1


‘Verdomme Jip, waarom moet dan nou weer?’ het hondje kwispelde vrolijk in respons, natuurlijk. “Hoe vaak moet ik het nog zeggen, doe dat in het gras en niet op de stoep.” Normaal gesproken had ik een manier gevonden om het om te ruimen, maar normaal gesproken regende het niet alsof we jaren in droogte hadden geleefd. Ik keek snel om me heen om te zien of Jip en ik toeschouwers hadden en de straat was verlaten op een verloren fietser na. De fietser had zijn capuchon zo ver over zijn hoofd getrokken dat ik me afvroeg of hij het had gemerkt als de bliksem was ingeslagen in het dichtstbijzijnde bushokje. Terwijl de regendruppels onderhand langs mijn BH bandje dropen sprintte we snel door. Toen we bij de deur van mijn appartementencomplex aankwamen spitte ik snel mijn zakken door. Pennen, kauwgom, vaseline, muntjes, géén sleutels.. “Fuck.” Brent zag me weer aankomen, hoe vaak per week kon een mens haar sleutels vergeten? Ik drukte de bel met het B. Smit label herhaaldelijk in, wachtend en druipend. “Hallo?” Brents stem galmde door de ouderwetse speaker. “Hey, doe je de deur even open? De sleutel is weg” en een korte stilte volgde. Ik hoorde een zucht uit de microfoon waarna de deur open klikte.

Na bevrijd te zijn uit een ongemakkelijk vochtige lift situatie, zag ik dat de deur van ons appartement al op een kier stond. Terwijl ik naar binnenliep hoorde ik Brent zachtjes mee neuriën met de radio onder de douche. Snel greep ik een handdoek uit de kast, wikkelde een trillende Jip erin en legde hem in zijn mand. “Lana?” klonk Brents’ stem uit de douche “we zijn weer binnen!” riep ik terug – “de sleutels lagen gewoon op tafel?” Ik wierp een blik op de tafel en zag dat hij gelijk had, typisch.

Na een snelle douche en een nog vlugger ontbijt stond ik voor de spiegel mijn haar te fatsoeneren. Brent kwam binnenlopen in een nieuw lichtblauw overhemd en hij knipoogde, elke dag weer stond ik versteld van zijn uiterlijk. Zijn blonde haar, bruine ogen en brede schouders brachten eindeloze verlangen van menig vrouwen. Toen we de zaterdag ervoor diverse winkels hadden afgestruind op zoek naar een nieuw overhemd waren de verkoopsters verre van terughoudend geweest. Het constante geflirt en overdreven gelach leken hem niks te doen en altijd sloeg hij zijn arm trots om mij heen wanneer we de winkel verlieten. Eens had een meisje die haar ogen niet van Brent had af kunnen houden me toegefluisterd dat ze niet snapte hoe iemand als hij had kunnen eindigen met iemand als ik. De opmerking had me nooit volledig losgelaten en altijd als ik een meisje weer zag kijken, verwachte ik hem dan eindelijk eens terug te lachen. Soms moest ik lachen om mijn gedachten, hoe kon ik ongelukkig zijn met het feit dat mijn geliefde knapper is dan ik. Brent kwam kort achter me staan en haalde zijn hand langs mijn nek “ik moet helaas alweer gaan, zullen we vanavond lekker uitgebreid eten?” Ik draaide me om en glimlachte “Tuurlijk schat, ik probeer wat eerder naar huis te gaan, oké?” Na mijn voorhoofd gekust te hebben, liep hij de deur uit.

Mijn dikke haar vond elke dag weer een manier om zijn eigen weg gaan. Nadat ik vorig jaar besloten had een pony te laten knippen heeft het er nooit meer écht goed uit gezien. Ik was geïnspireerd geraakt door een buurmeisje die ook een pony had laten knippen, ze zag eruit alsof ze de perfecte combinatie van een lief en avontuurlijk meisje was. Toentertijd was ik nog angstig dat ik te serieus werd, ik was per slot van rekening nog maar 24. Mijn 25 jarige zelf kon moeilijk meer spijt hebben van deze beslissing. Na snel wat mascara en concealer opgesmeerd te hebben, aaide ik Jip nog even over zijn hoofdje en deed mijn sleutels dit keer wel in mijn tas. De grote spiegel in de hal stelde me vandaag eens niet teleur, het donkergroene jurkje en de crème naaldhakken combineerden goed en verassend genoeg zag mijn gezicht er levendig uit na de intense regenbui van vanochtend. Misschien zal ik er dan eindelijk eens uit zien alsof ik een advocate bij Van de Pol advocaten in plaats van een studente die naar haar eerste serieuze sollicitatie gaat. Na nog een laatste blik geworpen te hebben door het enigszins chaotische appartement voelde ik nog eenmaal in mijn tas of ik de sleutel daadwerkelijk bij me had. Toen ik de voorkant van de sleutel in mijn hand voelde steken kon ik gerust de deur achter mij dicht zwaaien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen