Een half uurtje later waren we dan bij het appartement aan gekomen. Het was best een klus om weer leven in Louis te brengen. Dat vond ik dan ook niet gek. Normaal gesproken was er geen leven meer in hem te bekennen tot in de ochtend, na een avond drinken. Nu hadden we geen keuze.
Het was aan zijn gezicht te zien dat hij uit een hele diepe slaap ontwaakt was. Ik hielp hem met uit de auto stappen en naar het appartement lopen. In de lift bleef hij tegen me aan staan, zijn wang tegen mijn borst gedrukt. Ik bleef tegen hem praten, gezien slapen nu een enorm dom plan zou zijn. En hoewel slapen in de lift enorm achterlijk klonk, spraken we wel over een dronken -of eigenlijk wel lam- persoon. Louis gaf me enorm suffe antwoorden, die meer op onverstaanbaar gemompel leken.
Toen we eenmaal in het appartement zelf waren, zette ik Louis op de bank. Lottie ging naast hem zitten, bezorgd. Hij leek haar wel gemakkelijk te herkennen, aan de glimlach op zijn gezicht te zien.
Gemma draaide zich naar mij toe "ehm.. Heb je misschien een paar sweatpants die ik kan lenen? Ik geloof dat de mijne nog thuis ligt".
Ik knikte en wenkte dat ze mee moest komen naar de slaapkamer. Eenmaal voor de kast staande reikte ik naar het bovenste schap en haalde ik een oud paar naar beneden. Ze nam de sweatpants aan en vouwde ze uit, waarna ze goedkeurend knikte. Ze vouwde nu de sweatpants weer netjes op en legde hem over haar arm. "Thanks, sorry dat ik er zelf geen bij heb".
"Dat is oké, iedereen vergeet wel eens iets" zei ik nu. Ze was even stil maar keek me aan alsof ze echt nog iets wou zeggen. En dus wachtte ik en keek ik haar ook aan, slikkend.
"Is Louis oké?" vroeg ze nu zachtjes. Ik keek haar aan "nou ja.. Hartstikke lam.. Maar hij zal wel beter zijn morgen na een paracetamol".
"O-oké" zei ze stamelend, waarna ze met de sweatpants naar de deur liep "thanks".
Ik volgde haar weer naar de woonkamer, gezien ik Louis nog steeds op moest halen. Ik dacht al gesnik te horen, maar het tafereel op de bank was hartverscheurend. Louis was hysterisch aan het janken en Lottie deed enorm haar best om een steun te verlenen, gedimd gepraat hoorbaar. Ze keek op zodra ze door had dat ze niet meer alleen waren. Haar ogen straalde paniek uit. Ik had dan ook niet verwacht dat Louis ineens zou gaan janken, terwijl hij zojuist nog onderhand knock-out was.
"L-Lou" zei ik stamelend terwijl ik naar hem toe beende en een hand op zijn knie legde. Hij keek me afwezig aan met troebele ogen. Ik aaide met mijn duim over zijn been "Lou wat is er?"
"Ik ben een fucked up persoon" zei hij hysterisch jankend.
"N-nee Lou dat ben je niet" zei ik terwijl ik op de bank ging zitten en hem op mijn schoot trok.
"Jawel. Ik kan niets fatsoenlijk doen. Ik kan niets verwerken. Ik kan niets doen zonder me fucking slecht te voelen en mezelf pijn te doen. Fuck, waar ben ik mee bezig?! Wat doe ik met mn leven?!" bracht hij hysterisch uit.
Ik legde zijn hoofd tegen mijn borst en drukte geruststellend kusjes op zijn kruin. "Shh, je kraamt onzin uit. Je bent het echt wel waard Lou, het meer dan waard".
"E-echt?" zei hij snikkend.
"Ja natuurlijk. Mijn leven zou echt niet compleet zijn zonder jou. Verre van. Ik kan je echt niet missen" zei ik zachtjes terwijl ik nog een aantal kusjes drukte. Louis was stil, het enige hoorbare was zacht gesnik. Gemma stond in shock verderop toe te kijken en Lottie zat ietwat radeloos naast Louis op de bank, aan de andere kant. Dit was absoluut niet hoe we verwachtte dat de avond zou gaan eindigen, dat was zeker.
"Kom op Lou, rustig maar. Sluit je ogen en kom tot rust" zei ik zachtjes. Louis snikte zachtjes en kroop nog wat dichter tegen me aan. Ik hield hem stevig vast en fluisterde zachtjes kalmerende woorden. Het leek ietwat te werken.
"Sorry" zei hij nu.
"Shh Lou, ga slapen" zei ik zachtjes.
"Ik kan niet slapen" mompelde hij.
"We tellen wel samen schaapjes. Ik begin wel bij 1" zei ik, waarna we daar aan begonnen. Het was een kinderbehandeling, maar dronken mensen waren dan ook net kleine kinderen mentaal en fysiek. Net zo klunzig en net zo eerlijk.
Ik noemde oneven nummers, waarop Louis zachtjes antwoordde met het even nummer. Het duurde even, maar rond de vijftig, merkte ik dat zijn antwoorden ietwat zwakker begonnen te worden. En tegen de zeventig was het eerder gemompel. De tachtig haalden we al niet meer.
Ik aaide nog steeds zachtjes over zijn rug en keek nu op naar Lottie en Gemma, die overduidelijk ook verward waren. En dat kon ik ze niet kwalijk nemen.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    I've been waiting for you!

    Dit is zo zielig en zo schattig. Ik heb medelij met lou:(

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen