Foto bij Chapter 001

Ik werd afgezet door de zwarte cabrio voor de poort van school. Toen ik de deur open deed scheen de zon me al tegemoet, het beloofde een goede dag te worden. Mijn naam is Amberley ik ben eenentwintig en een senior bij de universiteit, samen met mijn vrienden zit ik in het laatste semester. “Zie je vanmiddag” werd me toegeroepen. Ik draaide me om en zwaaide een keer voor de cabrio wegreed. Met mijn tas over mijn schouder liep ik naar de ingang van school. Er waren veel eerstejaars aanwezig bij de school. Er zou wel een introductiedag zijn. Ik liep naar mijn kluisje en stopte de boeken erin die ik pas na de lunch nodig had. Een arm legde zich om mijn schouder, toen ik omkeek zag ik daar een van mijn vriendinnen staan. Nicole. Nicole was een van de slimste van de groep, samen met Jax zat ze een niveau hoger. “Ook goedemorgen” lachte Nicole. Ik groette haar terug en deed mijn kluisje dicht. Met zijn tweeën liepen we naar de kantine. Vanuit het raam kon ik de rest van de vriendengroep zien zitten. Tess, Jax, Nicole. Alleen Daniel mistte nog. Nicole en ik schoven aan bij de groep. “Waar is Daniel?” vroeg ik na een korte stilte. Jax haalde zijn schouders op. “Geen idee, vast en zeker verslapen”. Daniel en verslapen, dat is iets wat in het jaarboek mag. Ik stond op voor ik op de klok keek. “Ik ga hem wel halen” ik pakte mijn jas van mijn stoel af en liep de kantine uit en vervolgens naar buiten. Daniel verslaapt zich nooit. Het was 10 minuten lopen naar het huis van Daniel. Ik liep de trap op van de voortuin en belde vervolgens aan. Ik wachtte een paar minuten, maar er deed niemand open. Vreemd normaal is er wel iemand thuis. Ik wist waar ze de reservesleutel bewaarden, Daniel had het me ooit aangewezen als hij niet thuis zou zijn. Maar ik kon niet zonder te vragen naar binnen toe lopen. Al kennen Daniel en ik elkaar al vanaf kleins af aan, ze houden erg van hun privacy. “Am?” hoorde ik na een minuut of twee. Ik draaide me om, Daniel stond met zijn fiets klaar weg te gaan op de stoep. “Wat doe jij hier?”. Ik liep naar hem toe, “Je bent laat, de lessen starten zo”. Daniel fronste zijn wenkbrauwen, trok zijn mouw omhoog om vervolgens op zijn horloge te kijken. Hij schudde zuchtend zijn hoofd en keek toen voor zich uit. “Heeft hij er weer aan gezeten?” vroeg ik grinnikend. Daniel knikte enkel, zijn broertje had de laatste tijd van die streken in zijn hoofd gehaald. Een van die steken was dat hij s ‘nachts de kamer van Daniel in sloop om al zijn klokken een uur terug te zetten. “Kom anders zijn we echt te laat” Daniel wees op de bagagedrager. Toen Daniel een aardig tempo had sprong ik bij hem achterop.

Toen we op school waren aangekomen liepen we snel naar binnen toe. Jax die ons al aan zag komen snelde naar ons toe. “Ik heb de leraar om kunnen praten, voor nu”. “Thanks Jax” zei Daniel opgelucht. We liepen naar het lokaal toe en werden naar onze plaatsen gewezen. Tessa, ook wel Tess genoemd, die voor me zat draaide zich om en gaf me een briefje. Lerares is in een rotbui vandaag. Ik knikte en gaf het briefje vervolgens aan Daniel, zijn ogen vlogen over de tekst voor hij naar ons keek, knikte en verfrommelde het briefje. Het wat beter geen grappen uit te halen als deze lerares in een boze bui was. Vorige week had ze de helft van de klas naar de directeur gestuurd enkel omdat ze te luidruchtig waren. Ik pakte de boeken uit mijn tas en legde die voor me op tafel. “Begin allemaal met de opdrachten op bladzijde 12” sprak de docent na een korte uitleg. Ik opende mijn tas weer en frommelde wat rond. Pen pen pen…ben ik die verdraaide pen vergeten?. Ik keek verbaast op toen een pen over haar tafel rolde. Geen moment te vroeg want de lerares liep net langs mijn tafel om te kijken of ik wel alles bij me had. Toen ze weg was stak ik mijn duim op naar Daniel die grinnikend met zijn pen zat te spelen.

Toen de les was afgelopen liepen we het lokaal uit. Sam die vooraan liep rekte zich uit. “Man ik dacht dat ze nooit haar mond ging houden”. Sam had een bloedheken aal die docent, elke keer als de docent boos werd was het op Sam. Ook al deed Sam niks, ze was altijd de pineut. “Wees blij dat ze niet ging schreeuwen, nog steeds trauma’s van vorige week” zei Tess. Met zijn allen liepen we door naar het volgende lokaal.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen