L U C A S

19/08/2017
Zane's armen zijn sterk om mijn nek gewikkeld, terwijl hij muisstil op mijn schoot zit met zijn gezicht verborgen in mijn bezwete shirt.
‘Lucas?’ Alle geluk uit zijn stem is verdwenen, zijn stemmetje is schor en ik kan er zelfs de angst in horen, de combinatie met de blik in zijn ogen vertelt genoeg als hij omhoog kijkt. ‘Mama wordt toch wel beter?’
Opnieuw breekt mijn hart, wanhopig blijft mijn broertje afwachten op een antwoord dat ik hem jammer genoeg moet geven.
Ik kijk naar beneden en schud mijn hoofd langzaam, waardoor Zane al een beetje begint te snikken. Zelf probeer ik de brok in mijn keel weg te slikken, om troost aan hem te bieden.
‘Mama was ziek, Zane. Nu heeft ze geen pijn meer en is ze samen met de engeltjes in de hemel.’ Zane zegt niets meer en verbergt opnieuw zijn gezicht in mijn shirt. Mijn woorden brengen de vreselijke herinneringen van vanochtend naar boven. Het beeld van mijn bewusteloze moeder op die badkamervloer is voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. De gedachten alleen om die plaats delict te herleven doet mijn maag omkeren.

Geruisloos rolt de traan langs mijn wangen naar beneden, voor mijn geluk ziet Zane dit niet. Hij moet zien dat ik er voor hem ben en dat ik sterk genoeg ben om ons door deze ellende te halen. Terwijl ik diep vanbinnen weet dat dit niet het geval is.
‘Lucas!’ Zonder dat ik tijd heb om omhoog te kijken wie mijn naam geroepen heeft, ben ik al in een stevige omhelzing getrokken. De geur van haar parfum brengt jeugdherinneringen omhoog. Ik voel me veilig in haar armen, wetend dat als ik met haar ben, alles wel goed zal komen.
‘Het komt goed, liefjes. Ik ben er voor jullie.



04/02/2018
Mijn borst heft hevig op en neer met elke forse stap die ik neerleg, het brandende gevoel in mijn kuiten kruipt verder omhoog waardoor ik mezelf forceer om harder te lopen. Zweetdruppels rollen langs de zijkanten van mijn hoofd en rollen door naar mijn rug, de football is stevig geklemd tussen mijn arm terwijl ik mijn best probeer om elke tegenstander te vermijden. Het publiek op de tribunes begint los te gaan als ik bijna bij de doellijn ben, zonder nogmaals erbij na te denken spring ik over de lijn.
‘And touchdown! Laatste minuut door Lucas Jones! The Chargers winnen na 2012 eindelijk het kampioenschap!’ Ik kan bijna niet bijkomen door de 110 yards die ik zojuist gerend heb, mijn teammates komen op me afspringen waardoor ik mijn evenwicht verlies.
‘Kampioeennuuhnn!’ joelen ik en mijn teammates in koor terwijl we plagend naar het verliezende team kijken.
‘Lucas.’
‘Ja, coach.’ Het kinderachtige gedrag doe ik opzij als coach Slater met een grijns naar mij toe komt lopen.
‘Je hebt het gewoon geflikt, gefeliciteerd jongen.’ Slater geeft me en stevige handdruk volgend met een zware klop op mijn schouder die ik zelfs voelde onlangs mijn harnas.
‘Had het niet zonder u gekund.’


Zodra ik het huis van mijn tante binnenloop, voel ik de negatieve sfeer meteen. Ik trap mijn schoenen uit en zet de sporttas voor de trap. Als ik de woonkamer binnenloop, ben ik gechoqueerd dat Zane en tante Debbie nog steeds wakker zijn. Zane zit achter de eettafel met tranen in zijn ogen, snot dat van zijn neus naar beneden druppelt.
‘Oh goedenavond, meneertje 'ik kom thuis wanneer ik wil',’ tante Debbie voegt een overdreven toontje aan haar uitspraak toe.
‘Waarom is Zane nog wakker? Hij moet morgen naar school,’ vraag ik, haar opmerking totaal negerend. Als ik dichter naar Zane toe stap zie ik dat hij nog steeds met zijn avondeten zit.
‘Zane moet al zijn groentes opeten, al moet het tot de ochtend duren.’
Ik klem mijn kiezen op elkaar om te voorkomen dat ik iets zeg waarvan ik spijt krijg. Opnieuw zucht ik en til mijn broertje uit de stoel.
‘Je weet dat hij dat niet lust. We gaan naar boven, tot morgen,’ spreek ik kortaf en loop samen met Zane richting de hal.
‘Sorry, Lucas. Ik begrijp één ding niet hé.’ Ik draai me om en zie dat tante Debbie ons achtervolgd heeft. ‘Betaal jij de huur? Betaal jij de elektriciteit? Doe je de boodschappen? Lever jij bijdragen op wat gebied dan ook tot betrekking dat jij hier woont?’
Met tegenzin schud ik mijn hoofd, wat haar trots alleen meer voedt. Toen ze dichterbij stapte rook ik de alcohol in haar adem.
‘Mijn regels, mijn huis, begrepen?’ Ze trekt Zane los van mijn grip. ‘Wat heb ik spijt dat ik jou in mijn huis heb genomen.’ Dat was de laatste druppel voor mij.
‘Ik zal niet lang een last voor je zijn.’ Ik probeer mijn broertje los te trekken van haar grip. ‘Laat hem los!’ Zane begint te schreeuwen en te huilen. Een brandend gevoel verspreidt zich over mijn wang, al was ik een stuk groter dan mijn tante, op dit moment was ik vreselijk gekleineerd. Opnieuw slaat ze haar vlakke hand tegen mijn wang.
‘Ondankbare nietsnut,’ haar ogen zijn groter gegroeid en de irissen zijn donkerder van woede. Ik slik de brok in mijn keel door en houd mijn mond om de situatie misschien te verminderen. ‘Naar boven, nu! Jullie allebei.’

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen