Oké, dus ik had samenwerken met Espen een beetje onderschat.
      De bedoeling van de opdracht was dat we een dichtbundel maakten met gedichten zowel van ons als van bekende dichters. Bovendien moesten we van één gedicht een creatieve opdracht maken en daarna een receptie houden om de bundel voor te stellen. Een beetje overdreven, als je het mij vroeg, maar ik kon best rijmen. Ik bedoel, hoe moeilijk kon het zijn? Maar toen ik dat dacht, was ik even vergeten met wie ik moest gaan rijmen.
      Nadat ik naast Espen was gaan zitten en hij dit aan me had uitgelegd, hadden we amper nog een woord gezegd. Hij had me verteld dat ik eerst maar een paar gedichten moest vinden en dat we daarna verder konden praten. Toen ik hem vroeg hoe het dan met hem zat, of hij geen gedichten moest vinden, keek hij me gewoon vuil aan. Volgens mij apprecieerde hij het niet dat ik niet naar de leerkracht had geluisterd. Ik moest toegeven dat het een niet al te goed beeld van me schetste, maar hij moest er ook niet lullig over gaan doen.
      Eliane, Gwen en Kato stonden me in de gang op te wachten met een pijnlijk vertrokken gezicht. "Sorry, Camille", zei Eliane. "Ik dacht dat je met Jens zou gaan."
      "Ja, ik ook", zuchtte ik. De teleurstelling was nog groter dan in het begin. Het was de perfecte gelegenheid geweest om eens alleen te zijn met Jens. Normaal ging dat niet, want hij kwam nergens zonder zijn vrienden. En nu zat ik opgescheept met Espen, die in bijna elke situatie al alleen was. Ik huiverde bijna bij de gedachte aan alle ongemakkelijke stiltes die over ons zouden vallen de komende weken.
      Kato legde een hand op mijn schouder. "Als je deze opdracht overleeft, gaan we uit en dan trakteer ik je op een mojito."
"Eentje maar?"
"Van mij krijg je er ook één", zei Gwen. Ik lachte en vergaf hen meteen. Hoe kon ik het hen nu kwalijk nemen dat ze erachter stonden dat ik Jens wou versieren?
      Samen liepen we naar de refter, waar de rest van onze tafel al vol zat. Sofie en Gwen begonnen meteen over hun opdracht te praten, maar gelukkig vonden Kato en Eliane dat niet nodig.
      "Zeg", zei Kato. "Wat zei Jens deze ochtend?" Ze wiebelde met haar wenkbrauwen.
"Hij vroeg of ik het leuk vond gisteren. En toen lachte hij me uit omdat ik de trap niet op geraakte." Een dwaze grijns verscheen op mijn gezicht.
"Jij bent zo verliefd, het is walgelijk", lachte Kato.
Eliane porde haar met haar elleboog. "Ik weet dat jij geen gevoelens hebt, maar je moet nu niet jaloers gaan doen."
Kato's mond viel open. "Jezus, El. Dat deed pijn."
"Laat Cam met rust, dan", zei Eliane, en ze knipoogde naar me. "Kijk eens wie eraan komt."
      Ik keek achter me en zag Jens onze tafel naderen. Snel draaide ik me terug om zodat ik me mentaal kon voorbereiden - dit had hij nog nooit eerder gedaan.
      Hij kwam naast me staan en leunde op tafel. "Hey", zei hij.
"Hey", antwoordde ik.
"Ik was aan het denken dat wij eens naar de film moeten gaan." Het pure zelfvertrouwen waarmee hij het zei overrompelde me even.
"Wanneer had je in gedachten?" wist ik uit te brengen
"Vrijdag?" Hoezo ging dit opeens zo gemakkelijk? We liepen nu al weken achter elkaar aan zonder verder te gaan dan wat glimlachjes en aanrakingen, en nu vroeg hij me op een date? Tijdens de middag? In de refter?
"Is goed, ja." Hij keek even achter zich en lachte. Toen ik zijn blik volgde, zag ik dat de jongens aan zijn tafel ook aan het lachen waren. Ik haalde een wenkbrauw op.
"Ik probeer niets, ik zweer het", zei Jens snel. "Ze zijn gewoon enthousiast."
"Goed dan." Toch stak het een beetje dat hij dit eerst met zijn vrienden had besproken. Ik vroeg me af hoe hij over me praatte als ik er niet bij was. Was het respectvol? Onverschillig? Vertelde hij hen hoe leuk hij me vond?
"Oké, tot dan", zei hij, ook al zouden we elkaar nog vaak genoeg op school tegenkomen.
"Tot dan." Maar hij was al weg. Ik ademde diep uit, besefte pas na een paar seconden wat er net gebeurd was. Ik had een date, met Jens. Dat betekende dat zijn geflirt toch iets betekend had.
      "What the fuck was dat?" vroeg Kato toen ik niets meer zei.
Ik grijnsde breed. "Het begin van iets moois."
Eliane nam haar gebroken kopje thee vast en hield het omhoog. We maakten een toost en ik hoopte dat niemand aan Jens' tafel dat had gezien.
      De rest van de middag kreeg ik mijn blos niet meer van mijn gezicht en ik besloot dat ik dit rustiger moest gaan aanpakken. Zoals Kato zei, het was zo duidelijk dat ik verliefd was en dat was niet oké. Ik zou Jens nog wegjagen op die manier.
      De namiddag ging snel voorbij. Te snel. Om vier uur stond ik in de fietsenstalling te bedenken hoe ik kon vermijden om naar huis te gaan. Ik kon moeilijk aan iemand vragen om iets te gaan doen op een dinsdagavond. Langs de andere kant hadden we geen huiswerk tegen de volgende dag. Ik moest alleen nog een paar gedichtjes verzamelen en dan zou ik klaar zijn.
      Toen Kato, Gwen en ik langs een cafeetje reden, vroeg ik hen of ze iets wilden gaan drinken.
      "Ben je gek? Dat kan ik echt niet maken", zei Kato.
"Ja, sorry. Ik ga ook door." Gwen leek het oprecht erg te vinden, alsof ze wist waarom ik het vraag. Wat onmogelijk was, natuurlijk.
Ik wuifde het weg. "Geen probleem. Tot morgen dan!"
"Doei!"
      Ik begreep best waarom ze niet mee konden gaan, maar dat maakte het niet gemakkelijker. De angst die ik voelde leek zich te uiten in woede, op mezelf en op mijn vriendinnen en vooral op mama. Waarom was het zo moeilijk om haar onder ogen te komen? Waarom moest ze op mij toepassen waar het misgelopen was met Amelie?

Nog een stuk of 2 hoofdstukken en dan begint het echt! Ik heb het gevoel dat het nogal traag gaat tot nu toe, maar ik beloof dat niet elke schooldag zo uitgebreid beschreven gaat worden :-D.

Reacties (2)

  • Donwell

    Dit is nog steeds geweldig. Ik ben niet zo creatief wat comments betreft (wat je waarschijnlijk al doorhebt), maar ik wil gewoon zeggen wat ik al tig keer gezegd heb, namelijk dag ik deze story gigantisch geweldig vind.

    2 jaar geleden
  • Necessity

    Ik vind Jens nu al niet aardig :') ik heb zo het vermoeden dat het een weddenschap of iets van zijn kant is haha.

    2 jaar geleden
    • aphasia

      Wie weet (;

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen