Ik had vannacht heel slecht geslapen. Ik had de hele tijd in mijn bed lopen piekeren over de dag tijdens geschiedenis, maar ook waarom mijn grootmoeder zo geheimzinnig die avond was. Ik droomde over bepaalde mensen uit het verleden. Ik kon het zien aan de kleding die ze aan hadden. Het was allemaal zo vaag. Ik droomde al sinds mijn verjaardag al over bepaalde mensen uit het verleden. En daarmee bedoelde ik echt mensen die paar eeuwen geleefd hadden.
En telkens hoorde ik mijn naam. Ik vroeg me wel eens af of dat heel gewoon was, om vier dagen over dezelfde persoon uit het verleden te dromen. Ik had het nog aan niemand vertelt, zelf niet aan Jasper. Misschien was het voor een korte periode.
Met mijn elle boog op tafel geleund hield ik mijn hoofd vast.
Er waren in de bibliotheek niet veel boeken te vinden over heksenprocessen van vroeger. Ik kon maar drie boeken vinden van de boeken dat ik aan informatie iets mee had.
‘Gaat het wel, Pea?’ vroeg Jasper, terwijl hij ergens bij mij aan tafel van de bibliotheek kwam zitten. ‘Het lijk wel alsof je moe bent.’
‘Ik had vannacht alleen slecht geslapen.’ Jasper zweeg even richtte zijn blik op de boeken op tafel en keek me weer aan.
‘Maar hoe ver ben jij eigenlijk met jouw opstel?’
‘Niet echt heel ver. Ik ben niet eens op de helft van de eerste pagina.’
‘Dat is gelukkig niet erg, want de opstel moet toch volgende week maandag af zijn.’
‘Nog zes dagen om eraan te werken,’ Zuchtte ik.
‘Heb je misschien plannen naar schooltijd?’
‘Niet echt,’ antwoordde ik.
‘Oké, we kunnen na schooltijd samen met Timmy naar de café gaan.’
‘De café met Timmy?’ Terwijl ik hem serieus aan keek. ‘Ik wil niemand beledigen, maar Timmy is nogal walgelijk.’
‘Hoezo walgelijk?’ vroeg hij wat luidruchtig, dat de meeste mensen van de schoolbibliotheek hem wel moest horen.
‘Sssh,’Deed de bibliothecaresse streng bij de balie als teken dat we zachtjes moesten zijn.
‘Kon jij je niet meer herinneren toen er chocomelk uit zijn neusgaten kwamen?’ Terwijl ik mijn blik weer op Jasper richtte.
‘Nou, hoe je het zegt wel.’
‘Daarom dus. Ik denk niet dat ik na schooltijd echt tijd heb. Ik ben eigenlijk niet echt in mijn stemming en ik moet mijn grootmoeder nog helpen met iets.’
‘Oké, dat begrijp ik wel,’ terwijl hij vol begrip het zei, maar aan zijn reactie te horen klonk hij meer teleurgesteld.

Mijn hoofd voelde tijdens het studie uur een beetje duizelig aan, alsof ik door iemand op een draaimolen keihard rond gedraaid werd en weer opstond. Ik wist zelf niet of ik het wel kon volhouden om nog verder te werken aan mijn opstel.
Ik probeerde gewoon het beste van te maken, ook al zal het niet helemaal lukken. Met een zucht ging ik naar de computerlokaal toe, om verder te werken aan mijn opstel. Als ik tijdens de studie uur veel mogelijk aan mijn opstel ging werken hoefde ik thuis niet heel veel te doen, maar ik zou waarschijnlijk niet verder komen, aangezien ik door vermoeidheid niet heel erg goed kon concentreren. Ik moet proberen om iets op mijn opstel te zetten, ook al was het maar paar belangrijke zinnen.

Ik zat na de studie uur met een blik fris aan de kantine tafel tijdens de laatste pauze. Het was nog maar twee uur school en dan ben ik uit, maar ik had zo één of ander gevoel dat ik elk moment in slaap kon vallen. Zo moe was ik.
‘Hey, Pearl. Alles goed?’ Terwijl Jasper bij me aan tafel ging zitten
‘Niet echt. Nu pas merk ik echt dat ik slecht geslapen heb.’
‘Je haalt die schade nog in bij de volgende nacht, maar misschien helpt koffie je wel om je wakker te houden.’
‘Ik ben niet echt van de koffie, en bovendien komt het door een deel omdat ik over gister piekeren.’
‘Het gaat zeker om die nieuwe jongen.’ Ik wist precies waar Jasper bedoelde. Daarmee was het duidelijk dat Colin echt een moeilijk persoon tegen me was. In ieder geval tegen mij. Colin deed bijna de hele schooldag zo hatelijk tegen me. De reden waarom wist ik zelf ook niet. Ik wist zelf niet wat ik hem misdaan had en wat zijn probleem opeens was.
Colin had me in de ging nog uit het niks me een minachtige blik toe geworpen, dat ik zelf niet kon begrijpen. Had hij soms een hekel aan me door de discussie tijdens geschiedenis? Bijna de hele dag op school keek hij me vuil aan, alsof ik zijn grote vijand was. Ik wist zelf niet wat ik hem aangedaan had. Zijn gedrag verpestte een beetje mijn dag.
Ik hoopte maar dat hij niet de hele school jaar zo negatief tegen me deed.
‘Dat ook, maar ook om andere dingen,’ zei ik.
‘Zoals wat?’
‘Dat is moeilijk uit te leggen, maar...’ Ik kon amper mijn zin afmaken toen Diana samen met twee populaire jongens opeens bij ons aan tafel kwam zitten, en dat was nogal vreemd, want dat deden ze meestal nooit.
‘Hey,’ klonk ze heel erg enthousiast. ‘Ik wil jullie nog vertellen dat er vrijdag avond een feest is bij de Forest pond. Jullie zijn ook uitgenodigd. Eigenlijk is bijna iedereen in de bovenbouw uitgenodigd.’
(jullie twee uitgenodigd zijn bij het feetje bij Dirk thuis.’)Blijkbaar had Diana een nieuw vriendje, aangezien Rory een arm op Diana schouder had gelegd, en Diana haar hoofd tegen hem aan leunde. Rory, ook wel beter bekend als één van de beste sporters van school. Als hij anderhalf jaar geleden geen gekneusde enkel heeft gehad, dan was hij in plaats van … aanvoerde van school geweest, Jammer genoeg was hij de beste vriend van Dennis en … maar hij was gelukkig de aardigste van zijn vriendengroep. Dennis, die met zijn hand over zijn blonde haren treek, had blijkbaar niks anders te doen dan me iedere keer lopen te grijnzen, alsof hij iets van plan was.
‘Bedankt, Diana, dat is erg… lief van je om ons uit te nodigen.’ Terwijl ik hun verbaast aankeek.
‘En komen jullie ook?’ Klonk ze opeen hyper, terwijl ze weer recht zat.
‘We zien wel, Diana. We hebben het ook nog al druk met school, je weten wel, huiswerk en zo,’ zei Jasper.
‘Jullie zijn echt een stelletjes nerds,’
‘Vind je? We zien ons meer als mensen die om hun school presentaties geven.’
Diana rolde met haar ogen op het moment dat Emilia en Jailey ook bij ons aan tafel gingen zitten. Emilia blik ging van mij en Jasper richting Diana.
‘Waarom zitten jullie bij die twee freaks?’
‘Die freaks hebben ook een naam,’ zei ik geïrriteerd.
‘Oh, maar ik dacht dat…?’ Diana maakte haar zin niet helemaal af.
‘Nee, Diana. Regel nummer twee is ga nooit maar ook nooit om met de nerds of de onpopulaire mensen om, maar goed voor vandaag maken we een uitzondering, aangezien iemand hier niet zo een ontzettende nerd meer is.’ Terwijl haar blik weer naar mij ging. ‘Is het niet Pearlina?’
‘Wat?’ klonk ik een beetje nors.
‘Dat jij vergeleken met vorig jaar geen ontzettende nerd meer bent.’
‘Nou bedankt dat je me vorig jaar een nerd vindt.’ Klonk ik, alsof Emilia opmerking een lichtte belediging voor me was.
‘Ach, Pearlina, het is niet om jou te beledigen, maar hoe kwam het anders dat je tijdens wiskunde weer met onze klas meedeed?’
‘Dat kwam door bepaalde omstandigheden.’
‘Welke omstandigheden?’ vroeg Diana, terwijl ze haar hoofd schuim hield.
‘Was een klas hoger soms te moeilijk voor je geweest?’
‘Nee maar. Ik kan me nu wel bij voorstellen dat je in ieder geval geen klas hoger zit, aangezien er bij … in de klas veel leuke en populaire mensen in zitten.’ Opeens lachte iedereen bij ons aan tafel, op Jasper, Diana en ik na. En hun gelach voelde vernederend. Emilia blik, die op mij ruste leek meer arrogantere en spottende dan eerst. Ze wilde weer proberen om mij op de één of ander manier te kleineren. Zulke mensen zochten reacties op, of het nou boos weg lopen was of terug reageren. Het was alleen een kwestie hoe je met ze omging.
‘Emilia, ik denk niet dat het met populariteit te maken heeft,’ zei ik. ‘Aangezien de meeste mensen hier in de … jaar al bekend zijn omdat ze hier al jaren op school zitten, maar over een klas hoger gesproken hoe gaat het eigenlijk met jou vriendje?’ probeerde ik zo neutraal mogelijk te zeggen.
Opeens keek ze me aan, alsof ik iets verkeerd gezegd had dat totaal niet bij de onderwerp van de gesprek hoorde.
‘Heb jij en … nog contact met elkaar?’
‘Ja, eigenlijk wel, ook al was het gister uit. We zijn een soort van vrienden gebleven.’
‘Was het soms uit omdat jij iemand anders in het oog zag?’ vroeg Jasper.
‘Eigenlijk wel.’
‘Laat me raden, je vind Colin leuk en daarom was het uit tussen jullie twee?’ vroeg ik
‘Wie is Colin eigenlijk?’
‘Dat is die nieuwe gozer bij hun in de klas,’ antwoorde Rory.
‘Nou en of. Hij is sowieso erg knap, vind je niet?’
‘Dat had je gister ook al gezegd,’ viel ik haar in de reden.
‘Maar zeg, Pearlina, is Colin vandaag wat vriendelijker naar jou geweest?’ Ik hield mijn schouders op. Ze hoefde niet eens te weten hoe minachtend Colin vandaag tegen me geweest was.
‘Hij was bij mij zo vriendelijk mogelijk geweest om mij te helpen.’
‘Met wat? Jou manicure?’ vroeg Dennis, waardoor ik moest lachen om zijn droge opmerking.
Jailey, maar vooral Emilia wierpen me een vernietigende blik toe, waardoor ik stopte met lachen.
‘Wat valt er zo te lachen, Pearlina? Had hij jou soms ook ergens mee geholpen.’ In ieder geval niet met de mijn manicure.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Ja, en ik denk het ook niet, aangezien jij geen verstand heb van liefde en moeite heb om een relatie met jongens te begaan.’ Wat wist zij daarvan?
‘Heb je uberhoud wel een vriendje gehad?’ vroeg Jailey. En of ik ooit een vriendje gehad heb. Ik was er eigenlijk nooit bij stil gestaan over die vraag. Ik was me niet echt bezig geweest met jongens. Nadat Emilia paar keer op de middel school paar keer verkering had met jongens, waar ik ooit verliefd was, en nadat … zo gemene klootzak was, wilde ik me eigenlijk niet veel meer met jongens bezig houden. Veel mensen zullen me preuts noemen, als ze ontdekken dat ik nog nooit gezoend had, laat staan ontmaagd worden. Ik was ook wat christelijk opgevoed. En het doen voor het huwelijk was bij het christendom uit den boze, ongepast.
‘Ik denk het niet,’ zei Emilia spottend, terwijl Iedereen aan tafel op Jasper na weer begonnen te lachten. Ze keek me nog met een sadistische grijns aan. Ik werd moe van haar gedrag, en ik voelde haar kwetsende opmerkingen van binnen komen. Ik had willen blijven zitten als niemand aan tafel me uitlachte, maar zonder ook iets te zeggen liep ik met mijn tas de kantine uit. Jasper had mijn naam nog geroepen, maar ik negeerde hem en ging de kantine uit. Waarom begonnen de eerste paar dagen op school bij mij altijd zo slecht af? Al vanaf de lagere school begonnen de eerste week bij mij slecht. Emilia vond het de eerste dag op de lagere school het leuk om appelsap tegen me aan te gooien, waardoor het leek alsof ik in mijn broek had geplast. Zelf de lerares geloofde Emilia dat ik in mijn broek plaste. De situatie was zelf zo erg geworden, dat de kinderen uit mij de komende paar dagen me flink pestte. En het begin van mijn brugklas was echt een ramp voor me geweest. Al vanaf de eerste dag op de middelbare school was ik als een blok verliefd op … Maar op de één of ander manier was iemand uit mijn klas zo vals geweest om de geruchte door de hele school te verspreiden. Het voelde alsof ik vroeger wel door de grond kon zakken van schaamte.
Het was nog twee jaar volhouden op deze school, en dan kon ik studeren bij de college als opleiding fotografie buiten deze stad, hoe moeilijk kon dat zijn? De gangen op school leken echt uitgestorven. Bijna iedereen was in de kantine. Ik zag wel één paar mensen door de gangen lopen, maar dan was het de conciërge of iemand die nodig naar de toilet moest.
Net toen ik de hoek van de in liep, botste opeens iemand tegen me aan.
‘Kan je niet uit je doppen kijken?’ Terwijl Colin me nog minachtend blik gaf. Ik dacht dat hij in kantine zat? Ik wilde wel eens weten waarom hij de hele tijd zo bot tegen me was. Zonder erover na te denken pakte ik zijn arm van achter vast, waardoor hij wel naar mij moest omdraaien.
‘Is er iets?’ vroeg ik.
‘Niet dat het jouw zaken zijn,’ klonk hij bot.
‘Zit je er nog steeds mee met die stomme nutteloze discussie tijdens geschiedenis?’
‘Niet echt, maar wat is er dat je me nodig moet lastig vallen?’
‘Nou, je kijkt me al de hele dag al zo vuil aan.’
‘Dus? En wat dan nog?’ klonk hij droog
‘Ik vroeg me alleen af wat ik jou misdaan hebt,’ zei ik kalm, dat zachtjes klink
‘Nee niks, maar wat is dat nou weer voor vraag?’
‘Nou, het lijkt alsof j…’ Ik kon mijn zin niet helemaal afmaken.
‘Alsof wat?’ Klonk hij nors, terwijl hij mijn ogen observeerde. ‘Ik heb gewoon niks met tutterbels zoals jij, die niks anders te doen hebben dan me lastig vallen.’ Lastig vallen? Waar had hij het opeens over?
‘Wat?’ Ik begreep zijn reactie niet helemaal. Waarom zou ik hem lastig willen vallen?
‘Heb je het soms niet begrepen? Moet ik het soms opnieuw gaan zeggen?’ Door zijn vraag voelde ik me vernederd, waarom gedroeg hij zo als een schoft?
‘Ja, heel graag zelf,’ zei ik maar. ‘Ik snap je reactie namelijk niet.’
Hij keek opeens zo vuil aan, alsof het hem niet eens boeit. ‘Ik kan me echt niet bij voorstellen dat je de eerste dag al een hekel aan me hebt, terwijl we elkaar niet eens hebben leren kennen.’ Ik keek hem recht in zijn ogen aan. Aan zijn groene opvallende ogen was glinstering te zien, die mijn gedachte stil zetten. Hij had geen woorden meer, die hij uit zijn lippen wilde zeggen. ‘Misschien kan jij me eens uitleggen waarom jij zo tegen me doet.’ Er was nog steeds geen antwoord. Hij keek me alleen strak aan. ‘Neem de tijd, ik wacht wel.’ Terwijl ik mijn armen over elkaar heen had.
‘Wie zegt dat ik een hekel aan je hebt?’
‘Niemand,’ antwoordde ik. ‘Woorden hoeven niks te zeggen lichaamstaal vertelt al genoeg… Hoe je nu zo hatelijk tegen me doet.’
‘Je neemt de dingen echt te persoonlijk?’
‘Nou, misschien wel, maar dat had niet gebeurd als je het ook niet persoonlijk naar me gericht had.’
‘Denk je nou echt dat het me uitmaakt dat jij nu een probleem van maakt?’ Ik gaf geen antwoord en keek hem met ongeloof aan. Hoe kon zo knap iemand nou zo een klootzak zijn? Ik dacht dat hij nog iets ging zeggen, want hij deed zijn mond open, maar legde zijn lippen weer tegen elkaar, en in plaats daar van liep hij weg, terwijl hij nog eens tegen me aan stootte. Blijkbaar had hij toch een hekel aan me, ook al had ik hem zelf hem niet echt iets aangedaan. Na wat voor een klootzak … was, kon ik beter van zulke jongens zoals hij uit de buurt blijven. Zulke jongens hadden vaak een negatieve effect op meiden.


Alweer botste Colin bruut tegen me schouder aan, alleen niet keihard dat ik gister op de grond viel. Dit was de druppel. Hij gedroeg zich twee dageb best hatelijk tegen me, zonder een duidelijke reden. Ik draaide me om richting Colin en pakte zijn arm beet.
'Wat is eigenlijk jouw probleem?' zei ik kalm mogelijk, ook al was ik erg geïrriteerd door zijn gedrag die hij naar me toonde. Als ik kwaad met stem verheffing tegen hem praten zou het probleem nog erger worden dan het al was. 'Je gedraag je sinds de eerste schooldag al zo hatelijk tegen me.'
Hij keek me ongeïnteresseerd aan, alsof het hem niet boeide.
'Ja, dus,' klonk hij bot.
'Heb ik je soms iets aangedaan?'
Zijn blik in zijn groene ogen waren nog steeds ongeïnteresseerd. Hij hield zijn schouders op. 'Nee, maar wat is eigenlijk het probleem?' vroeg hij droogjes
'Ik vind het nogal lullig dat je zo'n gedrag naar me toont, vooral op de eerste schooldag.'
Hij liet een gesnuif horen dat hem best arrogant maakte. 'Dus en wat dan nog?'
'Gedraag jij je meestal als een klootzak?' vroeg ik een beetje nors.
'Wel bij krengen die me op mijn zenuwen werken en denken alles beter te weten.'
'Wow, dus jij vindt me een kreng die beter weet?'
Hij hield zijn schouders op. 'Wel een gedeeltelijk. Ik vond het al strot vervelend dat je tijdens de eerste schooldag voordat de lessen begonnen naar me zat te staren. Hebben jouw ouders je geen manieren gegeven?'
Met het woord ouders voelde het alsof ik een pijnlijke steek in mijn hart kreeg. Mijn ouders waren overleden. En als ik er terug dacht voelt het als een pijnlijke verlies die niet meer hersteld kon worden. Ik zag ze echt nooit meer terug. Hoe vaak ik ook hoopte. Het was nu echt de druppel om over mijn ouders te hebben, terwijl ze er niet meer zijn.
'Wil je alsjeblieft mijn ouders erbuiten houden?'
'Je weet toch wat ik gezegd heb? Of niet soms? Moet het ik het soms nog eens herhalen voor je dat je het beter begrijpt?
'Nee, je bent echt zo gemeen. Je kent me niet eens. En je weet zelf niet wat er met mijn ouders was gebeurd.' Ik klonk een beetje emotioneel en ik kon op elk moment in huilen uitbarsten, maar ik probeerde me in te houden.
'Maar wil je daarmee zeggen?' vroeg hij, terwijl hij me brutaal aankeek.
'Dat ik mijn leven zonder ouders ben opgegroeid.' tranen brande in mijn ogen, maar ik probeerde het weg te vegen.
Ik zag zijn blik in zijn ogen veranderen van ongeïnteresseerd en brutaal naar medelevend en een beetje spijt.
Hij wilde iets gaan zeggen, maar deed zijn kaken weer op elkaar.
'Ik hoopte dat de eerste dag beter zal verlopen en dat de nieuweling een aardige persoon was, maar ik had me echt enorm vergist.'
Ja, dat is jammer voor je, maar ik heb het thuis meestal nooit goed, dat ik soms zo'n gedrag naar andere vertoon.'
'Wie heeft je dat recht gegeven, Colin?'
Hij hield zijn schouders op. 'Zo ben ik.
'Dat je een slecht verleden heb met narigheid, betekent het nog niet dat je dat bij andere moet gaan uiten. Ik was in mijn leven ook heel veel gepest, maar ik pest andere ook niet. En je hebt trouwens het recht niet om andere onderuit te huilen hoe slecht je verleden wel niet was.'
'Je kent mijn verleden niet eens,' zei hij een beetje bot.
'Ja, dat klopt, maar die van mijn ken je ook niet. Maar weet je? Het maakt me voor de rest niet eens uit wat er vroeger bij je gespeeld is. Het is zo laag waar je mee bezig ben. Maar weet je, doe maar waar je mee bezig bent. Ga zo door en mensen zullen snel ontdekken dat je een gevoelloze klootzak bent,' zei ik brutaal en liep van hem verdaan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen