Ik liet de deur zachtjes in het slot vallen, nog een vermoeiende dag, een nieuwe kraal aan de eindeloze ketting.
'Je bent niet zo subtiel als je denkt.' Fluisterde ze met een slaperige stem terwijl ze haar armen om me heen sloeg. Warmte, rust, gevoelens waar ik de hele dag al mijn verlangens op gezet had.
'Helaas.' Merkte ik grijnzend op. 'Ik had gehoopt dat ik je kon ontwijken.' Ze liep om me heen en staarde me aan.
'Liegbeest.' Zei ze terwijl ze met haar vinger een tik tegen mijn neus gaf.
'Hey, ik ben niet subtiel, ik ben een liegbeest, vertel me eens iets liefs?' Vroeg ik terwijl ik mijn tas op de grond zette. Ze liet haar vingers over mijn wang glijden en legde haar voorhoofd op mijn schouder.
'Ik heb je gemist.' Fluisterde ze zachtjes. Ik verstijfde, het was onwennig om te horen dat iemand me miste. De meeste mensen waren blij als ze van me af waren.
'Is dat lief genoeg?' Vroeg ze terwijl ze me bij de hand pakte en de woonkamer in sleurde. 'Ik heb trouwens besloten dat ik de aankomende tijd hier door ga brengen. Maak je geen zorgen, ik zal wel op de bank slapen.'
'Oh? Waarom die keuze?' Ik ging zitten en trok mijn schoenen uit.
Ze draaide zich om en keek me even afwachtend aan, alsof ze verwachtte dat ik het zou gaan raden. 'Het is te eenzaam in mijn eentje.' Zei ze uiteindelijk voordat ze de keuken inliep.
'Ik had het niet over het feit dat je hier een tijdje blijft. Ik ben gewend geraakt aan je, en ik kijk uit naar het einde van de dag zodat ik je weer kan zien.' Ik zette mijn schoenen in een hoek en liep haar achterna.
'Waar had je het dan wel over?' Ze draaide zich om en liep met een dienblad richting de woonkamer.
'Uhm.. Weet je wat? Vergeet dat maar.' Ik schudde mijn hoofd om de woorden kracht bij te zetten, niet dat het makkelijk was met haar priemende blik.
'Toe?' Ze hield haar hoofd schuin en zette grote ogen op. Mijn hart besloot op dat moment een slag over te slaan.
'Het is stom, het slaat nergens op, nee.' Ze stond op en ging op mijn schoot zitten.
'Je kan het niet eeuwig verbergen voor me.' Zei ze bijna commanderend. Ik probeerde de geur van haar parfum niet te ruiken, of te zien dat ze haar haren pas had gewassen en dat ze dus zeer waarschijnlijk heel zacht waren.
'Dat kan ik wel.' Het was er nog niet uit of mijn gedachten gaven me een mentale klap, het klonk als een klein kind.
Ze giechelde zachtjes, draaide zich half naar me toe en drukte een kus op mijn neus. 'Bewijs het maar.' Zei ze terwijl ze met haar gezicht op een paar centimeter afstand bleef.

Reacties (1)

  • Cayline

    AAHH I love it 😍

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen