Ik zat die zaterdag met mijn laptop en informatieboek op de bank. Het regende buiten keihard, dat je zelf het geluid van de keiharde regen in de huiskamer kon horen. Ik Had verder toch niks te doen. Ik hoefde niet veel aan mijn opstel te doen. En de kans zou waarschijnlijk groot zijn dat ik mijn opstel vandaag nog af kon krijgen. De televisie van de huiskamer stond aan, terwijl ik zelf druk met de opstel bezig was. Mijn groot moeder zou daar niet blij mee zijn, maar ze was boven en op de televisie was Breaking news.
Er kwam nu een beeld van de verslaggever van breaking news. Ze zag er best jong uit voor die beroep. Haar goudbruine haren zat zo netjes in een knot.
‘Deze week zijn er zojuist twee meisjes rond de zestien en de zeventien verdwenen. Over de verdwijning is nog niet bekend. Wel weten we dat de twee tienermeisjes voor het laatst op s…’
Ik had niet meer de tijd om het nieuws verder te volgen toen opeens de deur van de huiskamer open ging.
‘Hey, Pearlina.’ Ik zat helemaal verschrikt wie ik zo juist in de huiskamer zag.
Na jaren elkaar niet meer gezien te hebben stond hij opeens in mijn huiskamer.
Ik zapte snel naar een ander zender. Ik had eigenlijk te televisie uit kunnen zetten, maar waarom niet? Er was zojuist een kookprogramma van jamie oliver op deze zender.
Ik richtte mijn blik snel weer naar hem, genaamd Jesse.
Zijn blonde haren waren als twee en de half jaar geleden nog steeds hetzelfde, alleen was het in een ander model. Zijn postuur was ook niet heel erg verandert, en zijn gezicht ook niet. Het enige verschil, was dat hij niet erg veel meer op een tiener leek. Hij leunde met zijn rug tegen de muur en had zijn armen over elkaar, toen onze blikken elkaar kruiste. Had mijn grootmoeder hem zojuist in huis gelaten? Ik had anders de deurbel niet gehoord of de geluid van voetstappen op de gang.
‘Je kan best terug groette,’ zei Jesse met een glimlach.
‘Hoi,’ zei ik nors terug.
‘Het was lang geleden dat we elkaar gezien hebben.’
‘Ja, ik dacht dat je ons niet meer ging opzoeken.’
Een glimlach verscheen op Jesse mondhoeken. ‘Tuurlijk wel, ik had alleen heel erg druk.’
‘Wat is mijn grootmoeder eigenlijk aan het doen?’
‘Ze is even in gesprek via de telefoon boven. Tante Marle zou zo wel terug komen.’ Met tante Marle bedoelde hij zijn tante. Marle mijn grootmoeder was de tante van Jesse, die mijn achterneef was.
Zijn vader was de jongere broer van mijn grootmoeder. Hoe ingewikkeld het ook klinkt, maar Jesse was mijn achterneef. Oom kon ik hem niet echt gaan noemen, want we schelen ongeveer vijf jaar. Op de één of ander manier was ik niet echt blij om hem te zien.
Het voelde, alsof hij me in de steek gelaten had, terwijl hij de enige in de familie was die ons het meest opzocht. Ik had jaren geleden ook een hechtte band met hem gehad, maar langzaam aan de hand leek het wel te vervagen. Ik had hem voor het laatst gezien toen ik nog dertien Was. Ik zat toen nog op de junior high. De afgelopen twee en de half jaar was ik lichamelijk ook verandert.
Als meisje van junior high ik toen die tijd een beugel en ook nog eens een buitenbordbeugel. Mijn haren zaten vaak in een paardenstaart, en ik was ook nog paar centimeter dan nu. Ik had toen nog A-cup maat de kleinste maat van de meisjes uit mijn klas. Ik was zelf niet het type voor make up. Ik ging altijd zonder make up naar buiten, terwijl de meeste meiden uit junior high wel make droeg. Op de één of ander manier was ik tijdens de periode slechte en onzekere tijd. Ik was tijdens die periode ook heel vaak gepest, maar Jesse kwam vaak voor me op als hij me na schooltijd ging ophalen.
Maar nu was ik niet meer afhankelijk van hem. Ik was al bijna volgroeid. Ik was al één meter zevenzestig. Mijn borsten waren nu wel twee cup maten grote gegroeid, en ik was nu iemand die wel eens make up droeg.
‘Heeft ze jou binnen gelaten?’ vroeg ik.
‘Ja, ze was zelf blij om me te zien.’
‘Dat verbaast me niks, dan moet het vast nog voordat ze telefoon gesprek had,’ zei ik nonchalant.
‘Je klinkt niet echt blij om me te zien.’
‘Tja, hoe zou dat komen?’
‘Hey, heb ik soms iets verkeerd gedaan?’
‘Nee, ik ben alleen niet blij dat jij jaren niet kwam opdagen.’
‘Sorry, Pearl. Ik had alleen heel erg druk.’
‘Met wat? Met heksenjagen?’
Jesse keek me strak aan. ‘…Heeft Marle het jou soms vertelt?’
‘Dinsdag al, alleen klonk het niet echt geloofwaardig.’
‘Dus ik hoef niet meer te vertellen over het hele gedoe.’
‘Voor mij hoef het niet, nee. Het maak me toch niet uit, want ik geloof het de grootste gedeelte er toch niks van.’
Jesse ging met zijn vingers over zijn haren. Als sommige meiden bij mij op school hem zo zagen, zouden ze vast al als een blok verliefd op hem worden. Hij droeg een witte shirt met een donker jacket eroverheen. En hij droeg een gescheurde broek, dat modieus was. En niet te vergeten zijn houding hij had een beetje een nonchalante badboy houding, dat aantrekkelijk voor de meeste meiden was.
Mijn boosheid leek weg te zakken, maar ik was nog steeds boos op hem dat hij jaren lang niks van zich liet horen.
‘Maar waarom had je voor die twee en de half jaar ons niet opgezocht?’ Ik wilde wel eens weten waarom er zoveel jaren tussen ons verstreken was.
‘Dat wilde jouw grootmoeder liever. Ze zei dat het voor jou eigenveiligheid was, ook al had ze niet precies vertelt waarom, maar ze vertelde me dat het voor onze eigen best wil is en dat ik jou weer mag opzoeken als je zestien was. De tijd dat jouw inwijding zal beginnen.’ Hij schraapte zijn kil en ging weer verder. ‘Mijn vader wilde liever ook dat ik jou de komende tijd niet mag opzoeken, niet dat hij een hekel aan jullie heeft, maar voor een bepaalde reden. En de reden weet ik zelf ook niet precies,’ voegde hij er aan toe.
‘Niemand heeft jou dus uitgelegd waarom jij de komende jaar me niet kan opzoeken?’
‘Ja, en daar baalde ik wel van, want je was een klein zusje voor me geweest.’
Hij zag mij als zijn kleine zusje? Dat was zo lief om dat te zeggen.
‘Mijn oom wist wel waarom ik jou jaren niet mocht zien, dat er…’ hij maakte zijn zin niet helemaal af, en wel toen ik juist nieuwsgierig was op een antwoord, maar op dat moment was mijn grootmoeder in de huiskamer.
‘Hallo, tante.’ Terwijl er weer een glimlach rond zijn mondhoeken krulde.
‘Goedendag, jongelui. Ik neem aan dat jullie weer blij zijn om elkaar weer terug te zien?’ Ik zei niks, maar in plaats daar van keek ik Jesse recht aan.
‘Ik in ieder geval wel. En ik zal de komende tijd jullie ook vaak komen opzoeken.’
‘Dat is mooi, want Pearlina kan vandaag wel wat van jou leren.’
‘Wat? Maar ik ben druk bezig met mijn verslag voor school.’
‘Ik zie anders wel dat jij naar Jamie Oliver kookprogramma kijkt,’ zei Jesse. Waarom is Jesse opeens zo irritant geworden?

Zondag was de dag dat je lekker relaxt kon gaan luieren. Alleen baalde ik ervan dat ik morgen weer school had. Met mijn jogging broek en tanktop ging ik naar beneden toe voor het ontbijt.
Net toen ik melk bij de cornflakes wilde gieten hoorde ik het geluid van de bel. Mijn grootmoeder zat nog te slapen. Ik hoop maar dat er niet nog meer bezoek van familieleden was, want ik zat er zelf niet op het best uit.
Jesse stond nonchalant bij de deur.
‘Goedemorgen, Pearl.’
‘Hoi,’ klonk ik wat ongemakkelijk. ‘Maar waarom ben jij zo vroeg hier?’
‘Ik wil jou nog feliciteren en jou nog een verjaardag cadeau geven.’
‘Mijn verjaardag was pas vorig week.’
‘Dat weet ik, maar omdat ik de drie verjaardagen van jou moet missen, had ik nog een grote verassing.’
‘En wat is het voor verassing?’ vroeg ik.
‘Dat zie je buiten wel.’
‘Laat me raden het is…’ Ik kon me zin niet helemaal afmaken.
‘Nee, tuurlijk niet. Ook al verdienen zestienjarige wel van die peperdure cadeautjes.’


‘Ben jij er klaar voor?’ vroeg Jesse zaterdag aan me bij de training ruimte, waar ik me nu bevond. Mijn grootmoeder had me nog vertelt dat de jagers bij de training ruimte me paar verdedigen en vechttechnieken gingen leren. Ik had zelf nooit verwacht dat er in dit huis een kelder was. Ik wist nu dat er een kelder zat, maar die zat bij de geheime gedeelte van het huis. De ruimte was echt ongelofelijk. De kelder was net zo groot de geheime bibliotheek van het huis. De muren van de kelder leken wel van ijzer, en er stonden tegen de muren glazenkasten met verschillende soorten wapens door de eeuwen heen, maar bij de andere glazenkast stonden er wapens van deze eeuw. Er was in de midden van de kelder nog maten, die je meestal bij vechtsporten zag. Er stond bij de trap nog een rij van drie stoelen. Ik wist zelf niet waarom ze daar stonden. Ik had me ondertussen al omgeklede voor de vecht en verdediging training. Ik had voor die training een donkerblauwe skinny jean aan met een zwarte capuchon vest, waar onder nog een zwart topje onder zat. Ik had de mouwen van mijn vest opgerold en mijn bruine haren had ik in een strakke paarden staart gebonden. Ik had eerlijk gezegd nog nooit op een vechtsport gezeten, maar ik had van mijn grootmoeder gehoord dat ze wel iets deden met lenigheid. Op het gebied lenigheid had ik gelukkig wel geluk, want ik had sinds klein af aan op turner gezeten. Ik deed dat één of twee keer per week, maar ik deed niet mee met wedstrijden, want op de één of ander manier had mijn grootmoeder in het weekend geen tijd om me weg te brengen en op te halen, geen idee waarom ze geen tijd had. Zal waarschijnlijk komen omdat ze een heksenjager was. Voor mijn dertiende verjaardag, dat was drie jaar geleden was, stopte ik met turner. Ik begon turnen op de één of ander manier minder leuk te vinden. ‘Ja, ik ben er klaar voor.’
‘Dat is mooi.’ Terwijl hij met zijn vingertoppen door zijn blonde haren ging. ‘Dan kunnen we beginnen met les één.’

en naar zwarte ijzeren kist liep, die in de hoek van de training ruimte stond. Hij pakte zwarte beschermhandschoenen die ook werden gebruikt tijdens vechtsporten. ‘Dan beginnen we met les één,’ zei hij, terwijl hij de beschermhandschoenen aan me gaf, die ik ook meteen aantrok.
‘Wat is eigenlijk de bedoeling?’
‘Dat is heel simpel. Je gaat de komende halfuur eerst de basistechnieken leren, daarna kunnen beginnen met de echte werk. Ben jij er klaar voor?’
‘Ja, als jij dat ook ben.’

Ik was al een halfuur bezig om vecht en verdediging technieken te leren. We leerde de eerste kwartier eerst de vechttechnieken, dat in het begin niet heel moeilijk was, maar het was wel een beetje vermoeiend. De tweede kwartier was vooral verdediging technieken, dat voor mij echt vrij zwaar waren. En de half uur was een beetje vijf minuten uit gelopen, omdat Jesse de tijd helemaal vergeten was. Nu kwam de echte werk. We hadden een vecht battle tegen elkaar, waar ik een beetje tegen op zat.
Ik had in mijn leven heel weinig met vechtsporten. En de nadeel was ook dat Jesse een jongen was en veel sterker was dan mij. We stonden op de dikke blauwe mat, een diepe zucht verliet mijn mond.

Ik werd paar keer door hem op de grond gevloerd. En dat was best frustrerend.
‘Ik zie aan jou dat je niet erg tegen je verlies kan,’ zei Jesse, terwijl hij een hand aanbood.
‘Tuurlijk kan ik wel tegen mijn verlies, maar niet als ik iedere keer door één jongen gevloerd wordt, die ook nog veel vecht ervaring heeft.’
Ik hoorde hem grinniken. Ik begrijp zelf niet wat er zo grappig was aan mijn opmerking.
‘We houden het van vandaag hier bij. Morgen beginnen we weer met de zelfde technieken als vandaag.’
Wat morgen? Ik zuchtte.
‘Kom, door meer te oefenen wordt je er wel beter in.’ Dat was te hopen. Ik stond weer in de verdediging houding. Net op het moment toen we opnieuw gingen beginnen, hoorde ik opeens de ringtone van mijn mobiel. Ik had mijn mobiel naar de kelder meegenomen. Ik was nogal een beetje verslaafd er aan. Mijn mobiel zat op één van de rij stoelen bij de trap. Ik was niet bang dat ik hem krijt was, want Jesse was niet iemand die spullen stal van anderen. Ik vertrouwde hem ook, en er zou verder toch niemand in de kelder komen. Mijn grootmoeder misschien, maar daar maakte ik me minder druk om.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen