Vrijdag leek alles vandaag een stuk relaxter dan de dager daarvoor. Emilia had niet eens de moeite genomen om een vals opmerkingen tegen me te maken, aangezien ik net ergens in de gangen gezien had dat zij met …. Heftige conflict met elkaar hadden. De conflict was gister al een beetje op gang, dat er volgens sommige uit zijn klas een naakt foto van Emilia had, en dat hij het aan de meeste op school voor de grap aan de school liet zien, en daar was Emilia niet blij mee, maar wie maakte nou een naakt foto van zichzelf? Maar het bleek dat de naakt foto niet echt was. Het was wel echt, maar het bleek dat het van een ander meisjes was, die veel op Emilia leek, op de moedervlek op haar gezicht na.
En maar denken dat ze vrienden met elkaar waren? Emilia had … nog een knietje gegeven bij zijn bovenbeen, dat hij opzicht wel verdiende.

Het was al vrijdag en maandag tijdens geschiedenis moest de opstel voor geschiedenis al af zijn, niet dat ik gebrek aan tijd had, maar ik had gister niet veel geschreven aan mijn opstel, omdat ik het te druk had met de inwijding die mijn grootmoeder me voorbereidde.

‘En? Hoe ver ben jij al met de opstel?’
‘Best wel ver, ik had gister niet veel kunnen doen, omdat ik het te druk had.’
‘oké, dat begrijp ik best. De mijne is al af, maar als je wilt kan ik je wel helpen met de opstel.’
‘Dat is erg lief van je, Jasper, maar ik denk niet dat het vandaag kan.’
‘En waarom niet?’ klonk Jasper een beetje teleurgesteld. Ik wilde niet gaan liegen tegen mijn vriend, en dat verdiende hij ook niet. Ik beet op mijn lip. Zou ik hem ooit vertellen dat mijn familie heksenjagers zijn?
‘Het is erg lief van je dat je me wilt helpen met mijn opstel, maar mijn grootmoeder had nogal plannen dat ik vandaag moet doen, maar ik kan aan mijn grootmoeder vragen of ik in plaats daarvan die opstel kunnen maken, maar ik kan je nog niks beloven.’
‘Is goed, als het niet kan dan begrijp ik het best.’
Mijn blik ging van Jasper naar Colin, die me niet eens zag. Gisteren groette hij vriendelijk naar mij, en hij hield zelf de deur op school voor me open, maar opeens leek het wel de tegenovergestelde van gisteren? Het enige wat hij niet deed was me iedere keer een vernietigende blik geven als daarvoor. Het zal vast toch niet aan mij liggen? Misschien had hij een slechte dag.

Tijdens frans.
‘Bonjour, klas,’ klonk onze france Lerares Hinkels opeens vrolijk, terwijl ze de klas in kwam. Het was bijna nooit voorgekomen dat de onze Franse Lerares vrolijk was, ze was nogal streng, ook al zag je dat niet meteen via de uiterlijk van haar. Ze was best een jonge blonde vrouw van ergens rond de dertig. ‘Weet iemand toevallig waar Stacy.’
Stacy was al vier dagen niet meer op school komen opdagen. Ik had haar voor het laatst nog die maandag in de klas gezien, maar waarschijnlijk was ze ziek en wist de France lerares daar niks van.
‘Ze is ziek, mevrouw.’
‘C’est…’ ze zei verder nog iets in het Frans dat ik niet helemaal verstond. ‘Wel vreemd, want in het klasse boek staat dat ze niet ziek gemeld was, maar misschien waren ze bij de administratie vergeten erop te zetten.’ Terwijl ze haar blik van het boek weer naar ons toe richtte.
‘Oké, klas. Vandaag gaan jullie een luistertoets maken, maar geen paniek daar voor hoeven jullie niks voor te leren. Het is een kwetsje hoe goed jullie frans is. Elk onderdeel zal ongeveer tussen de Trios en de Quatre minuten duren. Jullie hebben deze les te tijd, enfants.’

Ik had zo het gevoel dat Frans steeds moeilijk begon te worden, terwijl ik meestal op mijn rapport een B gemiddeld had.

Ik was opgelucht toe de laatste uur voorbij was. De vrijdagen op school leken bij me wel veel te lang te duren. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis toe. Het liefst wilde ik meer tijd met Jasper doorbrengen, maar dat mocht voor mijn grootmoeder blijkbaar niet.
Ik opende deur van het huis.

Ik had mijn dikke lange wollen trui aangetrokken, die goed bij de zwarte panty combineerde. De Forest Pond was dichtbij bij de natuur gebied, waar de kans op steken groot was. Van daar had ik niks bloots aangetrokken. Ik had me nog heel lichtjes mascara en lipgloss gezet. Ik had voor de zekerheid mijn zwarte leren jas maar meegenomen, want het kon die avond heel koud zijn. Jasper wilde jammer genoeg niet mee naar de Forest Pond. Ik had zelf ook de hele tijd lopen nadenken of ik beter thuis kon blijven, maar ik was toch gekomen. En ik had het vanaf de begin geen spijt van gehad. Het feest was niet slecht. Het was zelf beter dan ik zelf verwacht had. Het bogen steeds donkere te worden bij het bos.
Er was zelf een kampvuur, die illegaal gestoken was. Er mocht official van de natuur beschermers geen vuur in deze natuurgebied aangestoken worden, maar het leek alsof bijna iedereen schijt had aan die regel. Er was verder één paar auto’s dichtbij de Forest Pond geparkeerd. Er kwam muziek uit één van de draadloze radio’s en bijna iedereen had een plastic rode beker met punch erin.
Ik ging ergens bij de stam zitten, die dichtbij de rivier was. Ik voelde een avond bries in mijn gezicht, en de geur van het kampvuur was wel sterkt te ruiken. Vrijdag leek alles veel relaxter dan de dagen daarvoor.
‘Hey,’ hoorde ik de bekende stem, die voor me opeens aangenaam klonk. Ik zag dat Colin naast me bij de stam kwam zitten. ‘Ben jij hier ook?’
‘Meestal wel,’ zei ik.
‘het klinkt misschien raar, maar ik wist niet dat je van zulke feestjes hield.’
‘Hoezo denk je dat?’
Hij hield zijn schouders op. ‘Geen idee, je lijkt me veel te braaf type ervoor.’
‘Bedankt dat je dat vind. Ik ben wel vaak bij zulke feestjes, nou, tenminste als ik niet veel huiswerk heb.’
‘Ik ben zelf niet echt een feestbeest.’
‘Maar je bent wel gekomen.’
‘Ik weet het. De meeste mensen willen dat ik zou komen.’ Hij keek me grijnzend aan. ‘Ik wist zelf niet dat je in deze stad snel populair op school kon worden.’
‘Als je in de bovenbouw zit dan was de kans groter voor populariteit, maar ik denk eerder dat het komt omdat je nieuw bent. Sommige zijn geïnteresseerd omdat je nieuw bent.’
‘Van daar, maar ik vind het nogal vreemd.’ Het was een moment stil, en we zwegen alle twee, maar dan richtte hij zijn blik weer naar mij toe. ‘Ik was het vergeten te zeggen, maar je lijkt me wel iemand die ik beter wilt leren kennen, ook al was ik de eerste dag op school onaardig tegen jou geweest.’
Ik glimlachte naar hem, waardoor er kuiltjes in mijn wangen kwamen. Ik had meestal kuiltjes in mijn wangen als ik glimlachte.
‘Weet je, je bent best schattig als je lacht.’
‘Bedankt,’ zei ik maar. Zat hij nou met mij te flirten? Ik hoopte maar van niet. Ik had niks met jongens die met mij zaten te flirten, maar heel diep van binnen had ik zo een aangename gevoel dat het dit keer niks uitmaakte of hij met mij zat te flirten. Ik keek naar het kleine meer, die in het bijna donkere avond helder leek te glanzen. De uitzicht leek veel mooie dan ik gedacht had, maar iets bij de overkant van het bos viel me iets op. Verbeeldde het me of zag ik in de verte iemand in een donkerpaarse mantel? Diegene leek me te zien. Maar wie was die persoon met de donkerpaarse mantel?
Ik moet het me vast verbeelden. Bijna niemand gaat is tijdens dit tijdstip nog in het bos. Het begon langzaam aan de hand steeds donkere te worden.
‘Pearl?’
‘Ja?’ Terwijl ik mijn blik weer op hem richtte.
‘Jij lijkt zo stil.’
‘Ik geniet alleen van het uitzicht.’ Ik voelde me ongemakkelijk toen ik dat zei. ‘Maar ik denk dat ik beter kan gaan. Ik zie jou maandag wel.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen