Foto bij H34

“zou je met me willen uitgaan?” vraagt hij met zijn handen in zijn zakken. “Ja, tuurlijk. Ik heb toch niets te doen.”, zeg ik kortaf en hij glimlacht dan: “Ik weet dat het normaal omgekeerd moet, maar ik kom elke dag met de bus. Zou jij me kunnen brengen naar het restaurant Nando’s?” Ik glimlach dan, helemaal door hem gevleid en ik zeg dan maar: “Natuurlijk.”

Henry McGowan pov.

Ik zit bij Alaïs in de auto, op weg naar Nando’s. “Wat dom van me, ik heb me nog niet voorgesteld: ik ben Henry McGowan”, zeg ik plots en ik kijk Alaïs aan. Wat is ze toch prachtig. “Aangenaam dan”, zegt ze en ze kijkt me even aan en vestigt haar blik dan weer op de weg. “Zou ik je volledige naam mogen weten?”, vraag ik en ze glimlacht dan: “Alaïs Spiorad Green.” “Spiorad zeg je hé?”, vraag ik dan en ze zet haar pinker dan op om van de hoofdweg af te gaan. “De meeste achternamen beginnen met Mc, zoals je wel al gemerkt zal hebben.”, leg ik mijn vraag uit en ik krijg meteen een weerwoord terug: “Cullen begint niet met Mc.” Oh, die verdomde Edward moet er weer tussenkomen. “Sommigen beginnen met Mc. Af en toe zijn er uitzonderingen”, zeg ik en de volgende stilte wordt opgevuld met de GPS zijn stem: “Sla nu links af. Bestemming aan rechterzijde.”

Alaïs rijdt de parking op en parkeert dan tussen twee auto’s. De meeste kinderen van onze school gaan er vaak naar toe, het was maar 5 minuutjes rijden. We stappen uit en ik plooi mijn arm. “Mevrouw?” Ze haakt haar arm in de mijne en we stappen door de deuren van het restaurant. Ik neem haar mee naar een tafeltje achteraan waar het het rustigste is. We nemen allebei plaats en nemen de menu’s vast. “Heb ik je al verteld dat je prachtig bent?” zeg ik, mijn charmes in de strijd gooiend en ze bloost dan: “Nee, maar bedankt.” Ik glimlach dan en een ober komt onze kant op. “Kan ik jullie helpen?” “Nee, we zijn nog aan het kiezen”, zeg ik en de ober geeft ons een knik: “Natuurlijk, meneer McGowan.” Als de ober weg is, zie ik Alaïs’ blik. “Mijn moeder bezit het restaurant en mijn vader is kok”, zeg ik dan maar eerlijk en ze kijkt dan de ober na. “Dus je hebt kookkunsten in je bloed”, zegt ze en ik grinnik dan: “Ja. Alhoewel, ik mocht eens hier komen koken en ik heb toen het zout met de peper verwisseld. Die man zag zo rood als een tomaat toen hij een hap van mijn gerecht nam!” Alaïs begint te lachen en ik kan niet anders dan mee lachen met haar. “Even rood als jouw haar en lippen”, zeg ik dan wat serieuzer en ze kijkt dan verlegen weg in haar menu. “Ben je een eter of een denker?”, vraag ik dan en ze kijkt weer op. “Een denker.” ‘Net zoals mij dus, geweldig.’ “Heb je al een keuze gemaakt?” vraag ik en ze haalt haar schouders nonchalant op: “Ik kan niet kiezen, het ziet er allemaal even lekker uit.” “Oké, ik begrijp je volkomen. Wat dacht je van… mosselen?”, stel ik haar dan voor en ze knikt dan. “Prima en wat dacht je van… cola?”, vraagt ze op haar beurt en ik glimlach dan: “Ik denk dat we elkaar beginnen te kennen.” Ik steek mijn arm in de lucht en de ober komt eraan. “Ja meneer?” zegt hij met zijn notitieboekje in de aanslag. “Een portie mosselen met frietjes en twee cola’s graag”, zeg ik en de ober is weer weg. “Eén portie?” vraagt Alaïs dan en ik glimlach: “We zijn toch allebei denkers?” Ze knikt dan en er volgt dan een korte stilte.

“Henry, ik wou je nog bedanken dat je me verdedigde in de klas”, zegt ze dan en ik wuif het weg. “Het is niks, de meeste nieuwelingen worden zo behandeld. Buiten die Edward dan”, zeg ik, het laatste mompelend. “Jullie kunnen het niet goed met elkaar vinden hé?”, zegt Alaïs en de ober komt met de cola: “De mosselen komen over een paar minuutjes.” Dan verdwijnt hij weer. “Vanaf de eerste dag heeft hij al bijna alle meisjes van de klas om zich heen en ik doe er drie jaar over”, geef ik dan antwoord op haar vraag. “Maar ik heb er nu eindelijk één gevonden en nog het beste exemplaar ook”, zeg ik en leg mijn hand op de hare. “Je weet niet hoe ik vanbinnen ben”, zegt ze en trekt haar hand terug. “Dat weet ik wel. Je bent lief, sociaal en mysterieus. Ik zie het allemaal verscholen zitten achter die prachtige ogen van jou”, zeg ik en wijs met mijn vinger naar haar groene ogen. Haar wangen kleuren rood en ik zie mijn kans weer en leg mijn hand op de hare. “Je bent prachtig, Alaïs. Laat je niet doen door de andere meisjes, ze zijn gewoon jaloers”, zeg ik en trek mijn hand terug als de ober aankomt met de mosselen. “Hier zijn uw mosselen. Smakelijk”, zegt hij en laat ons dan met rust. Zij is het en ze is perfect. Hij zal blij zijn…

Reacties (1)

  • Allmilla

    Ik vertrouw die Henry niet echt...:S

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen