Het gevoel dat ik nooit in mijn leven voelde. De stad voelde voor me opeens zo duister en mysterieus aan. En dat gevoel had ik nog nooit eerder in mijn leven gevoeld. Het leek wel alsof ik dat gevoel opeens kreeg zonder een duidelijke reden. Alsof er op de één of ander manier iets bovennatuurlijks in de stad hing, dat in ieder geval niet goed aanvoelde. Het gevoel had ik al vanaf mijn verjaardag. Ik vroeg me wel eens af of het voor een tiener heel gewoon was.
Ik werd van schrik wakker, toen ik opeens gebonk tegen mijn deur hoorde.
‘Pearlina! Wordt toch eens wakker!’ Terwijl mijn grootmoeder nog steeds hard tegen mijn slaapkamer deur bonkte dat de buren het wel moesten horen. ‘Waarom ben je nog steeds niet opgestaan? Ik hoor jouw wekker wel tien minuten uit jouw kamer.’
Wat? Mijn wekker? Ik sloeg mijn wekker snel uit, en keek naar de tijd van mijn wekker, en zag tot mijn verbazing dat ik me verslapen had. Ik ging meteen opstaan. Hoe was het eigenlijk mogelijk om door de keiharde wekker heen te slapen? Ik was waarschijnlijk nog in diepe slaap, dat het voor me onmogelijk was om de wekker nog te horen. Ik had eigenlijk niet te lang op het feest moeten hangen, en eerder naar bed moeten gaan. Ik zag voor mijn deuropening mijn grootmoeder, die woedend was. Ze had haar nachtjurk nog aan, en de goudblonde haren die een grootse deel grijs waren, waren met krulspelden opgerold. Haar ogen spuwde wel vuur, toen ze me zag. Mijn grootmoeder was meestal nooit heel erg boos dan op dit moment.
‘Ook een goedemorgen, grootmoeder.’ Terwijl ik bescheiden bij de deur stond.
‘Ook een goedemorgen? Had jij de wekker soms niet gehoord?’
‘Eerlijk gezegd niet,’ antwoordde ik eerlijk. .
Ze wilde iets gaan zeggen, maar ze deed haar lippen weer op elkaar en keer me even nadenkend aan.
‘Ga je maar gauw voorbereiden voor school, maar doe dit alsjeblief niet weer, Pearlina.’ Terwijl haar boosheid langzaam weg leek te zakken.
Ik knikte als teken, dat ik haar verzoek of wel haar bevel had begrepen, en liep snel naar de badkamer toe.
Ik groeide al mijn hele leven bij mijn grootmoeder, die vaak streng en minder vrolijk was.
Mijn ouders had ik nog nooit gekend. Voor mijn eerste verjaardag
(Sinds paar maanden naar mijn geboorte) stierven mijn ouders door een heftige auto ongeluk. Ik had de komende vijftien zestien jaren van mijn leven zonder ouders moeten leven. Ook al had ik mijn ouders bij bepaalde periodes van mijn leven heel hard nodig. Mijn moeder miste ik wel elke dag. Ik wist zelf niet hoe mijn moeder er nu persoonlijk uitzag. Ik kon alleen via foto’s zien hoe ze er vroeger uit zag. De meeste foto’s van haar waren tijdens haar tienerjaren, maar door de foto’s had ik wel een beeld hoe ze er tijdens de tiener jaren uit zag. Door de dood van mijn ouders had ik niet altijd een kleurrijke kindertijd gehad die ik wilde. Sinds die ene auto ongeluk werd ik door mijn grootouders opgevoed. Het kon bij mijn grootouders best fijn en knus zijn in huis, maar negen jaar geleden stierf mijn opa door een hartstilstand. Ik was sindsdien alleen nog met mijn grootmoeder in huis over. Mijn grootmoeder kon nogal streng zijn. Ik mocht bijvoorbeeld sommige boeken niet lezen die op de boekenkast stonden. Ik wist zelf ook niet waarom, maar mijn grootmoeder gedroeg zich vaak geheimzinnig, alsof ze iets van me verborgen hield dat ik niet mocht weten.

Al mijn hele leven leefde ik in een stadje, genaamd Swampscott. Niet dat het voor mij veel uitmaakte, maar ik was nog nooit van mijn leven buiten de stad geweest. Mijn grootmoeder hield zelf niet van om naar het buitenland te gaan. Naar een andere stad gaan wilde ze ook niet.
Mijn grootmoeder vond dat het daar niet veilig was. Geen idee wat er niet veilig aan was om even naar een andere stad te gaan. Zou ze soms bang zijn van de co2 uitstoten in de lucht? Of vond ze de verkeer van de andere stad te druk en te gevaarlijk?
Ik zou het waarschijnlijk nooit weten. Ik mocht vorig jaar en de jaar daarop niet eens mee naar schoolreisje, dat meestal buiten de stad was. Ze vertelde me dat buiten deze stad niet veilig voor mij was, en dat het voor mijn eigen bestwil was. Maar waarom wist ik zelf ook niet. Iedere keer als ik het aan haar vroeg kapte ze me af, alsof ze niet wilde dat ik het te weten kwam. Er waren heel veel dingen wat ik aan haar wilde vragen, maar ook daar kreeg ik meestal geen antwoord op mijn vraag. Volgens mijn grootmoeder was ik te nieuwsgierig.
Ze wilde dat ik een keer niet zo nieuwsgierig was. Maar wat kan ik eraan doen dat ik te nieuwsgierig was?

Ik was blijkbaar toch niet te laat dan ik verwacht had. Ik zag dat er wel een groep of mensen nog voor de school hingen.
Ik voelde me op dit moment hetzelfde als het weer buiten. De lucht die omringt was door donkere wolken, alsof het ieder moment kon gaan regenen. Ik kon zelf ook niet begrijpen waarom mijn grootmoeder me naar school toe bracht, en of ik haar dankbaar moest zijn. Aan haar houding te zien leek ze nog wat geërgerd, tijdens de voorbereiding voor school.
‘Pea?’ Hoorde ik mijn naam roepen. Pea was typisch een bijnaam, die Jasper me meestal noemde.
De meeste mensen noemen me vaak als bijnaam: Pearl.
mensen wisten wel dat mijn volledige naam Pearlina was. Mijn grootmoeder zei altijd tegen me dat mijn moeder dat een mooie naam vond voor een meisjes zoals ik. Naast me liep Fleur naast me. Fleur had haar oranje haar in een hoge knot gedaan. Fleur was mijn beste vriendin. We kennen elkaar al jaren. Al sinds de dag dat we nog in de kindergarder zat. We waren sinds dag een al onafscheidelijk. Ik kon nog herinneren dat de juf dat irritant vond, dus had ze ons van elkaar gehouden. Maar de contact tussen ons bleef sterk. We hadden toen des tijd een ander manier gevonden om met elkaar te kunnen communiceren.
‘Je bent net op tijd,’ zei Jasper naast me. Aan zijn gezicht uitdrukking leek hij heel vrolijk te zijn. Ik kon het mezelf niet veroorloven hoe zulke mensen zoals hij zo vrolijk in de ochtend konden zijn. Maar Jasper was mijn beste vriend. Ik had hem altijd al als een vrolijke en intelligente jongen beschouwd.
Ik kende hem al heel lang al. Al vanaf de éérst dag hadden we al een onbescheiden klik met elkaar. Zo ergs zelf, dat de kinderjuf ons vaak uit elkaar moest houden, omdat we anders veel te veel met elkaar bezig waren. Hij was ook de enige waar ik echt bevriend mee was. Voordat ik op de middelbare school zat, had ik nog genoeg vrienden, maar op de één of ander manier maakte ze misbruik van me, en gingen me zelf buitensluiten en pesten. Door de pijnlijke gebeurtenis, durfde ik niet zo gauw mensen te vertrouwen.

Ik was ook niet het meisje die van tuttige dingen hield, zoals: shoppen, make up en meidenbladen zoals de andere meiden in de klas. Ik was zelf ook blij dat Fleur ook niet zo type was. Zij zelf hield zich meer bezig waar ze van hield, zoals dieren met onder andere paarden.
‘Ja, ik weet het ik heb me verslapen,' zei ik. Ik had zelf door de herrie van mijn wekker heen geslapen. Hoe was dat mogelijk? ‘Maar gelukkig had mijn chagrijnige grootmoeder keihard tegen mijn slaapkamer deur aan gebonkt dat ik wel wakker werd, maar op de een of ander manier was het me toch geluk om op tijd te komen.’
‘Dat is mooi, want geloof me je wilt echt niet de eerste dag van school gaan nablijven als je te laat bent,’ zei hij, terwijl hij de deur van de ingang van school voor me opende.
Maar over nablijven gesproken mevrouw Elaine Morticia de directrice van de school kwam meteen naar ons toe. Als directrice zag ze er best vrij jong uit. Ze was eigenlijk al ergens rond de vijvendertig, maar ze zag eruit als een vrouw van rond de achtentwintig.
Ze zag er altijd verzorgd en netjes uit. Haar donkerblonde haren zaten, zoals altijd netjes in een knot. Ze droeg make up dat ook bij haar outfit te combineren was. En door de houding die ze had bezorgde ze voor een frisse en vriendelijke uitstraling. Haar glimlach zag er meestal onnatuurlijk uit. Als ze glimlachte dan zag je haar witte tanden, die wel gebleekt leken.
‘Goedemorgen, mevrouw.’
‘Goedemorgen,’ zei ze spontaan terug, terwijl ze glimlachte. ‘Ik zie dat jullie druk in gesprek zijn, maar kan ik even met jou spreken?’
En met jou bedoelde ze mij. Haar blik was op mij gericht.
‘Ja, is goed,’ antwoordde ik nerveus, terwijl ik met haar meeliep. Waarom ze met mij wilde bespreken wist ik zelf ook niet. Ik zou toch niet iets verkeerd gedaan hebben? Waarschijnlijk wilde ze me voor iets anders bespreken, want anders zou ze niet spontaan naar me glimlachen als ik in de problemen zat.
Ze deed de kantoor deur voor me open. Ik merkte dat de rolgordijnen van de kantoor nog dicht waren, waardoor de kantoor nog redelijk donker was. Ik ging ergens op één van de lichtbruine comfortabele stoelen zitten. Terwijl ze de deur van haar kantoor dichtdeed liep ze naar haar grote bureaustoel, en keek me vriendelijk aan.
‘Met wat wilde u me precies bespreken?’
Ik voelde me niet echt op me gemak bij haar op de kantoor. Misschien kwam het omdat het nooit eerder was voorgekomen om bij de kantoor van de decaan te komen. En het leek alsof ik van ongemak een beetje weg zakte op één van de comfortabele stoelen waar ik zat.
De kantoor voelde ook een beetje koud aan, alsof iemand de airco op een lage stand had gezet. Zo koud voelde het opeens, terwijl er geen airco bij haar op de kantoor was te bekennen. Ze had alleen een ventilator op haar kantoor, maar die was uit.
‘Over jouw schoolrooster, eigenlijk meer over jouw wiskunde presentaties.’ Wiskunde was op de één of ander manier één van de weinige vakken, waarvan ik heel hoog op school scoorde. Al vanaf de begin van mijn middelbare schoolcarrière haalde ik hoger cijfers. Hoger dan Jasper zelf, terwijl hij de slimste van de klas was.
Ik dacht vaak dat ik tijdens wiskunde onvoldoendes haalde, en dat ik niet hoger kwam dan een ruimvoldoende, maar de resultaten vertellen me iets anders.
Het verbaasde me zelf dat ik begin vorig jaar tijdens wiskunde een klas hoger mocht zitten, terwijl ik zelf niet de grootste nerd van de school was.
‘Ik had met Meneer Lampoints gesproken over Jouw wiskunde resultaten tijdens zijn lessen.’
Ik was zelf blij dat ik les kreeg van Meneer Lampoints.
Hij gaf alleen les in de bovenbouw, maar heel af en toe ook bij de colleges buiten de stad. Vergeleken met de meeste leraren hier op school, was hij de meest vriendelijkste. Hij zag er ook vriendelijker uit door zijn dikke grijze snor, maar waarschijnlijk ook omdat hij mollig was. ‘Hij is erg onder de indruk van jou. Hij dacht zelf dat de lessen bij hem nog te moeilijk voor jou waren, maar je was zelf beter dan de meeste leerlingen bij zijn lessen zelf.’
‘Bedankt,’ zei ik bescheiden. Ik wist verder niet wat ik daarvan moest zeggen. Ze hadden me bijna uitgerekend tot één van de beste wiskunde leerlingen van school, en ik wilde me niet arrogant overkomen.
‘Maar ik had verder met meneer Lampoints besproken, en hij vond het beter dat je tijdens wiskunde weer met jouw klas meedoet,’ voegde ze er nog aan toe, waardoor haar blik een beetje serieus leek.
‘Maar waarom?’ vroeg ik. Waarom moest ik weer een klas lager zitten tijdens wiskunde? Dit sloeg eigenlijk helemaal nergens op. Ik mocht vorig jaar tijdens wiskunde een klas hoger, maar ik moest dit jaar tijdens wiskunde blijven zitten? Maar aan de andere kant was het misschien ook wel beter dat ik niet met een klas hoger wiskunde had, aangezien sommige sport jongens genaamd … Alleen maar opmerkingen maakten dat ik een studiebol was uit de lagere school, terwijl ik al jaren op de middelbare school zat. Ik kon zelf niet begrijpen dat ik ooit verliefde was op die achterbakse footbal jongen … Na paar pesterijen en nare opmerkingen, leek mijn verliefdheid als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat was beter ook, want eind vorig jaar ergens in de zomer zag ik hem nog met Emilia lopen zoenen.
Emilia, ook wel de grootste kreng van de school. Ze zoende waarschijnlijk met hem omdat ze al heel lang wist dat ik verliefd op hem was, maar jammer genoeg werkte haar streek die zomer bij mij niet, aangezien ik niet meer verliefd op hem was.
‘Het zou anders veel stress opleveren, aangezien de klas waar jij vorig jaar in zat nu moeten voorbereiden voor de examens, maar het is dit keer niet erg, want dan krijg je meneer Lampoints weer als jouw wiskunde leraar, en hij is zelf ook blij dat jij weer bij zijn lessen komt.’

‘Waarom moest jij met Elaine Morticia mee op kantoor?’ Vroeg Fleur, terwijl we samen met Jasper op de gangen bij één van mijn kluisjes stonden.
‘Ze wilde iets met mij bespreken over de wiskunde klas.’
‘En? Wat heeft ze jou vertelt?’ vroeg ze verder.
‘Dat ik weer samen met mijn klasgenoten tijdens wiskunde moet meedoen.’
‘Waarom? Dan had je niks voor niks een jaar bij de hoger klas gezeten.’
‘Het maakt mij niet zoveel uit, ook al krijg ik weer het zelfde als vorig jaar. Ik hoop maar dat de eerste lessen niet al te saai beginnen. Mijn dag is al niet zo goed verlopen.’
‘Jij een slechte dag? Dat is niks voor jou, Pea,' zei Jasper.
‘Ja, ik weet het. Ik heb vannacht echt heel slecht geslapen. De dagen bij mij worden beter als ik goed geslapen heb.’
‘Ja, dat begrijp ik wel. Het zal vast erg zijn als jij nog tijdens de saaiste les in slaap valt.’
‘Erg zeg je?’ Terwijl mijn blik ergens anders was. ‘Ik weet zelf niet of de saaiste vakken erger zijn dan…’ Ik maakte mijn zin niet helemaal af, omdat ze dan anders te horen kregen welke personen ik het over had.
‘Ooh ja, ik begrijp het al.’ En daarmee begreep hij, dat ik het over de drie populaire meiden had. Ze liepen alle drie zo elegant op de gang, alsof ze wel de meest grootste diva’s van de school waren. Dat waren ze jammer genoeg ook. Ze zagen er alle drie er altijd goed uit. Er was nooit een moment geweest dat ze er slordig uitzagen. Zelf sommige meiden op school vragen hun om advies om er goed uit te zien. Emilia liep zoals altijd in het midden van haar vriendinnen. Ze was ook de baas van de vriendengroep, en is sinds kort ook nog aanvoerde van de cheerleader team. Op de één of ander manier glansde haar donkerbruine haren als ze door de gangen liep. Ik kende haar jammer genoeg al vanaf de lagere school. Hoe het kwam waarom ik haar niet mocht en waarom ze de grootste kreng van de school was, kwam waarschijnlijk omdat ze me vaak op de lagere school op kleineerde manier pesten, zoals buiten sluiten.
Een zucht verliet mijn mond, toen ze opeens voor ons stonden. Wat wilde ze nu weer?
‘Hallo, Freaks, en hoe was jullie vakantie?’
Ik wilde iets gaan zeggen, maar Jasper was me voor.
‘Waarom vragen je het? Ik dacht dat je ons niet kon uitstaan?’
Opeens barstte ze alle drie in giechelen uit, totdat Emilia haar hand ophief en ons heel serieus aankeek. Ik snapte zelf niet waarom het zo grappig was aan Jaspers vraag.
‘Wat ben je toch grappig, Jasper. Als we jullie freaks niet kunnen uitstaan dan kwamen we ook niet vrijwillig naar jullie toe.’
‘Wat willen jullie?’ Zuchtte ik. Diana die haar blonde haren in een los gedraaide knot had, kruilde opeens haar mondhoeken. Ik zag aan haar blauwe ogen een glinstering. Ze was waarschijnlijk het mint ergste van de drie. Jailey, die recht naast Emilie stond had een arrogante blik in haar gezicht, die op de één of ander manier ons iedere keer onderzoekend aanstaarde. Jailey was enige van de drie met een donkere huidkleur. Haar haren waren natuurlijk zwart en kroezig en zat in een hoge knot. Haar ogen waren chocola bruin, en ze had volle lippen, waar meestal lippenstift opzat.
‘Maar by the way er komt binnen kort weer een auditie voor het cheerleader team.’
‘Ooh echt? Wanneer dan?' vroeg Fleur, terwijl ze haar hoofd schuin hield.
Emilia keek haar vriendinnen aan, en richtte haar blik weer naar mij.
‘Vanaf begin novemebr.’
‘Waarom zo laat?’ vroeg ik.
‘Tja, hoe moet ik het jou uitleggen? Vorig jaar, laat me zeggen, waren er te veel aanmeldingen.’ Ik hoorde weer de arrogantie in haar toon van spreken. ‘Ik wilde niet iedereen in de team hebben. Van daar.’ Voegde ze er nog aan toe.
‘En denk je dat er minder aanmeldingen komen als de auditie wat later is?’
‘Ik denk het wel, niet iedereen verwacht dat de cheerleader auditie begin november plaats vind.’
‘Maar omdat jij de datum weet van de auditie…’
‘Denk jullie nou echt dat ik uit de school klapt van die nutteloze cheerleader auditie?’
‘Je weet maar nooit.’ zei Diana. ‘Het was wel eens eerder voorgekomen dat je ons verklikt had.’
‘Ja, dat zou kunnen, maar het was toen we in de brugklas zaten en ik wist zelf niet eens dat het een geheim was,' zei ik terwijl ik mijn armen over elkaar had.
‘Maar Pearlina zeg nou zelf, je gaat toch ook niet meedoen met de cheerleader auditie?’
‘Misschien wel,’ antwoorde ik.
‘Pearl, jij en cheerleader.’ Terwijl Jasper en Fleur mij alle twee recht aanstaarde. ‘Je gaat toch niet zeggen dat je echt mee gaat doen met die cheerleader gedoe?’
‘Ja, wat die nerd ook zegt. Je vind de auditie toch nutteloos?’ Terwijl Emilia weer een arrogantie in haar toon had, en haarhoofd schuin hield. ‘Cheerleader is toch veel te zwaar voor jou?’
‘Wie zegt dat? Ik had vroeger op turner en twirling gezeten, waarom zou ik cheerleader niet aan kunnen?’
‘Hmm, hoe moet ik jou dat uitleggen. Het is hard werken, en veel trainingen. Ik denk zelf dat je er niks van aan pakt.’
‘Denk je dat? Als ik het niet aankan dan had ik allang meegedaan met de cheerleader audities, dat ik totaal nooit gedaan had. Dus waarom trek je dan snel conclusies als ik nooit mee had gedaan met de audities?’
Het leek alsof ze een beetje sprakeloos waren. Ik verwacht van hun een reactie, maar in plaats daarvan zwegen ze even en het enige wat ze deden is elkaar heel kort aankijken.
'Zo dames. Ik denk dat jullie genoeg gezegd hadden,' zei Fleur.
'Ik denk dat jij je even stil moet houden, ginger,' zei Emilia arrogant. Daar werd Fleur vroeger soms mee gepest. Al sinds de dag van de brugklas.
‘Maar goed waar was ik gebleven,' zei ze. 'Ga je over twee maanden meedoen met de auditie?’ Of ik mee zal doen met de auditie? Dat was een goeie vraag waar ik alleen geen antwoord op had.
‘Pearl, zeg alsjeblief niet dat je mee gaat doen met cheerleader auditie,’ reageerde Jasper smekend, die lichtjes mijn arm vastpakte. Ik voelde lichtjes de kou van zijn hand op mijn arm. Ik richtte mijn blik weer naar Emilia, en keek haar recht aan.
‘Ik zal er over na denken, maar de kans is heel klein dat ik mee ga doen.’
‘Dat zal best, je luister eerder naar jouw vriendje dan dat je echt mee zou doen met de auditie,’ Klonk ze spottend. Ik keek haar een beetje nors aan.
‘Jasper en ik zijn gewoon vrienden.’
‘Dat zal best.’
De gesprek met Emilia en haar vriendinnen maken mijn dag alleen niet beter op, maar aan de andere kan had ik veel ergere kanten van ze verwacht. Ik richtte mijn blik ergens anders heen, maar op dat moment zag ik plots iemand die ik nooit eerder in mijn leven gezien had.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen