel een stukje over en dat stukje moet ik vinden. Dit is niet iets dat in een keer lukt, of in een week. Het zal lang duren en het zal redelijk vermoeiend kunnen zijn,' zei hij nonchalant en ik keek fronsend naar de tip van zijn stok en weer terug naar zijn gezicht. 'Kan je je gedachtes occluderen?' vroeg hij.
'Ja, maar niet voor lang,' zei ik. Hoezo moest hij dat weten?
'Dat is juist goed, probeer het zo min mogelijk te gebruiken, dat maakt het een stuk aangenamer,' zei hij en ik snapte wat hij bedoelde. Het kon redelijk pijnlijk worden na een tijdje en het kon niet aangenaam zijn voor hem om urenlang door iemand anders zijn hoofd te moeten door zoeken. 'Klaar?' vroeg hij en ik haalde diep adem, waarna ik knikte en hij zijn stok op me richtte. 'Legilimens,' zei hij zacht en toen voelde ik hem mijn hoofd in gaan. Zijn zwarte ogen doorboorde die van mij en ik had de neiging om weg te kijken uit ongemakkelijkheid, maar dat kon ik niet.
Ik had gelezen dat legilimens een enorm moeilijke vorm van magie was, zeer geavanceerd en alleen de beste en sterkste konden de ervaring bijna gevoelloos overlaten komen. Raar genoeg had ik nauwelijks door dat Severus op het moment in mijn hoofd zat, het enige wat ik echt merkte was een lichte druk op mijn hoofd.
Hier en daar popte er een vage herinnering op van vroeger, maar hij nam de tijd niet om het te bekijken. Hij skipte erdoorheen als of het niks was en verschillende emoties werden omhooggetrokken terwijl erdoorheen scande. Ik vond het alleen vaag, want alles wat ik over legilimency gelezen had indiceerde ik dat ik de herinneringen zou zien die hij zou zien...
Plots verdween de lichte druk in mijn hoofd en vervaagde de herinneringen en de gevoelens die ik voelde en kon ik weer weg kijken. Ik fronste en keek Severus vragend aan, waarom was hij gestopt?
'Probeer niet zo veel na te denken,' gromde hij lichtelijk geïrriteerd en liet zijn arm zakken.
'Oh... Sorry, dat was niet de bedoeling. Ik vroeg me alleen af hoe het kwam dat ik niks zag, wat ik gelezen had-' begon ik, maar hij onderbrak me.
'Met legilimency kan degene die het gebruikt zowel de herinneringen, gedachtes en gevoelens van die persoon ontdekken. De gedachtes hoor ik gewoon zoals jij ze hoort, alleen iets vager en de gevoelens voel ik precies zoals jij ze nu voelt of op een ander moment voelde. Echter bij herinneringen sta ik in de omgeving van de herinnering en kan ik alles zien en rond bewegen. De reden dat je niks zag zojuist, was omdat ik geen herinnering had vastgepakt en erin was gegaan,' zei hij met over elkaar gevouwen armen. 'Is je nieuwsgierigheid nu voldaan?' vroeg hij met een opgetrokken wenkbrauw en sprakeloos keek ik hem aan.
'Waar heb je dit geleerd?' Ondanks zijn duidelijk irritatie doordat ik me niet focuste, moest ik het toch vragen. Het was super interessant.
'Ik heb het mezelf aangeleerd,' zei hij en ongelovig keek ik hem aan, maar voor ik wat kon zeggen snoerde hij me de mond.
'Ik heb niet uren de tijd, miss Lewis. Graag nu focussen zodat we beide terug kunnen trekken naar onze kamers,' zei hij zuchtend en ik grijnsde kort.
'Sorry, professor,' zei ik plagend en toen hij de ingehouden grijns op mijn lippen zag liggen, ontspande hij in amusement.


(flower)

Reacties (3)

  • ellenlemon

    Nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, nog een stukje, ... !!!!!

    1 maand geleden
    • RickmanLover

      Hahahahhaa, hoe kan ik hier nee tegen zeggen :p

      1 maand geleden
  • Lente2

    Gelukkig nieuwjaar! Mooi hoofdstuk, nu ben ik toch wel benieuwd wat het dan wel is.

    1 maand geleden
  • Maim

    Awwww Sev wordt echt losser!

    1 maand geleden
    • RickmanLover

      Jaaa, langzaam warmt hij wat op :3

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen