Het was een moment dat de tijd niet meer terug gedraaid kon worden. Alles in de gang leek langzaam, alsof de tijd langzaam was op het moment toen ik hem zag lopen. Zijn haren waren bruin en een beetje halflang. Zijn huid was licht getint. Hij had waarschijnlijk dezelfde leeftijd als ik, maar wie was die jongen? En waarom had ik hem nog nooit eerder gezien? Net op het moment dat hij zich omdraaide, en onze blikken elkaar kruiste, hield ik mijn adem in. Ik voelde door zijn aanwezige blik me op de grond genageld, alsof mijn voeten vast aan de grond zaten. Ik had zulke ogen nog nooit in mijn leven gezien. Ik had natuurlijk wel mensen gezien die groene ogen hadden, maar de zijne waren anders dan anders. Het leek wel alsof zijn ogen een bovennatuurlijke tint hadden. Zijn ogen gaven me een gevoel die ik nooit eerder voelde. Zijn houding zou voor de meeste meisjes hier op school als aantrekkelijk worden beschouwd. Op de een of ander manier had hij een beetje een mysterieuze houding, dat soms bij een fouten jongen te zien was.
‘Pearl, gaat alles wel goed met je?’ Ik richtte mijn blik snel naar Fleur toe, en wilde antwoord geven op haar vraag, maar Diana was me dit keer voor.
‘Die vraag zou ik ook stellen. Je zat de hele tijd naar die nieuweling te staren.’
‘Ja, die knappe gozer die bij ons in de klas komt,’ zei Jailey
‘Wat? Hebben we een nieuweling in de klas?’ vroeg ik, alsof ik iets gemist had.
‘Ugh,’ reageerde Emilia, terwijl ze met haar ogen draaide. ‘hebben jullie losers dan niks meegekregen?’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Na de zomervakantie, dus vandaag. Zou er een nieuweling op school komen,’ voegde ze er nog aan toe.
‘Dat had jij toch moeten weten, Pearlina?’
‘Ik hou me niet zo op de hoogde met het nieuws op school.’
‘Hmm, dat is wel op te merken, maar goed. Hebben jullie gezien hoe knap hij is?’
‘Ja, dat had ik zelf ook wel gezien.’ Zuchtte ik. Ik kon zelf niks meer herinneren dat er voor de zomervakantie vertelt werd dat er een nieuweling op school kwam. Maar wie was die jongen met die opvallende groene ogen? Was hij soms nieuw in de stad? Waarom leek het alsof ik dit allemaal voor het eerst te horen kreeg?
‘Denk je dat hij single is?’ vroeg Diana aan Emilia.
‘We weten het maar nooit, maar ik zal hem aan de haakte slaan. Koste wat het kost.’ Iemand in de haak slaan was ook typisch iets van Emilia. Ze had al zoveel vriendjes gehad, dat ze de tel kwijt geraakt was.
Ze richtte haar blik weer naar mij. ‘En als er toch iemand is die me voor is, ik zweer het je ik zal er alles aan doen om diegene uit elkaar te drijven.’ En daarmee had ze het vooral tegen mij. Dat was aan haar houding te zien. Was ze soms bang dat ik iets met hem zou krijgen?
'Wat maakt het uit als de nieuweling bezet is? En als hij al met iemand anders heeft ga je diegene ook uit elkaar drijven?' vroeg Fleur.
'Dat misschien ook.'
Wat kon Emilia een bitch zijn. Ook al zal ze er alles doen om de hart van de nieuweling te veroveren, ze zal binnen een week of twee het toch weer uitmaken. Dat was ook typisch iets van haar. Emilia was een meisje, die speelde met harten van jongens. Ze had er keer ervoor gezorgd dat ze relatie had met een jongen die al bezet was. Ze had hem laten dwingen om het uit te maken met het meisjes waar hij eerst een relatie mee had. Dat vond ik echt erg van haar. Hoe kon vals persoon toch voor elkaar krijgen om met elk jongen op school een relatie te krijgen? Binnen een week was het weer uit tussen die twee.
‘Emilia, ik hou me niet zo bezig met jongens, dus daar hoef je geen zorgen over te maken.’
‘Weet je dat zeker?’ zei ze weer arrogant, terwijl ze een beetje dreigend probeerde over te komen. ‘Ik heb heus wel gezien hoe jullie naar elkaar keken.’
‘Van de verte? Ik ken hem niet een.'’
‘Nee, nu nog niet? Wat je ook met hem gaat doen, die jongen wordt de mijne,' zei ze.
‘Ja, je weet echt niet waar ze allemaal in staat is,’ zei Diana.
‘Kom, meiden. we gaan.’ Terwijl Emilia samen met Diana en Jailey bij ons weg liepen. Ik zuchtte van opluchting. Ik dacht dat ze nooit weg gingen.
‘Ik kan haar echt niet aanstaan,' zei ik terwijl ik Jasper aan keek.
'Ik anders ook niet,' zei Fleur. 'Maar misschien heeft ze over die nieuwe jongen wel een beetje gelijk.’
‘Hoezo?’ vroeg ik.
‘Nou, hoe jij zo naar hem staarde. Het leek wel liefde op het eerste gezicht.' zei Jasper.
‘Jasper, ik ben heus niet verliefd op hem, het is alleen…’ Ik maakte me zin niet helemaal af.
‘…Oké, ik snap het. Misschien is het beter dat we alvast naar de klas gaan.’
‘Is goed, maar wat voor les hebben we nu, eigenlijk?’
‘We hebben als eerste geschiedenis.’ zei hij, terwijl Jasper naar zijn rooster keek.
‘Geschiedenis? Ik had zo gehoopt dat we de saaiste schoolvak niet als eerste kregen.’
‘Ik vind geschiedenis best interessant.’
‘Dus, jij hebt interesse in het verleden?’ vroeg ik aan Fleur.
‘Ja, best wel, maar ik ga even snel naar mijn kluisje toe.’
‘Oké, neem de tijd, we hebben vandaag toch de saaiste vak van school.’
Geschiedenis, de minder leukste vak van school. Ik hoopte zelf dat het de eerste les uur geen geschiedenis had. Het was één van de saaiste vakken op school.

Waarom begonnen de saaiste vakken meestal s ’morgens vroeg? Chagrijnig liep ik de geschiedenis lokaal in. Ik ging naar de tafel toe. Het liefst niet dichtbij de leraar, want dan was de kans vrij groot dat hij tijdens de les me in de gaten hield. Dat deed hij wel vaker bij andere leerlingen, en dat kon best ongemakkelijk zijn. Ik legde mijn tas naast mijn tafel op de grond, en ik leunde nonchalant met mijn rug tegen de stoelleuning. Ik was blijkbaar de eerste in de klas, want op het moment toen ik zat was de bel van de school te horen. Op dat moment kwam er een massa mensen de klas binnen.
En net zoals altijd, gingen sommige zitten klooien en kletsen. Dat gebeurde meestal voordat de leraar de klas in kwam. Het was ook voor het eerst dat Emilia dicht bij me kwam zitten. Ze zat twee tafels naast mij.
Iedereen in de klas was opeens stil op het moment toen de deur van de klaslokaal open ging. ‘Goedemorgen, klas,’ zei de leraar Moors, die de klas in kwam, die meteen zijn tas op zijn bureau legde. Nou hadden we als klas geluk dat onze geschiedenis leraar best vrij jong was. Wel logisch als de leraar een slank postuur had, bruine ogen, donkerblond haar, die altijd mooi in model zat en een stikseltjes baard had. Er waren nooit momenten geweest dat hij er slecht uit zag, zelf niet toen hij een keer te laat op school kwam. Zelfs sommige meisjes op school vallen voor een blok voor hem, en misschien ook sommige vrouwelijke leraren. Het was onbegrijpelijk hoe zo jong knap leraar toch voor zijn plezier één van de saaiste vakken op school les gaf. Net op het moment dat hij iets aan de klas wilde vertellen, ging de deur weer open.
Ik had opeens weer een moment als toen in de gang. Op de één of ander manier kon ik mijn ogen niet van hem weerhouden. Het was de nieuweling die bij de deur stond.
‘Sorry dat ik wat laat ben. Ik…’ Hij maakte zijn niet helemaal af.
‘Ik weet het, mijn jongen. Je bent hier ook pas nieuw. Kom verder, en stel jij je maar eens voor aan de klas.’
‘Ik ben Colin, ik ben zestien jaar oud.’
‘Oké, Colin je kan ergens plaats nemen in de klas dan kunnen we beginnen met de les.’ Er was in de klas precies twee plaatsen over waar niemand zat. Eendje ver van het raam, en een schuin achter me. Hij zou toch niet schuin achter me zitten? Op de één of ander manier wilde ik liever niet dat hij dichtbij me zat. Ik had mezelf al een beetje voor schut gezet, toen ik hem aanstaarde, maar hoe raar het ook klonk op de één of ander manier wilde ik het diep van binnen toch wel. Hij liep naar de laatste plaatsen toe, die nog over waren. Ik had het kunnen weten, hij ging zonder me op te merken schuin achter me zitten. Eerst had ik me verslapen, waardoor mijn grootmoeder woest op me werd, dan de saaiste school vakken die we als eerste kregen, en nu dit? De dag kon niet beter gaan. Zuchtend zakte ik met mijn hoofd in het boek. Ik hoopte maar dat hij niet naar me staarde.

‘Oké, klas. Ik wil het de komende week het hebben over processen tegen heksenrij.’
Wat? Gaan we tijdens geschiedenis serieus hebben over heksen? Ik dacht dat geschiedenis over serieuze dingen gingen uit het verleden. Welke gestoorde had ooit zo iets gestoords bedacht? Alsof er ooit heksen hadden bestaan. Misschien in sprookjes boeken, maar in de werkelijkheid bestonden ze niet.
‘Heksen vervolging speelde tussen veertienhonderd en zeventienhonderd een hele grote rol.’ Hij schraapte zijn kil, en ging weer verder. ‘Vooral in Europa. Zoals jullie nog moeten weten is dat er rond 1595 wel drieëntwintig dames geëxecuteerd werden, door beschuldigingen van heksenrij. De jongste was een meisje van twaalf jaar, en de oudste een bejaarde vrouw van vijfennegentig, die ook nog dementie had.’ Maar ik wil het vandaag over de heksenvervolging in Salem hebben. Kan één van jullie me uitleggen in welk jaar er mensen geëxecuteerd werden in Salem?’
Het zag ernaar uit dat niemand de antwoord wist, want het was opeens stil in de klas.
‘Weet niemand dit?’
‘Meneer,’ hoorde ik Colin de nieuweling schuim achter me. ‘Er waren rond 1692 en 1693 negentien mensen geëxecuteerd, door beschuldigingen van heksenrij in Salem.’
‘Dat klop precies, terwijl ik de jaartal niet eens in de klas verteld had.’ De leraar zweeg, en het leek alsof hij diep onder de indruk was, maar hij ging weer verder. ‘Maar hoe wist je die informatie?’
‘Ik haalde op mijn vorige school bij geschiedenis hele hoger cijfers.’
‘Dat verbaast me wel, maar goed klas.’ Hij liep paar stappen terug naar zijn bureau, en richtte zijn gezicht naar ons toe. ‘Oké, klas. ik wilde het hebben over heksenvervolging tussen veertienhonderd en zeventienhonderd. Eeuwen geleden dachten mensen dat er mensen waren die iets deden met bezweringen en tovenarij. Zulke mensen werden toen heksen genoemd. Jullie weten waarschijnlijk wel dat zulke dingen in werkelijkheid niet kunnen. Als er mensen vroeger waren die voedselvergiftigingen hadden, ziek werden of andere rampen hadden zoals, onvruchtbaarheid, stormen en andere problemen dan gingen de mensen andere beschuldigen van heksenrij.’
‘Maar meneer,’ zei ik, terwijl ik mijn hand opstak. ‘Maar het gedoe van heksenrij die eeuwen geleden gebeurde het is toch iets krankzinnigs?’
‘Ja, dat zou best kunnen, Pearlina.’
‘Hoe hadden mensen vroeger aan zo iets waanzinnigs bedacht?’
‘Dat is een hele goede vraag, en die vraag wil ook antwoord op geven.’
‘Meneer, sorry dat ik er tussendoor spreek.’ zei Colin, terwijl hij me schuin aan keek. ‘Jij vindt het blijkbaar gestoord, maar hoe komt het dan dat er een deel van de mensen geëxecuteerd werden? Verklaar dat eens?’ Ik draaide mijn gezicht helemaal naar Colin om, die de vraag aan mij stelde. Het was officieel verboden om tijdens de uitleg van de leraar zomaar vragen te stellen zonder je hand op te steken. Vooral als je vragen had bij de medeleerling, om discussie te voorkomen. Leraren hadden dat liever niet als ze aan de klas iets uitleggen.
Maar de leraar van geschiedenis had daar dit keer geen problemen mee.
‘Mensen wisten niet precies wat er aan de hand was, en konden veel dingen niet verklaren door gebrek aan wetenschap vroeger, daarom gingen sommige mensen onschuldige beschuldigen van heksenrij.’
‘Denk jij nou echt dat sommige beschuldigen onschuldig waren?’ Terwijl hij me cynisch aankeek.
‘Ja, dat denk ik wel. Er was niet eens bewijs dat ze heksen waren. Als er mensen iets verdachts zagen dan werden ze al snel als heksen beschouwd zonder bewijzen of het echt zo was, en bovendien deugde de processen vroeger ook niet helemaal. Als je als beschuldigen zei dat je geen heks was, of niks met heksenrij te maken had, dan werd je gemarteld. Net zo lang totdat je wel ja moest zeggen om de marteling niet meer te lijden.’
‘Ja, natuurlijk deugde de processen vroeger niet, maar dat vindt jij blijkbaar vroeger ook bij de rest van de mensen, aan jou reactie te horen dan.’
‘Auwts.’ Hoorde ik Emilia naast hem zeggen. Hij keek me van top tot teen aan, en ik had zo het gevoel dat hij iets spottend tegen me ging zeggen. ‘Verklaar ook maar waarom er vroeger van die vrouwen waren, die iets met zwarte magie, bezweringen en waarzeggerij deden?’
‘Dat kan ik jou niet verklaren, omdat ik geen bewijs heb dat ze bestaan, en misschien in sprookjesboeken bestaan.’ Hij keek me met een spottende blik aan. Ik vind het vreemd dat de rest van de klas niet vreemd vonden over heksenrij. Volgens mij was ik één van de weinige die in de stad bijgelovig was, aangezien er best veel mensen waren die in Wicca geloofde, en dat de stad wel heel dichtbij Salem was. Salem was ook een typische stad waar zogenaamde heksenrij verdaan kwam.
‘Denk je dat? Ooit van waarzeggerij en wicca gehoord? Wicca religie bestaat in werkelijkheid wel. Of dacht je soms dat het ook alleen in sprookjesboeken voorkwamen?’ Ik keek hem sprakeloos aan. Op de één of ander manier begon ik me steeds meer aan zijn opmerkingen te egeren.
‘Dat het uit sprookjes boeken komt had ik niet eens gezegd,’ antwoordde ik kalm mogelijk.
‘Ooh nee?.’ Klonk hij minachtend. ‘Je zei toch dat heksenrij alleen in sprookjesboeken voorkwamen? Wicca is er een vorm van, of dacht je soms dat het niks met heksenrij te maken had?’
Ik werd stil, en wist opeens niet meer wat ik moest zeggen.
Verbeelden het me nou of zag ik aan zijn blik iets sadistisch te zien. Het leek wel alsof hij genoot om me tijdens deze discussie, die helemaal nergens op sloeg te spotten.
Op de één of ander manier had ik het gevoel dat hij me hiermee uit de tent wilde lokken. Vond hij het soms leuk dat ik boos of van slag zou worden? Ik werd meestal nooit van slag door mensen, zelf niet door pesters uit het verleden, maar als hij soms dacht dat hij me hierdoor kon krenken dan had hij het goed mis. Ook al voelde ik me diep van binnen geïrriteerd, ik bleef kalm.
‘En verklaar ook waarom er vroeger wel eens van die gekken vrouwen waren die aan heksenrij begonnen, en bloed drinken van jonge kinderen.’ Bloed drinken van kinderen? Wat had dat nou weer met het onderwerp te maken? ‘En over die heksenvervolging in Salem,’ zei Colin ‘Hoe dacht je dat het begonnen werd?’
‘Nou vertel?’ zei de leraar nieuwsgierig. Ik was ze diep in de discussie met Colin over het gedoe van heksenrij, dat ik zelf niet in de gaten had dat de hele klas naar ons gesprek zat te luisteren inclusief de leraar. Ik wilde deze gesprek zelf niet meer aanhoren. Zelf de Leraar leek geïnterneerd te zijn op Colin stomme discussie, en ik voelde opeens de hun blikken op ons

‘Ergens rond 1692 waren er meisjes die stiekem een spel deden waar occultisme voorkwam. Iets als waarzeggerij en toekomst voorspellingen. Op een gegeven moment gedroegen ze zich heel vreemd. Ze werden ziek, ze werden agressief, kregen zenuwtrekkingen, hadden beetwonden en stuiptrekkingen. De bevolking dacht zelf dat ze behekst waren,’ zei hij, terwijl hij me spottend aankeek. ‘Ze beschuldigde een slavin genaamd Tituba. De inwoners dachten dat alleen de meisjes dat konden weten wie er heksen waren. Er waren ongeveer een stuk of zesendertig mensen beklaagt. Negentien daarvan werden geëxecuteerd. Een van de meisjes hadden zelf haar eigen moeder beschuldigt als heks. En weet je wat het gekste was, dat ze andere beschuldigen van heksen terwijl die meisjes zelf gevaarlijke heksen spellen speelde.’
‘Het kwam waarschijnlijk door een grootte deel door angst, dat die tijd leefde,’ reageerde ik maar. ‘Hoe kwam anders de heksenvervolging op gang?’ Terwijl ik Colin strak en cynisch aanstaarde.
‘Ja, ik denk ook dat het een deel door de angst kwam,’ zei de leraar. ‘Maar het is beter als we stoppen met de discussie over de processen tegen heksen. Anders komt er nog een ruzie tussen jullie en dat wil ik het liefst voorkomen.’ Voegde hij er nog aan toe.
De leraar liep naar de bord toe en schreef iets op. ‘Oké klas, ik wil dat een opstel maken over heksenprocessen tussen het jaar veertienhonderd en zeventienhonderd.
Het kan ook een eeuw voor veertienhonderd, want daarvoor waren er ook processen tegen heksenrij. Jullie hebben precies één week de tijd om een opstel te maken van minimaal vijf pagina’s over heksenprocessen of heksenvervolging.’

‘erg? Je bedoeld eerder grappig, maar aan de andere kant zijn sommige schoolvakken echt slaapwekkend.’
‘Nou, hoe je het zegt.’

Vergeleken met gister was het weer heel droog en warm. De stoep was nog nat van regen.
Opeens drong het tot me door. Het nieuws die zaterdag.
Ik had het nieuw gister niet helemaal gevolg, maar er waren twee meisjes spoorloos gemist. Zou zij èèn van die verdwenen meisjes zijn?
Maar hoelang zou ze al vermist zijn?
'Ik kan misschien uitzoeken hoe ze opeens verdwenen is. Maar verwacht niet veel van me, want ik heb zelf ook een druk leven.' Ja, wie niet.
'Ik weet nog precies waar ik haar voor het laatst gezien had.'
'Kan jij geheimen bewaren?'
'Ja, tuurlijk. Wat is het?'
'Eigenlijk willen ze het niet dat ik het zeg, maar

Geschiedenis was vandaag erg verschrikkelijk. De eerste les uur van de eerste schooldag was niet zo best verlopen dan ik zelf gehoopt had. De nieuweling Colin lijk me niet echt echt te mogen. Net toen ik langs hem liep stootte hij me tegen mijn schouder aan, en ook keihard nog, dat ik met mijn boeken mijn boeken op de grond viel.
'Kijk voortaan gewoon uit je doppen.'
Ik richtte mijn blik op Colin die dat zei. Zonder woorden te verwisselen wierp hij me een vernietigende blik toe. Colin leek me echt enorm te haten, terwijl ik hem niet echt iets aangedaan had. Ik draaide me weer om, maar zag ondertussen dat een paar spottend naar me keken en sommige begonnen te lachen, waaronder andere Emilia.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen