Natuurlijk is het bij Emmeline evenmin zo simpel als zeggen dat ze moet stoppen met doemdenken. De volgende dag, wanneer ze volledig aangekleed en opgemaakt naar zichzelf staat te loeren in de spiegel, zijn de zenuwen als een lied van haar gezicht te lezen.
"Em." Ze steekt een krul die niet helemaal perfect zit ergens achter een speldje. Op mij reageert ze niet. "Emma." zeg ik iets luider en, om mijn punt duidelijk te maken, stap voor haar zodat ik haar spiegelbeeld blokkeer. Ze kijkt me zo verdwaasd aan dat ik me afvraag of ze doorhad dat ik er was. Met een zucht pak ik haar beide handen.
"Em, ze komen hier niet omdat jij de weduwe bent van de prins van Frankrijk, of omdat je onvruchtbaar bent. Ze komen hier omdat jij staat voor Schotland. Jij representeert thuis ver weg van thuis. Die band met Frankrijk zal ze gestolen kunnen worden - op dit feest hebben ze daar mij voor. Laat zien dat je Schotse bloed nog steeds overheerst, ondanks dat je getrouwd bent geweest met een Fransman, dat je al in geen maanden thuis bent geweest. Zorg dat ze je loyaliteit zien."
Ze knikt lichtjes. Ik help haar van het opstapje van de kleermaker af en kus haar zo voorzichtig dat haar licht getinte lippen niet afgeven of vlekken. "Je gaat het geweldig doen. Je bent prinses Emmeline. Of the Scots."
Deze knik is wat zelfverzekerder. "Of the Scots." Ze knijpt in mijn handen.
"Zolang ze maar niet te handtastelijk worden... Dan grijpen de Fransen in."
Ze schiet in de lach. "Gedraag je. We zijn hier niet om een oorlog uit te laten breken."
"Moet jij eens opletten." Ik knipoog. Er wordt op de deur geklopt - twee meisjes komen binnen om de laatste hand te leggen aan de liefde van mijn leven. Blijkbaar ben ik daar niet bij gewenst, want ze jagen me de deur uit.

Het is bijna vreemd om te zien hoe Emma zich staande houdt te midden al deze machtige, invloedrijke mannen. Hier en daar waren er een aantal die op haar neerkeken en disrespectvol naar waren, maar de meesten zette ze zelf op hun plek met een scherpe opmerking en de twee die daarna nog steeds minachtend deden bedachten zich wel zodra ik in beeld kom. Ik kan ze precies hetzelfde vertellen als Emma, maar bij mij komt het ineens wel binnen. Ze zijn niet gewend aan slimme vrouwen, laat staan eentje die haar mening durft te geven.
Als ik mezelf een nieuw glas wijn inschenk, begint de man naast me tegen me te praten. "Ik hoor dat ze haar man vergiftigd heeft. Dat ze hem zelf heeft omgelegd, nadat ze officieel gebonden was aan het Franse koningshuis."
Ik kijk hem zijlings aan. Hij heeft het echt tegen mij, maar heeft blijkbaar niet door wie ik ben. Oké, denk ik bij mezelf. [/i]Ik speel dit spelletje met je. Maar je hebt verloren zodra je begon.[/i]
Ik neem zijn gedaante in me op; typisch adellijk bloed zonder echte taken. Zijn vader heeft de harde arbeid gedaan en met zijn dood nam deze man de rijkdom over. Dikker dan nodig, met uitdunnend haar en inhammen. Rimpels in zijn gezicht vertellen dat hij rond de leeftijd van mijn vader is. Zijn lichtbruine ogen staren waterachtig terug. Ik hef mijn glas nonchalant richting Emma, die staat te praten met een belangrijk kapitein op de handelsroute tussen Engeland en het Zuiden. "Ze is er toe in staat. Staat haar mannetje, die prinses. Is uit op niets anders dan macht."
"Met jou kan ik praten!" schalt de man. "Niks dan problemen, die vrouwen. Ze kan niet eens zwanger worden. Al moet het geen straf zijn voor die man van haar, almaar neuken tot er iets van komt!" Hij lacht om zijn eigen grap. Ik schraap mijn keel en weet met moeite een grijns tevoorschijn te toveren om me vervolgens te verdrinken in mijn glas wijn. "Ik hoor dat ze nu het hele kasteel door neukt. Maakt niet uit wie, zolang het maar een lul heeft. Ze valt nog net niet voor de koning op haar knieën. Al zou het me niks verbazen als ze dat ook doet."
Mijn vingers tintelen. Om hier een scène te schoppen staat hoog in de lijst van domste dingen, al is de verleiding bijzonder hoog. "U klinkt niet alsof u groot fan bent van het Franse koninkrijk."
"Ha! Ze stellen niks voor. Doen alsof ze alle macht hebben, maar stiekem kopen ze iedereen om en vermoorden ze degenen die niet meerwerken." Ik knik traag. Er is niet genoeg wijn in de wereld om hier fatsoenlijk mee om te kunnen gaan. "Nee, ik had gehoopt dat het huwelijk zou betekenen dat Schotland de macht in Frankrijk over zou nemen. Eindelijk die phony's van de troon. Maar nu zij haar man heeft omgelegd is de kans nog veel kleiner. Een vrouw op de troon is nog veel minder waard dan het hele Koninklijk huis van Frankrijk bij elkaar."
"Mhm. Mag ik vragen wat uw naam is? En wat u zoal doet in het dagelijks leven?"
"Baron Neill O'Malleyrion. Ik bezit aandelen in de handel van specerijen, vele scheepsladingen van de VOC gaan via mij hier in Portugal. En via mij wordt het verspreid door het binnenland van zuid-Europa." Hij glundert, grijnst zo breed dat zijn roze tandvlees zichtbaar is. God weerhoudt me ervan om al zijn tanden uit zijn mond te slaan.
"Neill O'Malleyrion. Ik zorg dat uw naam bij de koning terechtkomt."
Zijn ogen puilen bijna uit zijn hoofd. "U heeft directe banden met de koning?"
Met het derde glas wijn in korte tijd aan mijn lippen, knik ik. "Zeker. En niet alleen die van Portugal. Ik kan de loop van uw zaken direct beïnvloeden, meneer O'Malleyrion."
Het lijkt alsof hij elk moment in katzwijm kan vallen. Hebzucht maakt de mens zo lelijk. "Heer, ik... ik weet niet waar ik dit aan verdiend heb!"
Ik wuif het weg. "Uw woorden en uw meningen hebben dat effect op mij, heer."
"Wat... wat was uw naam again?"
De grijns die zich nu op mijn gezicht verspreid, is zo echt als hij maar komen kan. Ik zorg ervoor dat mijn Franse accent extra sterk doorkomt. "Lucien Remí Alain Castellon. Kroonprins van Frankrijk." De man wordt in een halve seconde de kleur van papier. Hij wankelt op zijn voeten. Ik drink nonchalant mijn glas wijn leeg en zet het met een klap op tafel. "Heeft u vrouw en kinderen? Ik zou er maar voor zorgen dat u uw zaken snel op orde krijgt, meneer O'Malleyrion. Ik heb morgen in de vroege ochtend al een afspraak met de koning van Portugal. Binnen een week zullen we uw zaken platleggen, in heel Europa." Hij kan alleen met open mond naar me staren. Als ik aanstalten maak om weg te lopen, draai ik me nog even naar hem om. "Oh, voor ik het vergeet. Vluchten lijkt me een slecht plan... Frankrijk heeft de beste premiejagers van heel Europa... En ik zal het heel interessant voor ze maken. Als ik erachter kom dat u bent gevlucht, zal ik u vogelvrij laten verklaren." Ik haal mijn schouders op. "Aan u de keuze."
Ik laat hem staan waar hij staat en besluit dat ik genoeg heb van het feest. De rust om simpelweg naar mijn vertrekken te gaan, heb ik niet. In plaats daarvan ga ik naar het strand, met twee wachters in mijn kielzog. Daar blijf ik tot de lucht weer grijs kleurt en daarmee een nieuwe dag aankondigt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen