Het was bijna Halloween. Een feestdag die de meeste heksen vieren. Ik wist zelf niet precies wat voor feest het inhoud, maar ik dacht dat het iets te maken had met het nieuwe jaar die ze vieren. Ik was samen met mijn tante in de keuken. Mijn tante was bezig met het voorbereiden van kaneelkoekjes. Ik had niks te zeggen. Het was best stil, totdat ik de deurbel hoorde.
'Wie zou dat nou zijn?' vroeg mijn tante en ze liep de keuken uit. Ik zuchte.
Ik hoorde herrie op de gang. Een bekende stem was te horen, die blijkbaar boos klonk. Mijn tante was weer in de keuken, maar niet alleen. Mijn moeder stond er ook bij, maar aan haar gezicht te lezen leek ze nogal kwaad.
'Is er iets, mam?' vroeg ik.
'Nou en of dat er iets is.'
'Wil je het ons vertellen, zus? Ik kan misschien thee voor jullie schenken.'
'Nee, dankje. Ik ben niet echt in de stemming voor een kop of thee. Ik ben nogal kwaad dat iemand een boek van de heksenbibliotheek heeft weten te stelen.'
'Hoe hadden ze dat gedaan?' vroeg mijn tante.
'Geen idee, maar het boek is wel dagen vermist. En het boek die zojuist gestolen is, is wel een van de belangrijkste boeken van de heksenkring.' Mij interesseerde het niet veel over de heksengedoe, maar ik vond het best wel sneu dat iemand daar iets had weten te steken.
'hanger er daar dan geen camera's?' vroeg ik.'
Mijn moeder begon in de keuken te ijsberen.
'Jawel, maar vreemd genoeg waren ze die dag uitgeschakeld toen het boek gestolen werd.' Dat was jammer, dan betekende ook niet dat we de beelden van diegene kunnen zien wie het gedaan had.
'Maar kunnen jullie het boek niet vervangen?' vroeg ik. Ik had die vraag beter niet moeten stellen. Mijn moeder leek nog bozer te zijn dan dat ze eerst was.
'Ben jij mals, er bestaan maar drie exemplaren van het boek. Je kan ze nergens vinden,' antwoordde ze. 'Maar ik heb zelf heel erg het vermoeden dat het meisje waar jou verboden had mee om te gaan, dat zij iets te maken heeft met de diefstal van het meest belangrijke boek.'
Ik keek haar geïrriteerd aan. 'Ik begrijp dat je opgefokt bent, omdat een belangrijke heksenboek dagen lang vermist is, maar jou houdt Pearlina erbuiten! Ze heeft er verder helemaal niks mee te maken. Ze weet zelf niet eens van het bestaan van het boek.'
'Nou, ik denk daar anders over.'

Mijn tante keek ons de heletijd stil aan. Het geruzie over dat stomme boek ook.
'Maar wat doen we nu?' vroeg mijn tante.
'Ik weet het niet. Ik twijfel nog of het meisje waar je bevriend mee bent daar niks mee te maken heeft, maar ik ben van plan om de genootschap op te zoeken en een plan te maken om de het belangrijkste boek en de daden op te zoeken. En als ik merk wie de dader is, diegene kan erge gevolgen verwachten van zijn daad.'

Waar breng je ons naartoe?' vraag ik die avond aan Sylvia, terwijl we in de auto stappen.
'Dat zal je straks wel zien, lieverd.' Ze startte de Volvo en reden weg.
Het was buiten al donker. Ik luisterde onderweg naar muziek van mijn mp3 speler. Mijn moeder leek heel erg geconcentreerd op de weg te letten. Op een gegeven moment reden we in het hoe gebied. De huizen en gebouwen waren voor ons zich verdwenen. Na een tijdje zag ik een bord met de naam: "Salem" erop.
'Serieus, mam? Je brengt ons naar Salem toe?'
'Goed geraden, lieverd.'
'Wat hebben we daar in vredesnaam te zoeken?' Plots drong er iets tot me door. 'Je brengt me naar jouw heksen genoodschap?'
'Nou, lieverd. Een soort van, maar we gaan ergens heen waar je als jong af aan altijd zo leuk vond.'
'Het zal best,' zei ik en ik draaide met mijn ogen.
Sylvia reed de hoek van de straat af. Na ongeveer paar honderd meten parkeerde ze de auto.
Ik stapte uit de auto en zag wat ze bedoelde wat ik als jongentje zijnde leuk vond. Ik stond recht voor de ingang van de kermis. De kermis had best kleurijke verlichting bij de meeste attracties.
Ik richtte mijn blik op Sylvia toe.
'Hoe wist je eigenlijk dat ik dat van klein af aan hield?' vroeg ik.
'Dat had je me vroeger wel al te vaak verteld. Je wilde altijd naar de kermis.' En dat klopte ook wel. Als kleine jongentje hield ik veel van de kermis. Ik wilde zelf elke dag naar de kermis toe gaan. Ik vond sommige attracties gewoon heel leuk, alleen jammer dat ik niet in alle attracties in kon. Ik was toen nog een klein jongentje. Ik had vroeger met sommige kermis spelletjes speelgoed en knuffels weten te score.
'Kom je, lieverd?'
We liepen in de kermis langs de attracties een tentjes. Het voelde buiten wat frisjes aan. Ik hoorde bij de kermis luide muziek. Sylvia liep rechts de hoek om. Ze stond stil bij een kleine rode tent. Wat wilde ze in vredesnaam doen bij de waarzeggerij? Ik was wel paar keer naar de kermis van Salem geweest. Ze hadden vaak waarzeggers die in zulke tenten zaten. Wilde ze soms de toekomst weten. Ze ging erin en ik liep achter haar aan. De binnen kant van de tent was niet heel bijzonder. Er stond een tafel in het midden met een glazenbol. En twee goedkopen tuinstoelen.
'Fijn dat jullie kunnen komen,' zei een licht getinte vrouw met donkerbruin haar. Haar bruine ogen waren naar ons gericht. Verder leek ze best veel op een zigeuner.
'Ik had jullie al verwacht. Komen jullie?' Ze liep de tent uit en we liepen achter haar aan. We stonden achter de kleine rode tent dichtbij de hekken. Ze maakte de luik open. Ik had nooit geweten dat hier een luik was. Binnen de luik liepen we de houten trap af. Het was redelijk donker beneden en het rook ook een beetje naar riool en lavendel in een. Boven bij de grijze buis hoorde ik het water naar beneden druppelen. Dit leek wel een doolhof. We liepen door smalle gangetjes in. We liepen de hoek om en bij een ijzeren roestige deur stonden we stil. Ik zag dat ze de sleutel uit haar zak pakte.
Ze maakte de deur open en deed het voor ons open. De deur maakte best veel geluid en ging met een knal achter me dicht.

Voorbij de ijzeren roestige deur bevonden we in een soort van zaal, die er best ouderwets uitzag. Het zag eruit alsof we in de zaal van de middeleeuwen bevonden. Je zag dat de muren betegeld waren door bakstenen. Er hingen tegen tegen de muren fakkels. Helemaal in de verte hing er een rode lange doek of gordijn tegen de muur. Er bevond in de zaal een grote ronde houten tafel. Ook al was het branden er fakkels het was nog een beetje donker. En ik zag dat we niet het enige waren. Er zaten in de zaal nog andere mensen.
'Het werd nodig tijd dat je kwam, Greta,' zei een blonde vrouw van middelbaar leeftijd. Zo heette de eigenmachtige waarzegger.
'Ik zie dat je niet alleen bent,' zei een oudere vrouw.
'Ja, dat klopt.'
'Ga zitten. Dan kunnen we gaan beginnen.'
'Waarom weet ik hier niks van,' vroeg ik aan Sylvia, terwijl ik plaats nam.
'Daar heb ik mijn redenen voor. Maar je bent nu oud genoeg om met ons mee te beslissen.'
Ik maakte kennis met paar mannen en vrouwen aan deze ronde tafel. Ik wist nu dat de blonde lou heette. En de oude dame heette Hendrikka. Na ongeveer een kwartier was er een korte stilte op het moment toen Hendrikka met een leven tegen glazen beker tikte.
'Zo fijn dat jullie allemaal zijn gekomen,' zei ze. 'Jullie weten waarschijnlijk al waarom we hier allemaal zijn gekomen.'
'Ja, vertel de rest maar wat die reden voor is,' zei de mollige roodharige vrouw Wieneke.
'Het wordt nodig tijd wat er allemaal aan de hand is,' zei de zwartharige Myra.
'Dames toe. Er is nog geen reden om kwaad te worden, ook al is de meeste van ons dat wel. Maar als de dader ons het belangrijke boek vierentwintig uur aan ons leverd, dan heeft diegene nog genade. Zo niet dan zullen harde maatregelen nemen.'
'Die dader heeft het boek wel heel lang! Waarom nemen we niet meteen wraak. Dat zal die persoon eens leren,' zei de meneer schuin naast Lou. Ik was vreemd genoeg de naam van die meneer vergeten. Het onthouden van namen was ik niet erg goed in. Het was verder best onrustig aan tafel. De mensen van de heksen kring zaten met elkaar te discussiëren.
Hendrikka tikte weer met een zilvere lepen tegen de glazen beker.
'Toe, heksen en tovenaars. Er is geen reden voor een discussie. We zijn hier ook immers om een oplossing te vinden voor de diefstal in onze heksen bibliotheek.'
Greta stak haar hand op.
'Mevrouw, misschien kan ik door de voorspellingen zoeken wie in de bibliotheek was. Ik heb de gave van het verleden heden en toekomst.'
'Dat zal fijn zijn, Greta.'
Met haar vingers ging Greta naar haar slaap. Ze deed haar ogen dicht. Ze leek erg geconverteerd te zijn. Het was verder in de zaal ook best wel stil. Paar minuten gingen voorbij en niemand had nog een woord gesproken. Plots zag ik iets gebeuren bij de fakkels. Het vuur van de fakkels begonnen wild te bewegen, alsof er een erge wind in deze kamer was. Ik zag dat het vuur van de fakkels begonnen te krimpen, maar weer groter werden als eerst. Op een gegeven moment leek de zaal te trillen, alsof er een lichtte aardbeving was.
'Wat gebeurd er toch allemaal?' vroeg Hendrikka. Die vraag vroeg ik mezelf ook af. Op gegeven moment had Greta haar ogen vermoeid open gedaan. Ze leek vermoeid te zijn.
'En wat zag je?' vroeg Lou.
'Ik zag de heksen bibliotheek, en waar de daden zich momenteel bevind, maar ik kon niet weten wie de dader was. Het leek alsof ik niet verder kan komen. Alsof er een hele krachten muur om de dader heen zat.'
'Een beschermspreuk dus,' zei ik zachtjes.
'Wie de dader ook mag zijn er gaan maatregelen komen,' zei Hendrikka
'Maar je zei waar de dader momenteel bevind, weet je ook in welk plaats de dader is? In ieder geval de naam dan.'
'Ja, de dader zit in....'
Dat is de stad waar ik ook woon. Nu was ik pas nieuwsgierig wie de dader was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen