De frisse geur van regen rookte zo lekker, dat ik graag wenste dat er ooit iemand was die de geur maakte als luchtverfrisser. Het was al donderdag en het regende niet meer, maar de geur van regen was nog steeds op straat te ruiken. Ik streelde lichtjes aan de ijzeren hek, die koud aanvoelde.
Ik zuchtte diep, en twijfelde nog steeds of ik dit wilde doen. Het was één van de meest angstaanjagende plekken die er ooit op de wereld bestond, maar op de een of ander manier kon ik haar niet loslaten. Ik haalde diep adem en liep toch naar de kerkhof. De meeste grafstenen zager er allemaal verschillend uit. Er was zelfs ergens bij de kerkhof een gebouw waar een grafkist zat. De grafsteen van mijn moeder was gelukkig niet heel ver, het was al zo angstaanjagend om door de kerkhof te gaan lopen.
Sommige bomen bij de kerkhof zagen er kaal en mysterieus uit, en dat maakte me al bang. Ik had opeens het gevoel dat er iemand achter me rug naar me zat te staren. Een angst makende gevoel alsof iemand precies wist dat ik hier was en me bespioneerde. Met een ruk draaide ik me om
Ik had het me misschien verbeeld, maar er was helemaal niemand bij de kerkhof. Met een opluchting draaide ik me om. De graf van mijn moeder was op dit moment niet heel ver van hier. Het grafsteen van mijn moeder was ook de plek waar ik het liefst was, ook al was de kerkhof van de stad hier onaangenaam. Ik staarde naar de datum die op de grafsteen van mijn moeder stond.
Geboren op 30 december 1982 Gestorven op 25 juni 2002. Ze was toen nog een tiener toen ze zwanger van mij werd. Ze had voor abortus kunnen kiezen, maar de familie vond dat moord, en abortus was eigenlijk ook moord op een leven die nog niet op de wereld gebracht werd. De moeder van mijn grootmoeder vond het toen dies tijd een schande, dat mijn moeder op zo jong leeftijd zwanger van mij werd, maar ze accepteren het op een gegeven moment wel. Mijn moeder wilde me voor haar zelf houden, en daar ben ik haar wel dankbaar voor, anders zat ik ergens in een pleeg gezin in een andere stad of wijk wonen. Jammer dat ik geen bloemen voor haar grafsteen kon leggen. Volgens mijn grootmoeder was lavendel haar favorieten bloemen. Tranen branden in mijn ogen, die opeens kwamen. Ik had opeens een brok in mijn kil.
Ik besefte opeens dat ik haar op dit moment heel erg miste. Ik voelde opeens de pijn en verdriet van binnen, alsof iemand me een stoot tegen mijn hart gaf. Ik liet mijn tranen de vrije loop gaan, en hield mijn kin een beetje omhoog. Ik wilde mijn moeder echt alles vertellen wat er bij me speelde. De eerste paar dagen na de vakantie op school verliep niet zo goed zoals ik gewild had. Ik had nog steeds veel moeite om met die nieuweling om te gaan. Ze zou me vast begrijpen over mijn situatie op school, en misschien zou ze me wat advies geven. Ik kon hier niet langer bij de kerkhof blijven, straks werd mijn grootmoeder nog ongerust op me, omdat ik wat later thuis kwam. En ik had haar ook niets gezegd waar ik heen was. Ik besloot weer de kerkhof weg te gaan en volgde de pad van de kerkhof.
Ik wist niet hoelang ik gehuild had, maar het gejankt leek over te zijn.
‘Ben jij hier ook?’ Hoorde ik een bekende stem, van schrik draaide ik me om. Ik zag dat Colin achter me stond.
‘Ik wil jou niet aan het schrikken maken, maar het verbaast me dat ik jou wel vaak zie.’
‘Dus?’ zei ik nors, om me brutaal en nonchalant voor te doen, maar dat het blijkbaar niet veel effect had toen hij mijn ogen zag. Mijn mascara was al doorlopend en mij ogen waren waarschijnlijk al een beetje rood door het huilen.
‘Heb jij soms gehuild?’
‘Niet dat het jouw wat uitmaakt,’ reageerde ik brutaal. Hij moest eens weten hoe het was om een felle reactie terug te krijgen, maar aangezien ik niet van het schreeuwen was leek mijn brutale reactie ook niet echt veel zin te hebben.
‘Dus wel, maar ik begrijp het wel dat jij bij een kerkhof hebt zitten huilen. Wie rouwt er nou niet bij een kerkhof als je ook nog een dierbare verloren had?’
‘Ja, ik had gehuild, is daar iets mis mee?’ klonk ik bot.
‘Nee, natuurlijk niet. En ik begrijp het wel. Ik wilde alleen…’
‘Wat?’ klonk ik nog steeds nors, terwijl er nieuwe tranen in mijn ogen brandde.
‘Ik wilde alleen even weten of het goed met jou gaat, maar aan jou te zien lijkt dat er niet op.’
Dat klopt. Ik ging de laatste tijd met lood aan me voeten naar school, omdat Colin zo enorm hatelijk tegen me was. Hij was tijdens school tijd ook zo een enorme klootzak geweest, en nu vroeg hij of alles goed met me ging? Hij was echt ongelofelijk! Als ik niet ongesteld was geweest had ik het wat kalme en beleefde met hem gepraat, maar dat verdiende hij op dit moment niet. Ik was zelf niet echt in de stemming om met hem te praten.
‘Ja, dat heb je ook goed geraden ook,’ zei ik terwijl ik de tranen uit mijn ogen veegde en de me omdraaide om weg te gaan.
‘En Pearlina.’ Ik richtte mijn blik weer naar Colin, toen hij mijn arm vast pakte. Wat wilde hij nu weer? ‘Ik wilde mijn excuses nog aanbieden van op school. Ik had me een beetje als een klootzak gedragen.’ Zijn stem klonk heel zacht. Aan zijn blik te zien leek hij het echt te menen. Zijn blik was heel serieus, en ik zag aan zijn opvallende groene ogen iets, waardoor mijn boosheid weg leek te zakken.
‘Ja, dat kan je wel zeggen, maar misschien vergeef ik je.’
‘Wat misschien?’
‘Het is al goed,’ zei ik, terwijl ik mijn tranen van mijn gezicht afveegde. ‘Ik zal je vergeven ook al gedroeg jij je op school als een klootzak.’ Zijn greep aan mijn pols, was wat losser, maar ik keek nog steeds recht in zijn groenen ogen. Zijn ogen gaven me het gevoel van warmte, harmonie en vreugde. ‘Maar ik moet maar eens gaan. Ik zie je op school wel.’
‘Oke, tot ziens dan.’

‘Pearlina, waarom ben je zo later?’
‘Ik was iemand van school tegen gekomen,’ zei ik maar als excuus.
‘Gelukkig ben je niet een uur te laat, want dat zal echt zonde zijn van de schema als heksenjager.’
‘Oma, u zei dat het een soort van familie traditie is, maar één ding begrijp ik niet helemaal. Waarom vertelt u me dit nu pas?’
Ze zweeg even en keek bedachtzaam. Het leek alsof ze nadenken naar een antwoord zocht, maar ze richtte haar blik al snel naar mij toe.
‘Jouw moeder, die een heksenjager was wilde het jou al eerder vertellen, waardoor jij begrip zal krijgen wat jij als zestienjarige de komende tijd te wachtte staat. Maar ze stierf op een akelige manier, en ik wilde het jou ook eerder vertellen, maar dat was veel te gevaarlijk en te riskant voor je.’
‘Wat gevaarlijk? Wat kan me dan gebeuren? Waarom had u het te hele tijd voor me geheim gehouden?’
‘Het was voor jou eigen bestwil, Pearlina.’ Voor mijn eigen bestwil? Waarom zou ik in gevaar komen? Wat hield mijn grootmoeder voor mijn verborgen dat ik niet mocht weten?
‘Ik heb zo het gevoel dat u iets voor me verbergt. Vertel me alsjeblief wat voor gevaren er kan komen?’
‘Dat kan ik jou nog niet vertellen, dat kom jij zelf wel achter wanneer de tijd verder volstreken zijn.’
Volstreken? Serieus? Wat verbergt mijn grootmoeder dat het dan zo gevaarlijk was?
‘Ik weet dat je veel vragen hebt over jouw lot bestemming als heksenjager en over de familie, en die vragen krijg je ook snel genoeg antwoord op.’ Ze nam een slok van haar warme kaneel thee en keek me strak aan. ‘Wat jij allemaal gaat leren is de voorbereiding of wel de inwijding als heksenjager. Ik begin pas als jij er volledig klaar voor bent. Ben jij er klaar voor?’ Ik wist niet helemaal zeker of ik er echt klaar voor was, maar aan de andere kant wilde ik graag meer leren over mijn familie geheim en de traditie die mijn voorouders hadden. ‘Ja,’ antwoorde ik. ‘Ik ben er klaar voor.’

‘Waarom zijn we hier eigenlijk?’ vroeg ik, terwijl we ergens in een kamer was, dat op een kleine bibliotheek leek. Ik had zelf nooit verwacht dat er hier een verborgen kamer in het huis was.
‘Pearlina, ik had gister avond al gezegd dat de heksenjagen in onze familie zit. Maar wat jij nog niet weet is dat de geschiedenis van heksenvervolging veel verder gaat dan dat je op school leer.´
Hoe bedoel je?’ vroeg ik.
Ze streelde met haar vingers langs de boeken bij de boekenkast. Bij de ene boek recht boven pakte ze, en liep met het boek naar de donkerhouten tafel. ‘In deze heksenjagers bijbel staat heel veel feiten en bewijzen van het bestaan van heksen.’ Terwijl ze de dikke boek voor me opende. ‘Het vervolgen van heksen wordt al generatie lang door gegeven. Voor een doel. Voor het vernietigen van occultisme, want occultisme is iets heel gevaarlijks dat uit de wereld gebannen moet worden.’
Ik wilde iets gaan zeggen, maar ik kreeg daar geen tijd voor, omdat ze weer naar de boekenkast liep om een ander boek te pakken.
‘In dit familie boek staat het,’ zei ze terwijl ze de boek op tafel open deed. ‘Vanaf de leeftijd van zestien jaar, worden de volgelingen voorbereid voor een langdurige inwijding. Als heksenjager is het jouw plicht om informatie bronnen uit de heksenjager bijbel, heksenhamer of andere informatieve boeken tegen heksenrij te gaan lezen, daarbij komt er nog verschillende soorten trainingen, dat een grootste deel bestaat uit verdedigen tegen heksenrij. Maar het belangrijkste is dat elk volgeling die ingewijd wordt als heksen jager, verplicht een bezworen eelt af te leggen.’ Uit wat bestaat de eelt?
‘Hoelang duurt die inwijding van me?’ vroeg ik. Ik hoopte niet heel lang, want ik zat zelf niet te wachten om veel informatieve boeken te lezen tegen heksenrij, zoals de heksenhamer. Dat zal waarschijnlijk één van de saaiste onderdelen zijn van de inwijding als heksenjager.
‘Daar heb ik zelf niet de correcte antwoord op jouw vraag, maar sommige expert in het gebied heksenjagers kunnen daar goed antwoord op leggen, maar volgens John duurt de inwijding ongeveer anderhalf jaar.’
‘Wat? Anderhalf jaar? Waarom zo lang?’
‘Omdat het een hele lange weg is, door vele trainingen en studies die tijdens de inwijding moet doen.’
‘Ik dacht dat de inwijding ongeveer niet langer dan een maand was, want ik zat eerlijk gezegd zelf niet te wachten om anderhalf jaar de inwijding te doen.’
Het is ongeveer, Pearlina, maar dat betekent nog niet dat de inwijding op precies anderhalf jaar duurt. Sommige waren al binnen een jaar klaar met de inwijding, maar er zitten wel paar mensen uit onze familie lijn die meer dan twee jaar aan de inwijding deden, zoals Tom Hendricks uit de middeleeuwen. Het zelf bij de sommige archieven dat jouw voorvader vanaf zijn zestiende tot en met zijn achttiende de inwijding deed.’
‘Waarom duurde zijn inwijding zo lang?’
‘Ligt aan de bepaalde personen, niet iedereen is even snel om de inwijding in de bepaalde te voltooien, en het kan zelf zijn dat jouw inwijding ook zo lang gaat duren, aangezien jij de familie traditie pas sinds dinsdag kent.’
‘De meeste familie die het die onze familie traditie al eerder kennen, hebben een soort van voorsprong. Ik weet dat het niet eerlijk is, maar voor jou is het om een reden.’ Wat voor reden het ook mocht zijn, ik was niet echt blij op de manier waarom ik het pas op mijn… te horen kreeg. En als de inwijding meer dan twee jaar duurde, kon ik nog studeren buiten deze stad? En hoe zat het met mijn examens? Was het voor mij nog uberhoud nog mogelijk te gaan studeren en de inwijding te doen? Ik hoopte maar dat ik voor mijn examens op school klaar was met de inwijding.
‘Zal mijn inwijding echt meer dan twee jaar duren?’ vroeg ik voor de zekerheid.
‘Dat is nog niet helemaal zeker, maar het kan voor jou geval wel korte duren, aangezien je doorzetting heb.’
‘Met wat beginnen we eigenlijk?’
‘Goed dat je het vraagt, Pearlina. Vandaag wil ik jou leren wat je moet doen als iemand behekst is. Ik hebt zelf een handboek wat je allemaal moet doen als iemand behekst is, terwijl ze het boek opende en het aan me gaf. Het was te merken dat dit een heel oud boek was, aan de bladzijdes te zien. Ik las één paar bladzijdes. Ik vond het best krankzinnig wat ik het handboek las, zo staat er bijvoorbeeld: Dat je een zwarte kip moet doden met negen spelden en negen naalden en vervolgens moet je die gaan koken in de urine van een behekste patiënt. Hoezo koken in andermans urine? Dat was nogal te vaag voor woorden. En hoe wilde ze aan een zwarte kip komen? Zwarte kippen waren voor mij erg zeldzaam.
‘Om eerlijk te zijn, grootmoeder, vind ik dit nogal erg vaag en krankzinnig.’
‘Ik begrijp best dat het boek voor jou erg raar over komt, en dat had ik ook toen ik jouw leeftijd had, maar wat er in de handboek staat om heksenrij af te weren, zijn de handelingen om heksen op te sporen of iemand tegen hekserij te genezen of bevrijden.’
‘Moet ik die handelingen van het boek nu ook nog uitvoeren?’
‘Nee, dat doen we vandaag niet. Ik zie ook aan jou gezicht dat je daar niet aan toe bent. In plaats daar van gaan we iets anders leren dat heel belangrijk is voor het voorbestaan van de familie traditie als heksenjager.’
‘Wat is het dan, grootmoeder?’
‘Het is eigenlijk een begin van jouw eelt.’
‘Wat? Moet nu al mijn eelt afleggen?’
‘Nee, niet echt. Ik zal je wel laten zien wat ik bedoel.’
‘Wat gaan we dan doen, grootmoeder?’
‘Dat is nog een verassing’ Terwijl ze de grote kist in de hoek open maakte. Terwijl ze een grote rol papier vast had, ging ze ook nog eens weer een boek van één van de boeken kasten pakken.
‘Dit is iets dat alle beginnende heksenjagers moeten weten over hun voorouders.’ Terwijl ze boek en de rol papier op de bureau tegen de muur legde. ‘Kom even, en ga zitten.’ Terwijl ze de rol papier en de boek op de bureau voor me open maakte. ‘De komende uren zal je bezig zijn om de belangrijke gebeurtenissen van jouw voorouders op te nemen.’
‘Moet ik uren in dit kleine bibliotheek informatie lezen over mijn voorouders?’
‘Nee, Wat je in dit boek ziet lijkt op informatie, maar wat je straks gaat zien zijn visuele beelden, dan lijkt het alsof je de informatie leest, maar meer ziet.’
‘Maar hoe eigenlijk? Door verbeelding?’
‘Nee, lief, het zijn geen verbeeldingen, maar meer historische gebeurtenissen die je zult zien.’ Ze keek me strak aan. ‘Maar let op, het gaat niet alleen om de informatie van jouw voorouder. Het gaat veel verder dan dat ooit te voren zult denken. Je zult in het boek lezen wanneer ze geboren zijn en wat ze allemaal deden vanaf hun inwijding tot de laatste adem op hun sterfbed. Zoals je weet komen jouw voorouders oorspronkelijk uit Europa.’ Ze kuchte, maar ging weer verder waar ze gebleven was. ‘Je zult te weten komen wat hun oorspronkelijke kleur is, maar ook die van jou?’
‘Oorspronkelijke kleur? Wat bedoel je Daarmee?’
vroeg ik, omdat ik de laatste zin niet helemaal begrepen had.
‘Dat zal je nog te weten komen, maar ik zal jou tot het eten even alleen laten.’ Met de laatste glip op mijn blik verliet ze de kleine bibliotheek, en ik was alleen in de bibliotheek. Met mijn vinger streelde ik langst de namen van de familie lijn. Uit hoeveel personen bestond de familielijn? Want de lijst was best wel lang, waarschijnlijk hadden de meeste voorouders broers en zussen, en die hadden ook weer kinderen. Albertus priester en leider van de inquisitie, leek het alsof er opeens een visuele beeld bij me kwam. Mijn grootmoeder had toch gelijk.
Ik had echt zo raar droom gehad, maar ik kon het zelf ook niet veroorloven maar op de één of ander manier wist ik hoe mijn voorouders er vroeger uitzagen. Alleen kon ik ze in mijn droom tegen komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen