Sorry voor zo lang geen hoofdstuk! Maar ik was in Spanje met crappy wifi en weinig tijd, dus helaas.

Uiteindelijk brak toch de dag aan waarop Alexanders zogezegd gestoorde idee ten uitvoer gebracht zou worden. Het leger was nu al een tijdje in Suza en Alexander had vlak voor hun aankomst verteld over zijn plannen. De reacties waren niet al te enthousiast geweest, maar dat had hij wel verwacht. Hij wist dat zijn mannen niet hielden van teveel mengeling met de Perzen, maar ze moesten wel. Uiteindelijk zou het beter gaan, ook al zou dat generaties lang de tijd nodig hebben. Alexander wilde nou eenmaal een verenigd rijk zien.
Het werd een dag van eer aan iedereen die zich toegewijd had gedragen naar Alexander en zijn doel. Naast de bruiloft had hij namelijk nog een hoop andere plannen.
De bruiloften vonden plaats in Susa naar Perzische traditie. Zo zaten alle 80 mannen tezamen in een zaal te drinken. De sfeer was gezellig en er werd een Grieks blijspel opgevoerd door enkele acteurs. Toen deze festiviteiten eenmaal over waren, werden de bruiden binnengebracht. 80 vrouwen werden door een slavin naar hun bruidegom begeleid. Voorop liep Stateira, dochter van Darius. Alexander ving haar blik en raakte even betoverd door haar schoonheid. Hij had haar wel vaker gezien nadat hij haar en haar familie gevangen had genomen en hij had haar altijd wel mooi gevonden. Maar nu hadden de Perzische kleermakers en bediendes het voor elkaar gekregen haar er beeldschoon uit te laten zien.
Als eerste vrouw liep zij naar haar nieuwe man toe. Ze bleef voor Alexander stilstaan en hij nam haar hand vast. Voorzichtig leidde hij haar naar de stoel naast hem. Toen ze eenmaal zat, kuste hij haar teder op de mond, zo hun huwelijk verzegelend. En tijdens die kus dacht hij aan het feit dat hij blij was dat Roxane hier niet was. Ze had dit zeker afgekeurd, maar nu zou hij in ieder geval de rust hebben om haar de situatie uit te leggen. Dat zijn hart nog altijd meer haar toebehoorde dan aan de nieuweling Stateira. Hij had tot ze in Babylon waren de tijd om een goede uitleg te verzinnen, die ze hopelijk zou accepteren.
Maar nu was Alexander officieel getrouwd met zijn tweede vrouw en vrijwel gelijk nadat Roxane voor hem tot stilstand was gekomen, waren alle andere vrouwen begonnen met tot naar vlak voor hun nieuwe man lopen en daar wachten tot hij haar bij de hand nam. Zo wilde Alexander symboliseren dat ze allemaal gelijk waren, ze hadden het recht om allemaal tegelijk te trouwen.
Eenmaal iedereen op zijn of haar plaats zat, begon Alexander zijn toespraak.
‘Ik wil iedereen geluk wensen met zijn nieuwe vrouw. Deze bruiloften zijn het begin van een nieuw tijdperk. Een tijdperk waarin een nieuw ras wordt gevormd, een sterk ras, dat het bloed van Macedoniërs en Perzen bevat! Ik dank jullie allen dat jullie dit met mij willen bereiken. Daarom schenk ik iedereen hier aanwezig een bruidsschat vanuit de koninklijke schatkist! Maar ga nu en geniet van jullie huwelijksnacht. Moge het jullie veel voorspoed en kinderen van dit nieuwe ras brengen!’
De mannen begonnen langzaamaan de ruimte te verlaten met hun vrouwen en bij de uitgang stonden slaven klaar om de bruidschat aan iedere man te geven. Op een gegeven moment was het ook tijd voor Alexander en zijn meest vertrouwde generaals om de ruimte te verlaten. Alexander keek veelbetekenend naar Hephaistion en hij glimlachte geruststellend. Hephaistion keek echter weg en liep weg met Drypetis aan zijn arm. Deze afwijzing deed Alexander pijn, hoewel hij wist uit het gesprek van vanochtend dat Hephaistion nog steeds niet blij was met dit deel van het plan. Hij had het geaccepteerd, maar boos was hij nog wel.
Alleen zat Alexander ook vol met twijfels. Terwijl hij samen met Stateira naar zijn vertrekken in het paleis van Susa liep, dacht hij aan Roxane en zijn wens om met haar een zoon te krijgen. Hij wilde persé dat zijn zoon ook haar zoon zou zijn en niet die van Stateira. Roxane had hij getrouwd uit liefde en zijn zoon moest een kind zijn dat voortgekomen was uit die liefde. Misschien zou hij later nog kinderen bij Stateira verwekken, maar nu was nog niet de tijd. Maar het was wel hun huwelijksnacht en van hen werd verwacht dat ze seks zouden hebben, alleen wilde Alexander het risico niet lopen bij haar nu een kind te verwekken.

De volgende ochtend werden de meeste mannen wakker in een roes van geluk door een goede nacht, maar Alexander niet. Hij had Stateira nauwelijks durven aanraken. Hij had haar gekust en haar gezicht gestreeld, had haar mooi genoemd, maar was niet verder gegaan dan dat. Zij had nog aangedrongen, maar hij had haar weg geduwd. ‘Niet vanavond,’ had hij gemompeld en Stateira had de slaapkamer met opgeheven hoofd en een woedende blik verlaten. Alexander wist niet precies wat hij hier nu van moest vinden. Ze was notabene gedwongen om met hem te trouwen en hij kon zich maar al te goed voorstellen dat een vrouw dan blij was als haar nieuwe man zich niet aan haar opdrong. Maar blijkbaar was Stateira blij geweest eindelijk te trouwen, en dan ook nog eens met de machtigste man van het rijk. In dat geval had hij haar onrecht gedaan om haar te weigeren tijdens hun huwelijksnacht. Alsnog was hij van mening het juiste gedaan te hebben.
Alexander begaf zich na nog een tijd alleen in bed gelegen te hebben naar de vertrekken van Hephaistion. Hij hoopte dat Drypetis daar niet meer aanwezig was. Hij wilde sowieso hen samen niet storen, maar Drypetis hoefde ook niet te weten dat er meer speelde tussen hem en Hephaistion dan vriendschap. Hun liefde was een geheim voor het grootste deel van de wereld.
Zachtjes klopte hij aan en wachtte tot Hephaistion open zou doen. Als hij wilde, kon hij gewoon binnen lopen, maar nu deed hij dat niet, mocht Drypetis toch nog binnen zijn. Het duurde niet lang voor Hephaistion de deur opende. Hij leek niet verrast Alexander daar aan te treffen en Alexander deed zijn best om er verontschuldigend uit te zien.
‘Wat is er, Alexander?’ Hephaistion klonk koud, wat Alexander spontaan op zijn lip deed bijten uit nerveusheid.
‘Ik vroeg me af hoe het nu met je gaat. Of je een beetje goede nacht hebt gehad.’
‘Nee, ik heb te veel gepiekerd.’
‘Oh?’ Alexander trok een wenkbrauw op, maar in plaats van wat te zeggen, gebood Hephaistion hem binnen. Alexander volgde, vermoedend dat Hephaistion privé dingen ging zeggen.
‘Alexander, ik kan het niet. Ik kan haar niet beminnen, ik kan geen seks met haar hebben. Ik kan geen kind met haar maken. Ik kan het gewoon niet.’ Even kon Alexander het tonen van teleurstelling niet tegenhouden, maar toch kreeg hij gauw zijn gezicht weer in de plooi. Hij wilde Hephaistion hiermee geen pijn doen. Hij had gehoopt dat zijn geliefde het wel zou kunnen, maar blijkbaar was het toch teveel gevraagd.
‘Het geeft niet lieve Hephaistion, je hebt in ieder geval je best gedaan,’ zei Alexander en gaf hem een knuffel.
‘Maar ik heb je teleurgesteld. Je wilt zo graag dat jouw zoon in de toekomst bijgestaan wordt door de mijne.’ Hephaistion zuchtte en keek Alexander wanhopig aan.
‘Ik gok dat ik maar zal moeten leren leven met het feit dat dat niet zo zal zijn. Hephaistion, jij blijft de belangrijkste persoon in mijn leven en ik wil dat je gelukkig bent. Oké? Sorry dat ik je in dat huwelijk met Drypetis gedwongen heb.’
Hephaistion liet zich vallen op zijn bed en Alexander kwam ernaast liggen. Hij sloeg zijn arm om Hephaistion heen en gaf hem een kus op zijn wang.
‘Ik vind dit allemaal lastig. Ik wil jou helpen je dromen te bereiken, maar ondertussen heb ik weer mijn eigen problemen, waardoor ik het je lastig maak. Maar dank je voor de verontschuldiging, al is het huwelijk misschien niet zo slecht. Het maakt ons inderdaad familie en nu zal in ieder geval niemand meer zeuren dat ik moet trouwen.’ Alexander grinnikte even.
‘Maar Hephaistion, we komen er samen echt wel uit! We moeten gewoon blijven praten en onze meningen op elkaar afstemmen. Oké?’
‘Oké, laten we er samen het beste van maken.’
Uiteindelijk haalden ze nog samen hun gemiste huwelijksnachten in.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen