Mama was nog niet thuis. Misschien wou ze mij ook ontwijken. Om één of andere reden deed dat meer pijn dan de gedachte aan nog een discussie.
      Ik liep naar mijn kamer en zette mijn computer aan. Als ik nu al naar gedichten zocht, was ik er snel vanaf. Espen moest maar wachten op mijn eigen werk - hij mocht ook wel eens bewijzen dat hij gemotiveerd was voor deze opdracht.
      Toen ik twee gedichten gevonden had (beide die we ooit in de les behandeld hadden), stuurde ik hem een berichtje op Facebook.

Camille (17:08): Gedichten zijn in orde!! Wanneer spreken we af, partner?

Hij reageerde pas een half uur later. Alsof hij zo druk bezig was met andere dingen. Ik lachte bijna bij de gedachte.

Espen (17:40): morgen na school bij jou?
Camille (17:42): Super. Kan niet wachten x


Misschien zou dit toch nog leuk worden.
      Ik hoorde de voordeur dichtvallen - mama was thuis. Over een uur zouden we eten en ons onvermijdelijke gesprek houden en wie weet hoe het daarna tussen ons zou zijn. Mijn handen begonnen te trillen. Omdat ik mijn pillen niet had genomen? Omdat ik zenuwachtig was? Wat de reden ook was, ik opende mijn pillendoos en nam er twee. Dat kon geen kwaad, had ik al vaker gedaan. En dan had ik mijn gemiste dosis ook weer ingehaald. Ik voelde ze nog in mijn keel tot mama me riep voor het eten.

Het was zo ongeveer even ongemakkelijk als ik had verwacht. Mama zat tegenover me met een vastberaden blik op haar gezicht. Om me bang te maken, misschien. Ze nam trage happen van haar spaghetti en keek me niet aan. Ikzelf wist ook niet waar ik moest kijken, liet mijn blik dwalen van een foto van de zee die aan de muur hing naar het terras naar de plant in de hoek van de kamer. 
      Toen mama klaar was met eten, schoof ze haar bord naar voor en kruiste ze haar vingers door elkaar. "Ik heb een beslissing gemaakt", zei ze. Het klonk alsof ze dit al de hele dag had ingeoefend. "Geen feestjes meer. Geen alcohol. Je bent elke dag thuis om zeven uur."
      Ik liet mijn vork bijna vallen. "Dat kan je niet maken."
      "Ik ben nog steeds je moeder, Camille. Ook al voelt dat bij jou misschien niet zo."
      "Wat- nee! Ik heb een opdracht, mama. Voor school. Ik moet voorlopig even met iemand uit mijn klas afspreken om eraan te werken."
      Ze was even stil, had niet verwacht dat ik met zo'n excuus zou komen. Ik was eigenlijk best tevreden met mezelf. Nu kon ik zoveel afspreken met mijn vriendinnen als ik wou, ik moest gewoon Espen zover krijgen om als alibi te dienen. Als mama het goed zou vinden, tenminste. Maar ik kon aan haar gezicht zien dat ze aan het toegeven was.
      "Goed dan. Na school om half zeven thuis voor het eten. Maar de regel van niet feesten blijft."
      Ik haalde mijn schouders op. "Oké." Dat gold misschien als ik bij haar was, maar bij papa kon ik nog steeds uitgaan. Bovendien hield mama geen enkele straf lang vol. Ik gaf het hoogstens een maand en dan zou ik terug elke week mogen weggaan.
      "Mag ik nu van tafel?" vroeg ik.
      Ze zuchtte zoals ze dat vaker deed als ik dat vroeg. Verwachtte ze dat ik nog leuk met haar ging praten na wat er net gebeurd was? "Ga maar", zei ze, en ik sprong recht.
      Boven liet ik me op mijn bed vallen. Dat was dus behoorlijk meegevallen. Mama leek nog steeds een beetje afstandelijk, maar de laatste jaren was dat meestal zo geweest. Ze vond altijd wel een reden om bezorgd te zijn, en bezorgdheid zette ze om in woede. Ik was gestopt met denken dat het gewoon tijd nodig had. Sinds Amelie was dit gewoon hoe ze was, en geen van ons beide wist hoe we daarmee moesten omgaan.

Dankje voor mijn nominatie bij de beste verhalen op Quizlet!!? Ik ga hier echt niet over geraken hahaha. Anyway, vanaf nu komen er updates op woensdag en zondag (als ik me er aan kan houden tenminste)

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen